“เฮอะ ๆ ลุงวางใจเถอะ ผมจะออกแรงเต็มที่แน่นอน!” หลี่ต้าหนิวตอบพร้อมหัวเราะเฮอะ ๆ
เจ้าต้าไห่ยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังบึกบึนของต้าหนิว ในใจรู้สึกหลากหลายปะปนกัน
……
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลี่ต้าหนิวมาตรงเวลาที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน เจ้าต้าไห่ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ต้าหนิวมาแล้ว! รีบเข้าบ้านเร็ว!”
บนโต๊ะกลางห้องรับแขกมีชามใบใหญ่ตั้งอยู่
ในชามมีขาหมูชิ้นโตตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม เนื้อหลุดจากกระดูก มันเยิ้มเป็นเงาและมีไอร้อนลอยกรุ่น
“กินสิ! กินเยอะ ๆ! ลุงตั้งใจตุ๋นให้เอ็งเลย กินให้อิ่มจะได้มีแรงทำงาน!”
หลี่ต้าหนิวทิ้งตัวนั่งลง ไม่หยิบตะเกียบ แต่ยื่นมือคว้าขาหมูชิ้นโตขึ้นมาแทะทันที กินจนปากมันเยิ้ม
“แจ็บ ๆ…”
สวี่ชูเหนียนได้ยินเสียงหลี่ต้าหนิว จึงแหวกม่านแล้วเดินออกมาจากด้านใน
ตั้งแต่เมื่อคืน หลังจากเจ้าต้าไห่บอกนางว่าวันนี้หลี่ต้าหนิวจะมา นางก็นอนไม่หลับไปครึ่งค่อนคืน