ใกล้ถึงวันสิ้นปีแล้ว ฉู่เหยียนเดิมทีจะหยุดพักได้อีกสองวัน ทว่าจู่ ๆ วันนี้ยังบอกว่าจะกลับไปกรมทหารอีก
เพียงแต่ก่อนไปกรมทหาร เขาไปร้านขายเครื่องหนังที่เคยสั่งรองเท้าบู๊ตไว้คราวก่อนด้วยตนเอง
ผู้จัดการร้านรอเขาอยู่ตั้งแต่เช้า พอเห็นเขามา ก็นำรองเท้าบู๊ตที่ทำเสร็จใหม่ออกมาทันที
"คุณชายดูเถิด พอใจหรือไม่?"
เมื่อเทียบกับอายุของเขาแล้ว รองเท้าบู๊ตคู่นี้ในมือดูเล็กเกินไปเล็กน้อย
เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ "จะคับไปหรือไม่?"
"คุณชายโปรดวางใจ เพราะด้านในบุขนนุ่มให้ความอบอุ่น จึงตั้งใจทำให้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย หากรองเท้าไม่พอดี คุณชายนำกลับมาอีกครั้ง เราจะทำคู่ใหม่ให้ท่าน"
ฉู่เหยียนยกมุมปากเล็กน้อย กลับไม่เอ่ยอันใด เพียงจ่ายเงินอย่างเด็ดขาดชื่นใจ
ตอนออกนอกเมือง เขาแวะไปร้านถานจี่เป็นพิเศษอีกครั้ง ผู้เฒ่าสองคนที่เดิมทีจะปิดร้านหยุดพักเห็นเขามา ก็ยื่นขนมถั่วลิสงกรอบในมือให้เขา
"วันนี้เหลือเพียงเท่านี้แล้ว"
"ขอบคุณท่านอาฝู"
ท่านอาฝูยิ้มอย่างร่าเริง "ได้ยินว่าองค์หญิงกำลังหาคู่ให้เอ้อร์กงจื่อด้วยหรือ? เป็นคุณหนูสกุลใดหรือ?"
ฉู่เหยียนตอบตามความเป็นจริง ท่านอาฝูพยักหน้า "คุณหนูสกุลข้าหลวงตรวจการหรือ ดีนัก ดีนัก"
ป้าสะใภ้เหลียงข้าง ๆ โยนผ้าเช็ดของที่สะอาดใส่ในอ้อมอกเขา "อย่ามัวแต่ดี ๆ เลย รีบเก็บแผงเถิด ข้ายังจะไปฟังเล่านิทานที่โรงน้ำชา"
หลังจากดุด่าท่านผู้เฒ่า หญิงชราหันหลังกลับยัดใส่ในมือของคงชิงอีกสองชิ้น
คงชิงยิ้มกล่าวขอบคุณ กลับไม่ยอมกิน หันหลังเก็บไว้ในผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง เก็บไว้ในอ้อมอกอย่างโง่เขลา