ขุนศึกยุคกลียุค: กองทัพเรดอะเลิร์ตของฉัน

ตอนที่ 3 เปิดเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัว

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【กองร้อยปืนกลหนักสามกองร้อยรวมกันเป็นกองพันทหารราบมาตรฐานหนึ่งกองพัน กองร้อยอาวุธหนักระดับกองพันประกอบด้วยปืนกลหนัก 8 กระบอก ใช้สร้างแนวระดมยิงหนาแน่น ปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์ลากจูง M1A1 ขนาด 75 มม. 6 กระบอก รับหน้าที่บุกทะลวงแนวป้องกันด้านหน้า และปืนต่อสู้อากาศยาน FlaK 36/37 ขนาด 88 มม. 6 กระบอก ใช้ได้ทั้งยิงสกัดอากาศยาน เจาะเกราะ และถล่มป้อมปราการ

กำลังรบหลักระดับสูงสุด: กองพันทหารราบชั้นยอดกำลังพลเต็มอัตรา 3 กองพัน พร้อมกองพันปืนใหญ่เฉพาะกิจซึ่งติดตั้งปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์ลำกล้องใหญ่ M2A1 ขนาด 105 มม. 12 กระบอก

กำลังพลที่เหลืออีก 800 นายรวมตัวเป็นกองพันอารักขาเฉพาะกิจ ทุกคนติดตั้งปืนกลมือ MP40 ครบครัน ทั้งคุ้มกันใกล้ชิด กวาดล้างการรบในตรอกซอกซอย และควบคุมพื้นที่รักษาความปลอดภัย ครบเครื่องทุกด้าน!

หมายเหตุ: ทุกคนติดตั้งปืนพกบราวนิง รุ่น M1935 กำลังทำลายสูงเป็นอาวุธมาตรฐาน】

เมื่อเห็นอุปกรณ์สุดหรูครบชุด หลี่หวยอันก็ลุกพรวดขึ้นยืน จนเก้าอี้ไม้ครูดไปกับพื้นเกิดเสียงแสบแก้วหู

ทหารชั้นยอดเต็มอัตราถึง 8,000 นาย!

แถมยังเป็นทหารผ่านศึกอายุงาน 3 ปี พร้อมอาวุธเบาและหนักชั้นยอดจากทั้งเยอรมันและอเมริกา!

เดิมทีเขาคิดว่าต้องอาศัยค่ายทหารผลิตกำลังพลทุกวัน สะสมไปอย่างน้อยหนึ่งเดือนกว่าจะได้กองทัพที่พอเป็นรูปเป็นร่าง

ใครจะคิดว่าระบบจะสุ่มรางวัลให้ทีเดียว ส่งกองพลชั้นยอดที่จัดกำลังครบชุดมาถึงมือเขาเลย!

ต้องรู้ก่อนว่าตอนนี้ต้าโจวแบ่งแยกเป็นก๊กเหล่าขุนศึก แม้แต่กองพลมาตรฐานเต็มอัตราก็มีคนแค่เจ็ดถึงแปดพันนาย ส่วนกองทัพของขุนศึกไร้มาตรฐานนับไม่ถ้วน มีคนแค่สี่ถึงห้าพันก็กล้าเรียกตัวเองว่ากองพลแล้ว

ส่วนทหาร 8,000 นายของเขามีปืนใหญ่ทั้งเบาและหนักครบ ระบบยุทธวิธีสมบูรณ์ แถมยุทโธปกรณ์ประจำกายยังเหนือกว่ากองทัพชั้นยอดในยุคนี้ลิบลับ!

อย่าว่าแต่อำเภอหานซานที่ผุพังไปทั้งอำเภอเลย ถ้าใจกล้ากว่านี้อีกหน่อย ต่อให้คิดจะยึดมณฑลเหลียวเหอทั้งมณฑลก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!

หลี่หวยอันพ่นลมหายใจขุ่นมัวยาวเหยียด ก่อนจะกลับไปนั่งที่เก้าอี้ ดวงตาฉายแววหยอกเย้า

หลี่เจิ้นซานเอ๋ย หลี่เจิ้นซาน ท่านเป็นถึงผู้บัญชาการกองทัพที่ 46 แต่กลับงกเสียเหลือเกิน ให้ปืนห่วย ๆ ข้ามาแค่ 20 กระบอก

ตอนนี้ข้ามีทหารชั้นยอดอยู่ในมือ 8,000 นาย แถมทุกคนใช้ปืนอัตโนมัติและกึ่งอัตโนมัติ ข้าถล่มท่านได้ถึงเก้ารอบ!

เก้ารอบ!

