จดหมายที่นางเขียนนั้น องค์หญิงหยิบขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า มามาฟางถือโอกาสระหว่างบีบนวดพระปฤษฎางค์ให้ แอบยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ
องค์หญิงทรงแย้มพระสรวล ยื่นจดหมายส่งให้ “เอ้า หยิบไปดูเถิด”
“ในที่สุดเสด็จพี่ยอมเสียแล้วหรือเพคะ”
มามาฟางยื่นมือออกรับ ทว่าองค์หญิงกลับชักจดหมายคืนเสียก่อน
“ช่างเถิด ยิ่งแก่ยิ่งใจกล้า ถึงกับกล้าล้อข้าได้แล้วหรือ”
มามาฟางทำท่าจะคุกเข่าลง “โอ๊ย ข้าน้อยรู้ผิดแล้ว”
“พอเถิด รับไป”
องค์หญิงก็เพียงหยอกล้อกับมามาฟางเท่านั้น
มามาฟางเพิ่งอ่านไปได้ไม่กี่ตัวอักษร เสิ่นเยว่เจียวก็มาถึง นางกวักมือเรียกเสิ่นเยว่เจียวเข้ามาหา
“คุณหนูเยว่ มานี่ มามาฉีมีจดหมายมา”
ได้ยินชื่อนี้ เสิ่นเยว่เจียวถึงได้นึกถึงตัวตนของมามาฉีขึ้นมา นัยน์ตานางเป็นประกาย ฝีเท้าก็เร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“จดหมายของมามาฉีหรือ จากชายแดนน่ะหรือ”
นางเบียดเข้าไปใกล้มามาฟาง สองคนยัดเยียดชะเง้ออ่านจดหมายฉบับเดียวกัน
องค์หญิงทอดพระเนตรนางทั้งคู่ แววพระเนตรฉายรอยยิ้ม
“เพิ่งสองเดือนเท่านั้น คุณชายสามก็ตัวสูงขึ้นอีกแล้วหรือ”
“มามาฉีไม่ได้พบคุณชายของเรามาสองปีกว่าแล้ว ในความทรงจำยังคงเป็นความสูงเมื่อคราก่อน ถึงได้เขียนมั่วเช่นนี้กระมัง”
พูดกันอยู่พอดี ฉู่เซวียนก็ย่างกรายเข้ามา “ท่านแม่ มีจดหมายจากชายแดนหรือ”
องค์หญิงตรัสเชิงดุเชิงเอ็นดู “เจ้าไม่ไปอยู่ในกรมทหารให้ดี กลับมาทำอะไร”
“ถือโอกาสกลับเข้าเมืองหลวง จัดการธุระเลยแวะกลับมาเยี่ยม”