เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น บนถนนในหมู่บ้านยังแทบไม่มีคน
หลี่ต้าหนิวเพิ่งออกจากร้านทำเต้าหู้ของหลิวรูเหยียน ปากยังเคี้ยวเต้าหู้ร้อน ๆ อยู่ชิ้นหนึ่ง
เดินมาถึงใต้ต้นไหวใหญ่ จู่ ๆ ก็มีเงาคนพุ่งออกมาจากด้านข้าง
“หลี่ต้าหนิว แกหยุดเดี๋ยวนี้!” หวังเหลียงจื่อหน้าดำคล้ำ ยืนขวางกลางถนน
หลี่ต้าหนิวหยุดเดิน ยกมือเกาท้ายทอย
“ฮี่ ๆ พี่เหลียงจื่อ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้? กินเต้าหู้ไหม? ข้ายังเหลืออีกครึ่งชิ้นแน่ะ”
“กินเต้าหู้อะไรเล่า!”
หวังเหลียงจื่อตบเต้าหู้ครึ่งชิ้นนั้นกระเด็นไป เต้าหู้ตกลงพื้น เละเป็นชิ้น ๆ
หลี่ต้าหนิวทำหน้าเสียดาย “พี่เหลียงจื่อ ทำเต้าหู้ของข้าตกทำไม?”
เดิมทีเขาคิดว่าแรงผลักครั้งนี้คงทำให้ต้าหนิวล้มหน้าคะมำได้
แต่ทันทีที่สองมือแตะหน้าอกของต้าหนิว หวังเหลียงจื่อก็รู้สึกราวกับกำลังผลักกำแพงเหล็ก
ภายนอกหลี่ต้าหนิวทำท่าตกใจแบบคนโง่ ปากร้องว่า “โอ๊ย พี่เหลียงจื่อ ผลักข้าทำไม...”