"เลือดของใคร?"
แววตาล้ำลึกของฉู่เหยียนแฝงแววกดดันจับผิด
"คนในบ่อนพนันว่า สองพ่อลูกตระกูลเฉาไม่มีบาดแผล คราบเลือดนี้ เกรงว่าจะเป็นของคุณหนูเยว่..."
คำพูดยังไม่ทันจบ ฉู่เหยียนก็ขึ้นหลังม้าแล้ว "พาหลี่ต้าฟูตามข้าไปชานเมืองตะวันตก"
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ฉู่เหยียนก็มายืนอยู่ตรงหน้าสองพ่อลูกตระกูลเฉาแล้ว
ในมือเขากำเมล็ดแตงโมทองคำที่เปื้อนเลือดนั้น สายตาเย็นชากวาดมองหมอชราผู้นั้น
"ของนี่ ได้มาจากที่ใด?"
หมอชราสั่นสะท้านไปทั้งตัว
เขารู้แต่แรกแล้วว่าเด็กคนนั้นมีฐานะไม่ธรรมดา ดังนั้นเมื่อเช้าจึงเอาเมล็ดแตงโมทองคำพวกนี้คืนไปจนหมด
คิดไม่ถึงว่า จะยังเป็นเหตุให้เดือดร้อนอีก
เขาโขกศีรษะคารวะ เอ่ยเล่าเรื่องราวเมื่อคืนวานอย่างละเอียดถี่ถ้วน
"ท่านผู้มีเกียรติโปรดระงับโทสะ ตอนนั้นเด็กนั่นเคาะประตูหาไปทีละบ้าน จนกระทั่งมาพบกับกระหม่อม นางมีคราบเลือดเต็มใบหน้า อีกทั้งยังบอกว่าพี่สาวของนางถูกคนทุบตีจนบาดเจ็บสาหัส เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด กระหม่อมจึงรีบตามนางไป"
คงชิงที่รออยู่หน้าประตูพลันใจกระตุกวูบ หันกลับไปมองหมอชราผู้นั้น
"เรือนไร่นี้ล็อกประตูหน้าและหลังแล้ว นางกระโดดลงมาจากกำแพง เห็นทีจะเป็นมือขวาลงถึงพื้น จึงบาดเจ็บ..."
หลี่ต้าฟูพุ่งตัวเข้ามา "ถามมากมายถึงเพียงนี้จะไย? ให้ข้าเข้าไปดูก็รู้เรื่องแล้ว เด็กนั่น..."
ทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ทั้งยังไม่รู้แน่ชัดว่าฉู่เหยียนคิดอะไรอยู่
แววตาฉู่เหยียนมืดลงเล็กน้อย ไม่เห็นอารมณ์ใด ๆ