br />ไท่ฟูเหรินเป็นผู้มีจิตเมตตามาชั่วชีวิต ทุกวันขึ้นหนึ่งค่ำและสิบห้าค่ำจะไปยังวัดเพื่อสักการะพระพุทธเจ้า ทุกสามเดือนจะตั้งโรงทานแจกข้าวต้มบรรเทาทุกข์ ทว่าเสิ่นเยว่เจียวกลับกล้าสังหารชีวิตและเปื้อนโลหิตในงานเลี้ยงวันเกิดของผู้มีจิตกุศลเช่นนี้
ในชาติก่อนนางเพียงผลักเหยาจือจิ่นล้ม ได้ชื่อว่าไร้มารยาทเท่านั้น
ครั้งนี้นางทำให้ตระกูลจิ้นกั๋วกงขุ่นเคืองอย่างสิ้นเชิง
ประเดี๋ยวก่อน นางอายุเพียงห้าขวบ เพียงเท่านี้จะทับกระต่ายจนเลือดออกมากถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
ขณะกำลังสงสัย เลือดสีแดงสดหลายหยดหยดลงบนขนสีขาวของกระต่าย เสิ่นเยว่เจียวใจกระตุกวูบ ยกมือขึ้นแตะหน้าผาก สัมผัสได้ถึงความชื้นแฉะบนฝ่ามือ
มองดู ฝ่ามือทั้งสองข้างของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิต พลันความเจ็บปวดระบมขึ้นที่ขมับ
แย่แล้ว นี่คือแผลที่นางกระแทกหน้าผากตะกี้ เลือดของนางเองไหลออกมา
“จิ่นเอ๋อร์?”
ได้ยินเสียงฮูหยินกั๋วกง เหยาจือจิ่นร้องไห้สะอึกสะอื้นยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ในที่สุดเสิ่นเยว่เจียวก็ได้สติ ร้องไห้โฮออกมาดังกว่าเหยาจือจิ่นที่อยู่ข้างๆ
เด็กแซ่หลี่คนนั้นส่งสายตาให้เด็กข้างๆ หลายคน ทุกคนเข้าใจในทันที
ฮูหยินกั๋วกงมาถึงตรงหน้า อุ้มบุตรสาวขึ้นด้วยความปวดใจ “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
เหยาจือจิ่นชี้ไปที่กระต่ายหิมะบนพื้น ร่ำไห้แทบสิ้นสติในอ้อมกอดฮูหยินกั๋วกง
“กระต่ายหิมะที่ท่านพี่ส่งให้ข้า ฮือๆ ตายแล้ว”