ปมในใจคลี่คลายแล้ว เรื่องงานสมรสของคนทั้งคู่ก็ควรจัดเตรียมได้แล้ว
อิ๋นเหยาที่ก่อนหน้านี้คิ้วขมวดไม่คลาย กลับมีรอยยิ้มประดับตลอดวัน แม้แต่เสิ่นเยว่เจียวก็พลอยยินดีไปด้วย
ชาติก่อนทั้งสองรั้งรอจนเสิ่นเยว่เจียวเติบใหญ่ถึงได้แต่งงาน ภายหลังกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ตอนนี้ดีแล้ว พวกเขาจะได้แต่งงานเร็วขึ้น นับว่าช่วยปลดเปลื้องเรื่องในใจของเสิ่นเยว่เจียวได้ประการหนึ่ง
อิ๋นเหยาที่แท้เป็นคนของเสิ่นเยว่เจียว นางเห็นว่าตนควรต้องจัดหาสินสมรสให้อิ๋นเหยียวสักหน่อย นางตั้งใจจะขอให้ท่านจางมอบงานคัดลอกตำราให้ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกท่านอาจารย์ดุด่าอยู่หลายวัน ไร้หนทาง ได้แต่มาเร่งรุดพบเหวินเจา
หวั่นว่านางจะบาดเจ็บที่ข้อมือกลับมาเป็นซ้ำ ท่านจางจึงมอบหมายงานเล่าเรียนให้อีกไม่น้อย คิดว่านางต้องแบ่งกายไปหลายทางจนวุ่นวาย ก็คงไม่คัดลอกตำราอีก
คาดไม่ถึงว่าเสิ่นเยว่เจียวภายนอกเชื่อฟังเรียบร้อย แต่เบื้องหลังกลับจุดเทียนตลอดคืน แข่งกับยามวิกาลคัดลอกตำรา
เห็นว่าห้ามปรามไม่ได้จริงๆ ท่านอาจารย์จึงปล่อยเลยตามเลย
ฉู่เหยียนเวียนมาทุกวัน ฝีมือยิงธนูของเสิ่นเยว่เจียวไม่เคยถูกปล่อยทิ้ง ล่วงรู้ว่านางหมายมั่นเก็บอัฐไว้เป็นสินสอดให้อิ๋นเหยา เมื่อหลายวันก่อนฉู่เหยียนเพิ่งห้ามนางคัดลอกตำรา ทว่าลับหลังก็เลียนแบบอย่างเซี่ยหว่านอิ๋ง แอบให้ค่าจ้างเพิ่มแก่นาง เพื่อให้นางได้ตำลึงมากขึ้น
อดหลับอดนอนถึงสองคืน นิ้วของเสิ่นเยว่เจียวเกร็งจากการคัดลอกไปหมด สุดท้ายอิ๋นเหยาตาแดงเอ่ยปาก หากนางไม่เชื่อฟังก็จะไม่แต่งกับคงชิง เสิ่นเยว่เจียวจึงยอมพักอยู่สองวัน