ชิวจวี๋หวาดกลัวยิ่งนัก พอตั้งท่าวิ่งออกไป มารดานางก็ก้าวเข้าขวางแล้วเอามือปิดปากบุตรชายไว้เสียก่อน
“คุณหนูเยว่โปรดอภัย ลูกข้าพเจ้าไร้เดียงสา เขา...”
เสิ่นเยว่เจียวโบกมือ สั่งให้มารดาชิวจวี๋อุ้มตนขึ้นมา ฉับ! ฝ่ามือของนางฟาดลงบนใบหน้าจินเป่า
“อีชั่ว เจ้ากล้าดีตีข้า?”
ยายเฒ่าชิวจวี๋รีบพุ่งไปดูลูกชาย ไม่มีจิตใจมาสนใจเสิ่นเยว่เจียว โชคดีที่นางตัวเล็ก แค่ล้มก้นกระแทกพื้น ไม่เป็นอันใดมาก
เสิ่นเยว่เจียวลุกขึ้นอย่างไม่เร่งร้อน “ตีเจ้าแล้วอย่างไรกัน หากเป็นแต่ก่อน เจ้าคงตายไปนานแล้ว”
ลูกชายสุดที่รักที่ตนไม่เคยแม้แต่เอ่ยคำหนักถูกเด็กสาวตัวเล็กๆ ตบหน้า ยายเฒ่าชิวจวี๋จะทนได้อย่างไร
นางเงื้อมือหมายจะตีคืน แต่ถูกชิวจวี๋ที่วิ่งออกมาขวางเอาไว้
“ท่านแม่ ท่านจะทำอะไร!”
ฉับ!
หน้าแก้มชิวจวี๋ถูกตบเสียงดังสนั่น
เป็นฝีมือมารดาตนเอง
“เจ้าหายหน้าไปนานนัก ตอนนี้เพราะเด็กป่าคนหนึ่ง เจ้ากลับออกมาแล้ว”
ชิวจวี๋เอามือกุมแก้มข้างนั้น “ท่านอย่าได้เอ่ยถึงคุณหนูของข้าเช่นนี้”
ฉับ! เสียงตบดังขึ้นอีกครา
“ข้าคือแม่เจ้า!”
ชิวจวี๋เงียบงัน ปล่อยให้น้ำตารินไหลโดยไม่ส่งเสียง
“เจ้าไม่ได้ส่งเงินมาเสียนานแล้ว เอาเงินมา”
ชิวจวี๋กัดฟันกรอด “ไม่มี”
“ไม่มี?”
จินเป่ากระโดดเข้าใส่ ชูกำปั้นหมายจะทุบพี่สาวแท้ๆ มารดากลับไม่ห้ามปราม ซ้ำยังกดตัวชิวจวี๋ไว้ ก่อนจะลงมือค้นหาเงินบนร่างนาง
เสิ่นเยว่เจียวก้าวถอยหลัง ยืนมองดูชิวจวี๋ถูกมารดาและน้องชายกดไว้กับพื้นแล้วทุบตี ทันใดนั้นนางก็วิ่งเข้าไปในเรือน
เมื่อค้นไม่พบเงิน ยายเฒ่าก็โกรธจนลงไม้ลงมือ