พูดออกไปยังกลัวท่านจะตกใจตายเสียก่อน

“สุ่มครั้งสุดท้ายแล้ว ของชิ้นเอกต้องเป็นของจริง!” หลี่หวยอันเพ่งมองวงล้อสุ่ม ก่อนใช้นิ้วแตะลงไป

วงล้อหมุนอย่างรวดเร็ว สุดท้ายหยุดนิ่งตรงช่องสมบัติเทคโนโลยีชั้นเลิศสีฟ้าอ่อนใสกระจ่าง เงาขวดยาที่เปล่งแสงสีเขียวระยิบระยับค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

【ยินดีด้วย โฮสต์สุ่มรางวัลสำเร็จ!】

【ได้รับ: ยาเสริมสมรรถภาพพันธุกรรม】

【ผลของยา: ปรับเปลี่ยนร่างกายผู้บัญชาการอย่างรอบด้าน เพิ่มสมรรถภาพร่างกายเป็น 3 เท่าของขีดจำกัดมนุษย์ ปลดล็อกคุณสมบัติฟื้นฟูตัวเองระดับสุดยอด เซลล์งอกใหม่ได้ไม่จำกัด บาดแผลทุกชนิดฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว!】

“เชี่ย!” รูม่านตาของหลี่หวยอันหดวูบ เขาหลุดปากว่า “นี่ฉันกลายเป็นอมตะแล้วหรือไง?”

ระบบ: “……”

ระบบเงียบกริบ ไม่ได้ยอมรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ใช่ไหมล่ะ?

หลี่หวยอันดีใจจนแทบคลั่งในพริบตา!

แดนเหนือเป็นดินแดนไร้ผู้ปกครองที่วุ่นวายมาตั้งแต่ไหนแต่ไร โจรป่าชุกชุม ขุนศึกเข่นฆ่ากัน ทหารพลัดถิ่นกระจัดกระจายทั่วทุกแห่ง ดาบกระบี่ไร้ตา กระสุนปืนไร้ปรานี

คนทั่วไปอยู่ที่นี่ก็ยังไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่ แต่ตอนนี้เขามีพลังฟื้นฟูเซลล์ได้ไม่จำกัดและรักษาบาดแผลได้อย่างรวดเร็วแล้ว

แค่หัวไม่หลุดจากบ่า ก็คงยังช่วยชีวิตกลับมาได้ นี่มันของดีชัด ๆ!

“ใช้ยา!”

เพียงแค่คิด กระแสอุ่นอันทรงพลังสายหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วแขนขาและร่างกาย แล่นไปตามเส้นลมปราณและเนื้อหนัง

ตอนแรกเป็นความอบอุ่นสบายไปทั่วร่าง ทว่าชั่วพริบตาก็แปรเปลี่ยนเป็นความคันยุบยิบราวกับพลังชีวิตนับหมื่นล้านหยั่งรากลงในกระดูกและเนื้อหนัง ก่อนหล่อหลอมร่างกายขึ้นใหม่

หลี่หวยอันกัดฟันทน ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยตลอดกระบวนการ

ผ่านไป 10 นาที ความรู้สึกแปลกประหลาดทั้งหมดก็สลายไป แทนที่ด้วยพลังน่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดออกมาทั่วร่าง ใช้เท่าไรก็ไม่มีวันหมดสิ้น

เขาเอื้อมมือไปจับขอบโต๊ะไม้เนื้อแข็งตามใจ เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น ไม้เนื้อแข็งที่แสนทนทานถูกบีบจนเกิดรอยนิ้วมือจมลึกลงไปอย่างชัดเจนถึง 5 รอย!

ขณะเดียวกัน ประสาทสัมผัสทั้งห้าก็ถูกเสริมความแข็งแกร่งจนถึงขีดสุด

เสียงหิมะตกแผ่วเบาข้างหู เสียงฝีเท้าตามตรอกไกลออกไป และเสียงหิมะบนชายคาร่วงหล่น ล้วนได้ยินชัดเจนทุกเสียง สายตาคมชัดแจ่มแจ้ง มองเห็นรายละเอียดได้แม้เพียงเล็กน้อย

ความหนาวเหน็บบาดกระดูกของแดนเหนือที่เคยรู้สึก ตอนนี้กลับเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ร่างกายอบอุ่นไปทั่ว

ภายในร่างของเด็กหนุ่มวัย 16 ปีที่ยังอ่อนเยาว์ บัดนี้กลับซ่อนพลังน่าสะพรึงกลัวซึ่งเหนือขีดจำกัดของคนทั่วไปเอาไว้

“กำไรเห็น ๆ รอบนี้ทะยานขึ้นฟ้าไปเลย!”

เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ หลี่หวยอันก็คิดในใจว่า “เรียกตัวหลิงเหลียง!”

แสงเงาในอากาศสั่นไหวเล็กน้อย ร่างสูงสง่างามเย็นชาร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้น

หญิงสาววัยยี่สิบกว่า สวมเครื่องแบบนายทหารสีเขียวเข้มที่เรียบกริบ อินทรธนูดูเฉียบคม ท่วงท่ายืนตรงดุจต้นสน ผมยาวรวบสูง ดวงตาคมกริบราวคมมีดเย็นเยียบ รอบกายแผ่กลิ่นอายเหี้ยมเกรียมของผู้ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน รัศมีอำนาจของนางทำให้ผู้คนแทบหยุดหายใจ

นางยืนตัวตรงวันทยหัตถ์อย่างถูกระเบียบ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบกังวานชัด “รายงานผู้บัญชาการ หลิงเหลียงมารายงานตัว!”

