หญิงสาวในกระจกมีผิวขาวอมชมพู ริ้วรอยเล็ก ๆ ตรงหางตาหายไปจนหมด ดูราวกับสาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่เคยผ่านมือชายใด
ไม่ต้องพูดถึงหลิวรูเหยียนเลย ใครจะต้านทานสิ่งล่อใจที่ทำให้กลับไปเป็นสาวได้แบบนี้ไหว?
เธอไม่แม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้าแตงกวาครึ่งท่อนแล้วพุ่งออกจากลานบ้าน
“ต้าหนิว! กลับมาหาฉันเดี๋ยวนี้!”
หลี่ต้าหนิวเพิ่งเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว พอได้ยินเสียงเรียกก็หันกลับมา
“ฮี่ ๆ พี่สะใภ้ กินยังไม่พอหรือครับ?”
หลิวรูเหยียนคว้าแขนเขาไว้ แล้วชี้หน้าตัวเอง
“ต้าหนิว รีบดูหน้าพี่สะใภ้เร็วสิ! หน้าพี่ขาวขึ้นใช่ไหม?”
“ขาวครับ! ขาวจริง ๆ!”
หลิวรูเหยียนตื่นเต้นจนกระทืบเท้ารัว ๆ “ขาวขึ้นจริงด้วยเหรอ? แตงกวาของเธอนี่มาจากไหนกันแน่? นี่มันยาเซียนชัด ๆ!”
หลี่ต้าหนิวทำท่าซื่อ ๆ พลางเกาศีรษะ
“ผมบอกแล้วไงครับว่าปลูกเองที่หลังเขา”
“ปลูกเองเหรอ?” หลิวรูเหยียนคว้ามือหลี่ต้าหนิวไว้ “ต้าหนิว ยังมีแตงกวาอีกไหม? พี่สะใภ้ขอซื้อทั้งหมดเลย!”
หลี่ต้าหนิวแอบยินดีอยู่ในใจ ผู้หญิงนี่ช่างไม่มีภูมิต้านทานต่อของที่ทำให้ผิวขาวเสียจริง
“ฮี่ ๆ พี่สะใภ้ แตงกวาของผมปลูกไม่ง่ายนะครับ”
“อ๋อ อย่างนั้นเหรอ ถ้าคราวหน้ามีอีก ส่งมาให้พี่ก่อนนะ ได้ไหม?” หลิวรูเหยียนมองเขาด้วยแววตาคาดหวัง
หลี่ต้าหนิวหัวเราะฮี่ ๆ “ได้ครับ”
หลิวรูเหยียนดีใจจนพูดออกมาตรง ๆ “ตกลง ถ้าเธอเอามาให้พี่ทุกวัน พี่จะเลี้ยงข้าวเธอเอง!”
“ฮี่ ๆ ผมอยากกินเนื้อครับ!”
“กินสิ กินเลย! ต่อไปถ้าเธอมาหา พี่จะตุ๋นขาหมูให้กิน พอใจหรือยัง?”
“ตกลงตามนี้นะครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะเอาแตงกวามาให้อีก”