ฉู่เหยียนมิได้กลับเมืองหลวง หากแต่ตรงไปยังค่ายทหารหลวงทันที เมื่อนายจากไป คงชิงก็พูดมากยิ่งขึ้น ตามติดหลี่ต้าฟูซักถามนั่นนี่
หลี่ต้าฟูถูกเขารบกวนจนหนักใจ "ข้าจะคุยกับซานกงจื่อ ให้ส่งเจ้าไปเรือนไร่ชานเมืองตะวันตกดีหรือไม่? เจ้าจะได้เฝ้าดูแลอิ๋นเหยาทุกวัน ปรนนิบัตินางอย่างใกล้ชิดดีหรือไม่?"
"ข้าก็แค่ถามดู..."
คงชิงก้มศีรษะ น้ำเสียงหม่นหมอง ถึงกับแฝงความน้อยใจอยู่เล็กน้อย
หลี่ต้าฟูทั้งโมโหทั้งขำ
"พวกเจ้าทีละคนทีละคน ปากก็มีอยู่แท้ ๆ กลับเอาแต่มาถามข้า"
เพิ่งกลับถึงจวน เซี่ยหว่านอิ๋งก็ตามมาหา ครั้นเซี่ยหว่านอิ๋งกลับไปแล้ว มามาฟางก็มาอีกครั้ง
เด็กรับใช้เบื้องหน้ารินน้ำให้เขาหนึ่งถ้วย หลี่ต้าฟูบอกว่าเด็กคนนี้หน้าตาสะอาดหมดจดดี เพียงแต่รูปร่างค่อนข้างเตี้ย จึงตั้งชื่อสมุนไพรให้เขาว่า ไม่ตง
หลี่ต้าฟูดื่มน้ำต่อเนื่องสองถ้วยจึงหายกระหาย ไม่ตงก็ดันถามในสิ่งที่ไม่ควรถามเสียอีก "ยังดีที่เอ้อซือจื่อไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นเอ้อซือจื่อก็คงต้องมาอีกคน"
ได้ยินดังนั้น มือของหลี่ต้าฟูก็สั่น ถ้วยน้ำในมือแทบหล่นกระแทกโต๊ะ
"เจ้าคิดว่าเอ้อซือจื่อเป็นคนเช่นไร เขาจะมาสืบถามเรื่องพวกนี้หรือ?"
ฉู่หัวชางขณะนั้นอยู่ที่เรือนรับรอง ในมือถือใบจดหมายที่จวนจิ้นกั๋วกงส่งมา แจ้งว่าอีกครึ่งเดือนเหยาจือสวี่จะได้รับการสถาปนาเป็นซื่อจื่อแห่งจิ้นกั๋วกง เชิญนางเป็นพิเศษให้ไปร่วมแสดงความยินดี
แท้จริงแล้ววันสถาปนาซื่อจื่อได้กำหนดไว้ตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนแล้ว เพียงแต่เดือนนั้นเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น เหยาจือสวี่ถูกโบย จวนจิ้นกั๋วกงจึงดูวันมงคลใหม่ แล้วส่งใบจดหมายมาอีกครั้ง