หลี่หวยอันชื่นชม “ทั้งรัศมี ท่วงท่า และจิตวิญญาณทหาร แข็งแกร่งกว่าพ่อราคาถูกของข้าที่คลุกคลีอยู่แต่ในท้องถิ่น แถมยังมีกลิ่นอายโจรป่าอยู่เต็มตัวตั้งไม่รู้กี่เท่า!”

“นั่งก่อน” หลี่หวยอันยกมือขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงสบาย ๆ “ข้าจะเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้ฟัง ตอนนี้เราอยู่ที่อำเภอหานซาน มณฑลเหลียวเหอ แดนเหนือของต้าโจว ข้าเป็นทั้งนายอำเภอและผู้บังคับบัญชากองกำลังอาสา

ในนามที่นี่ขึ้นตรงต่อราชสำนัก แต่ในความเป็นจริงราชสำนักเอื้อมมือมาไม่ถึง

มีทั้งศัตรูต่างชาติรุกรานและขุนศึกโจรป่าปะปนกัน การปกครองฉ้อฉล ชาวบ้านอดอยากยากจน พวกเราเพิ่งมาถึง รากฐานยังไม่มั่นคงนัก!”

หลิงเหลียงนั่งหลังตรง ดวงตาคมกริบ “ท่านผู้บัญชาการ ทหารชั้นยอดทั้ง 8,000 นายของเราพร้อมปฏิบัติการ อาวุธยุทโธปกรณ์ครบครัน พร้อมออกรบได้ทุกเมื่อ กองกำลังใดในเมืองหรือรอบนอกที่ไม่ยอมสยบ ล้วนใช้กำลังปราบให้ราบคาบได้”

เมื่อเห็นแม่ทัพผู้มีพลังรบสูงลิ่วคนนี้ ซึ่งยึดคติว่าถ้าลงมือได้ก็ไม่ต้องพูดให้มาก หลี่หวยอันก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ พลางโบกมือ “ใจเย็น ๆ ค่อยเป็นค่อยไป”

“การยึดแผ่นดินว่ายากแล้ว การปกครองแผ่นดินยิ่งยากกว่า ขั้นแรกปล่อยให้พวกหัวโจกในอำเภอกับพวกภูตผีปีศาจรอบ ๆ โผล่หัวออกมาเองก่อน

ถ้าพวกมันไม่โผล่ออกมา เราก็ไม่มีเหตุผลให้จัดการพวกมันอย่างเปิดเผยน่ะสิ!”

“รับทราบ” หลิงเหลียงไม่มีข้อโต้แย้งแม้แต่น้อย เชื่อฟังอย่างเด็ดขาด

หลี่หวยอันเปิดหน้าต่างก่อสร้างของระบบต่อ หน้าจอที่ปรากฏยิ่งทำให้เขามั่นใจขึ้นไปอีก

เหมืองแร่ โรงไฟฟ้า และโรงงานเครื่องจักรสร้างเสร็จหมดแล้ว ต่อไปสามารถทยอยขยายการผลิตยุทโธปกรณ์และอุตสาหกรรมได้

“ไปพักห้องข้าง ๆ ก่อน มีธุระแล้วข้าจะเรียก”

“รับทราบ”

หลิงเหลียงทำความเคารพอีกครั้ง ร่างของนางวูบไหว ก่อนหลอมรวมเข้ากับความมืดอย่างไร้เสียง ไร้ร่องรอยเมื่อยามจากไป สมเป็นยอดแม่ทัพอย่างแท้จริง

ภายในโถงใหญ่เหลือเพียงหลี่หวยอันคนเดียว เขานั่งเอกเขนกบนเก้าอี้ไท่ซือ แล้วยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน

ชั่วข้ามคืน เขามีทั้งทหาร แม่ทัพ และสูตรโกง แถมร่างกายยังแข็งแกร่งขึ้นด้วย

เมื่อวานยังคิดว่าเริ่มต้นมาแบบนรกแตกอยู่เลย วันนี้ทำไมถึงได้เล่นเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวกันแล้วล่ะ

……

เช้าตรู่วันต่อมา ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง

หลี่หวยอันล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมยาวเรียบง่ายสะอาดตา ก่อนก้าวฉับ ๆ เข้าไปในโถงว่าการอำเภอ

ซือเย่โจวกับจางเปียวมารออยู่ก่อนแล้ว พอเห็นเขาเข้ามา ทั้งคู่ก็รีบก้าวออกมาต้อนรับ

ซือเย่โจวเงยหน้าขึ้นแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง

ไม่ได้เจอกันแค่วันเดียว แต่นายอำเภอท่านนี้กลับดูเหมือนจะเปลี่ยนไปตรงไหนสักแห่ง

เมื่อวานยังเป็นเด็กหนุ่มจากแดนใต้ที่หน้าซีดเซียวและมีความเยาว์วัยอยู่หลายส่วน แต่วันนี้กลับยืนหลังตรง ดวงตากระจ่างใส ท่วงท่าสงบนิ่งขึ้นไม่น้อย แม้จะยิ้มอยู่ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป