"เสด็จพี่ ข้าก็จนใจ"
"เจ้าอย่ามาพูดเช่นนี้กับข้า"
องค์หญิงฉู่หัวชางโกรธจนตัวสั่น "คนพวกนั้นแค่ขยับปาก ก็ลบความดีความชอบอันใหญ่หลวงของเอี๋ยนเอ๋อร์ทิ้งเสียสิ้น แล้วหันไปปรึกษากันเสร็จ ก็บอกว่าเขาคุกคามราชบัลลังก์? ราชบัลลังก์นี่ก็บุตรข้าช่วยไว้ทั้งนั้น!"
"เสด็จพี่โปรดระวังพระวาจา!"
"บุตรข้ากำลังจะถูกขับไล่ไปชายแดนแล้ว ยังจะให้ข้าระวังอันใดอีก!"
กงกงที่เฝ้าอยู่หน้าพระตำหนักตกใจจนเหงื่อเย็นเยียบเต็มหน้าผาก
หลายปีมานี้ชีวิตสงบราบรื่นเกินไป ทุกคนลืมไปแล้วว่า องค์หญิงหย่งเจียพระองค์นี้แต่เดิมกล้าตบโต๊ะกับอดีตฮ่องเต้เพื่อเสด็จพี่ของนาง
คาดไม่ถึงว่าบัดนี้ เพื่อบุตรชายคนเล็ก นางก็มาตบโต๊ะกับฮ่องเต้เช่นกัน
ฉู่ยี่ที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้นใจเต้นระทึก
แม้คำพูดของมารดาจะเป็นความจริง แม้มารดาจะเป็นพระเชษฐภคินีร่วมอุทรของฮ่องเต้ แต่วาจานี้ก็ไม่สู่ควรนัก
"ท่านแม่..."
"เจ้าหุบปาก! ปล่อยให้คนอื่นรังแกน้องชายเจ้าเช่นนี้ เจ้ายังมีหน้าจะเรียกข้าว่าท่านแม่อีกหรือ?"
องค์หญิงฉู่หัวชางกริ้วหนัก ยังคงโต้แย้งกับฮ่องเต้ต่อไป "ข้าไม่สน พระองค์ต้องรับสั่งถอนพระบัญชาให้ข้า วันนี้ในท้องพระโรงใครตะโกนดังนัก พระองค์ก็ลดตำแหน่งมันเสียให้ข้า! บุตรทั้งสามของข้า ใครก็ห้ามแตะต้อง!"
"เสด็จพี่"
ฮ่องเต้ค่อนข้างจนใจ "ราชโองการประกาศไปแล้ว จะมีเหตุผลให้เรียกคืนได้อย่างไร"
"นั่นหลานชายแท้ ๆ ของพระองค์! ชื่อเขาก็พระองค์ประทานให้!"
น้ำเสียงนี้เอ่ยจบ น้ำตาขององค์หญิงฉู่หัวชางก็ร่วงพรู
"แม้ผู้คนทั้งหล้าจะกล่าวว่าเขาผิด แต่พระองค์ทรงทำเช่นนั้นมิได้ พระองค์เป็นพระมาตุลาบังเกิดเกล้า ทอดพระเนตรเขาเติบใหญ่ เหตุใดจึงใจร้ายส่งเขาไปชายแดน เช่นนี้มิทำให้เขาใจคับแค้นหรือ?"