พูดคุยกันครู่หนึ่ง ฉู่หัวชางก็กลับไปพักผ่อนยังเรือนหลักก่อน ฉู่ยี่กับฉู่เซวียนจากไปตาม ๆ กัน เสิ่นอันเหอกำลังจะอุ้มเสิ่นเยว่เจียวกลับเรือน แต่นางกลับชี้ไปอีกทางหนึ่ง
"ท่านพ่อ พาข้าไปส่งที่ตำหนักชิงฮุยหน่อย"
"จะไปที่นั่นทำไมกัน"
หว่างคิ้วของเสิ่นอันเหอขมวดเป็นปม
วันขึ้นปีใหม่ ไยต้องไปหาความไม่สบายใจที่ตำหนักชิงฮุยด้วย
"คุณชายซานกำลังพักรักษาตัวอยู่ พวกเราอย่าไปรบกวนเลย เจ้าอีกประเดี๋ยวก็ต้องดื่มยาแล้ว กลับเรือนฝูหยงก่อนเถิด"
กล่าวจบ ไม่สนว่าเสิ่นเยว่เจียวจะยินยอมหรือไม่ เสิ่นอันเหอก็อุ้มนางกลับไปทันที
เพียงเพราะเรื่องนี้เอง เสิ่นเยว่เจียวก็ไม่ยอมปริปากคุยกับเขาเลยตลอดบ่าย
ยามค่ำคืน โถงใหญ่สว่างไสวด้วยแสงเทียนแดงที่ส่องประกายระยิบระยับ บนโต๊ะหยกขาวเรียงรายไปด้วยอาหารสามสิบหกจาน ถ้วยทองจานเงินสะท้อนบรรยากาศอันเป็นมงคลทั่วทั้งห้อง
ฉู่หัวชางนั่ง ณ ตำแหน่งประธาน ยื่นมือมาทางเสิ่นเยว่เจียว "เจียวเจียว มานี่หาท่านแม่สิ"
เสิ่นเยว่เจียวก้าวเท้าสั้น ๆ วิ่งไปอยู่ข้างกายนาง ก่อนถูกอุ้มขึ้นนั่งบนเก้าอี้นวมที่อยู่ติดกัน
ด้านหลัง เสิ่นอันเหอเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมยาวสีครามเรียบ แต่ชายเสื้อและปลายแขนเสื้อล้วนปักลวดลายประณีต ผืนผ้าก็ใช้ของดีที่สุด ประกอบกับใบหน้าที่อบอุ่นสง่าผ่าเผยของเขา ยิ่งมองยิ่งดูดีกว่าเวลาเที่ยงวันเสียอีก
เมื่ออยู่เรือนหลัก เขาเองก็เคยกินอาหารร่วมโต๊ะกับองค์หญิง ทว่าคุณชายทั้งสามของจวนมักไม่ชอบหน้าเขา ดังนั้นเมื่อถึงเวลาอาหาร เขามักจะหลีกเลี่ยง ฉู่หัวชางเองก็ไม่ได้เรียกเขาเช่นกัน