ไม่ว่าอย่างไร เขาก็เป็นคนขององค์หญิงอยู่ดี แค่คนรับใช้ต่ำต้อย กล้าพูดจาดูถูกเขาเช่นนี้
เสิ่นอันเหอขอบตาแดงก่ำ จดจำใบหน้าของคนรับใช้ผู้นั้นไว้ แล้วหมุนกายจากไป
คนอื่นในเรือนถามคนรับใช้นั้นว่า “เจ้าไม่กลัวเขาไปฟ้ององค์หญิงหรือ?”
คนรับใช้ส่งเสียงเย็นชา “บุตรีของเขาทำให้คุณชายสามบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ยังมีหน้าจะไปฟ้องอีกหรือ? ต้ากงจื่อกับเอ้อร์กงจื่อรักใคร่คุณชายสามของเรายิ่งนัก หากเขาไป ใต้เท้าทั้งสองย่อมไม่ละเว้นเขาเป็นแน่ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่เชิญหมอเลย แม้ชีวิตของเขาเองก็ยากจะรักษาไว้”
กล่าวถึงประโยคสุดท้าย คนรับใช้จงใจเร่งเสียงให้ดัง เห็นเสิ่นอันเหอชะงักฝีเท้า เขายิ่งหัวเราะลั่นอย่างไม่ปิดบัง
เสิ่นอันเหอกล้ามเนื้อเกร็งแน่น ทว่าก็เพียงชั่วขณะ แล้วก้าวเท้าต่อไปอีกครั้ง
ถูกต้อง ตอนนี้เขาไปขอร้องฉู่หัวชาง ฉู่หัวชางอาจใจอ่อน แต่ฉู่ยี่ย่อมไม่ ฉู่เซวียนยิ่งไม่
ทั้งที่เจียวเจียวก็เรียกฉู่หัวชางว่าท่านแม่ เหตุใดนางจึงลำเอียงถึงเพียงนี้
เสิ่นอันเหอกำหมัดแน่นใต้แขนเสื้อ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาเด็ดเดี่ยวและเหี้ยมเกรียมนั่นก็ถูกเก็บซ่อนไว้ในพริบตา
เขาเดินออกนอกประตูจวน ครู่หนึ่งต่อมา จึงรีบร้อนนำหมอคนหนึ่งกลับมา
ไข้ของเสิ่นเยว่เจียวยังไม่ลด แม้แต่ลมหายใจก็ร้อนผ่าว และยังเอ่ยวจีเพ้อเจ้ออยู่เป็นระยะ อิ๋นเหยาคราเฝ้าอยู่ข้างเตียง คราก็ยืนมองอยู่หน้าประตู ในที่สุดก็เฝ้าคอยจนเสิ่นอันเหอกลับมา