เซี่ยหว่านอิ๋งไม่ใช่ธิดาคนโปรดของไท่ฟู่หรอกหรือ ผู้สูงศักดิ์ถึงเพียงนี้ ของดีอะไรบ้างที่ไม่เคยเห็น เหตุใดจึงยอมกินของจากมือบุตรสาวบุญธรรมเล่า
นางไม่รังเกียจความสกปรกหรือ
“นี่คือขนมของร้านถานจี่?”
เสิ่นเยว่เจียวดีใจขึ้นมา “ท่านพี่สะใภ้เพียงชิมคำเดียวก็รู้แล้ว?”
เซี่ยหว่านอิ๋งถูกคำเรียก “ท่านพี่สะใภ้” ทีละคำ ๆ เรียกจนหน้าแดง แต่ก็ยังพยักหน้า
เมื่อวานวันมงคลสมรส นางแทบไม่ได้กินอะไรทั้งวัน เช้านี้ก็ตื่นสายไปหน่อย เกรงว่าองค์หญิงจะถือโทษ จึงไม่มีเวลาใช้กระยาหาร รีบเร่งมาจนถึงที่นี่ นางกำลังหิวอยู่พอดี ขนมชิ้นนี้ส่งมาได้ทันใจยิ่งนัก
เห็นนางชอบ ฉู่ยี่จึงให้มามาฟางนำกลับมาเพิ่มอีก มามาฟางทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “นี่ของที่คุณชายสามให้คนส่งมา เมื่อครู่ก็…”
หลินซวงเอ๋อกำลังจะแฉ่ว่าเสิ่นเยว่เจียวแอบซ่อนไว้สองชิ้น แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็เห็นเสิ่นเยว่เจียวยื่นชิ้นที่เหลือนั้นให้ฉู่ยี่
“ท่านพี่ใหญ่โปรดวางใจ ข้าเก็บไว้ให้ท่านชิ้นหนึ่งด้วย”
เสียงของหลินซวงเอ๋อพลันอุดตันในลำคอทันใด
เด็กป่าคนนี้จิตใจล้ำลึกนัก!
“เจ้าเต็มใจให้ข้าจริงหรือ?”
ฉู่ยี่ปากถาม แต่มือก็รับขนมมาแล้ว
“เต็มใจ ๆ ข้ารู้ว่าท่านพี่ใหญ่กับท่านพี่สะใภ้ยังไม่ได้เสวยกระยาหารเช้า จึงตั้งใจเก็บไว้ให้”
เสิ่นเยว่เจียวโบกมือน้อย ๆ อย่างใจกว้างยิ่ง
แต่ทันใดนั้นนางก็เห็นฉู่ยี่ยื่นขนมชิ้นนั้นส่งต่อให้แก่เซี่ยหว่านอิ๋ง แววตาอ่อนโยนแทบจะหลอมละลายเป็นน้ำได้