ใบขายตัว?
“เจ้าจะเอานี่ไปทำไม?”
เสิ่นอันเหอเกรงว่าเขาจะลืม จึงเดินเข้าไปใกล้เขาพร้อมกับเขย่งเท้าเข้าไปหา
ฉู่เหยียนขมวดคิ้วถอยหลังไปเล็กน้อย แต่นางกลับไม่รู้จักกาลเทศะยังเบียดเข้าไปใกล้
ท้ายที่สุดฉู่เหยียนก็ผลักนางออกไป “ถอยไปหน่อย ร่างกายทั้งตัวร้อนผ่าว”
เสิ่นอันเหอยกแขนเสื้อขึ้นดม แล้วพึมพำว่า “ข้ามิได้มีกลิ่นอันใดเลย”
ช่างเถิด นางจึงยิ้มแย้มกล่าวว่า “ท่านลืมไปแล้วหรือ? ตอนนั้นที่ข้าขอตัวอิ๋นเหยามา ข้าได้ไปขอใบขายตัวของอิ๋นเหยากับแม่นมผู้ดูแลเป็นพิเศษ แต่ไม่รู้เหตุใด ใบขายตัวกลับไม่ได้ถูกส่งมา คุณชายสาม ท่านก็มอบใบขายตัวของอิ๋นเหยาให้ข้าเถิด”
ทันใดที่สิ้นเสียง ก็มีเสียงของหนักตกกระทบพื้นดังมาจากอีกด้าน
นางหันไปมอง เห็นเป็นคงชิง
คงชิงยืนนิ่งราวถูกสายฟ้าฟาด สีหน้าไม่สู้ดีนัก
เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า “เจ้าจะให้อิ๋นเหยาออกเรือนจริงหรือ?”
ที่เสิ่นอันเหอต้องการใบขายตัว แท้จริงก็ตั้งใจจะขู่คงชิง แต่ที่มากกว่านั้นคือต้องการคืนใบขายตัวให้อิ๋นเหยา ไม่ว่าเวลาที่ต้องเป็นบ่าวจะเหลืออีกกี่ปี เพียงแค่มีใบขายตัว อิ๋นเหยาก็เป็นอิสระแล้ว
แต่เมื่อคงชิงมาพบเข้า ก็ถือโอกาสบีบบังคับเขาเสียเลย
“ถูกต้อง ข้าจะให้อิ๋นเหยาออกเรือน ทางผู้ชายก็หาไว้ให้แล้ว”
คงชิงพลันมีแววตาดุร้าย “ใคร?”
“เกี่ยวอะไรกับเจ้า”
เสิ่นอันเหอไม่สนใจเขา กลับถามเพียงฉู่เหยียน “คุณชายสาม ข้ามิได้เคยขอร้องอะไรท่าน วันนี้ข้าเพียงต้องการใบขายตัวของอิ๋นเหยา”
ฉู่เหยียนฟังแล้วหัวเราะ “เรื่องที่เจ้าขอร้องข้ามีน้อยเสียเมื่อใด?”