ฉู่เซวียนไล่ตามมาถึงตรอก กลับเห็นเพียงขอทานตัวน้อยที่หลบอยู่หลังแผ่นไม้
ฉู่ยี่ตามมาติด ๆ ถามเขาว่า “คนอยู่ไหน”
ขอทานตัวน้อยตกใจจนปัสสาวะราดกางเกง ยกมือชี้ไปยังกำแพงสูงฝั่งตรงข้าม ริมฝีปากซีดเซียวขยับพะงาบ ๆ อยู่ครู่ใหญ่ แต่กลับเอ่ยวาจาใดมิได้สักคำ
ฉู่เซวียนเก็บคันธนูคืน “หากซานตี้ลงมือ เขาต้องตายแน่!”
มองไปทางนั้น สีหน้าฉู่ยี่พลันแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน
“กลับจวน!”
เสิ่นเยว่เจียวเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่แล้ว พอให้บ่าวรับใช้หลีกออกไป ก็หยิบห่อผ้าสีแดงนั้นออกมาอีกครั้ง แต่กลับถือค้างไว้นาน ไม่ยอมเปิดออกเสียที
กบฏในวังสงบลงแล้ว ตระกูลเหยาย่อมไม่มีจุดจบที่ดี จะถูกเนรเทศ หรือมิเช่นนั้นก็ต้องศีรษะหลุดจากบ่า
หากเป็นการเนรเทศ ระหว่างทางก็ต้องใช้เงินทองอยู่ดี เมื่อถึงยามนั้นนางก็จะได้คืนกุญแจทองให้เขาไปอย่างสมเหตุสมผล หลังจากนี้สองตระกูลจะได้ไม่ต้องพัวพันกันอีก
แต่ทว่าตระกูลเหยาติดตามองค์ชายรองชิงราชสมบัติ ความผิดมหันต์ถึงเพียงนี้ เห็นทีจะมีเพียงต้องถูกประหารเท่านั้น
เสิ่นเยว่เจียวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
ช่างเถิด ไม่รู้ว่ากุญแจทองนี้เป็นของใคร อย่าเอาออกมาให้หาเรื่องเลยดีกว่า
นางกำลังจะเก็บห่อผ้าสีแดงกลับลงหีบเล็ก ก็ได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรงลอยมาแตะจมูก
นางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หยิบไข่มุกขึ้นมากำหนึ่งจากหีบ จากนั้นพลันหันกายกลับ หวดของในมือใส่ใบหน้าผู้ที่อยู่ข้างหลังเต็มแรง ฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวหมุนตัวจะวิ่งหนี ทว่าใครจะคิด กลับถูกอีกฝ่ายจับคอเสื้อด้านหลังไว้ได้