เย่หมีเยว่ชะงัก รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู:
[หวังเสียน: ถ่ายมาไม่ดี ทำไมมีแค่ครึ่งบน? ครึ่งล่างล่ะ? เพื่อนร่วมชั้นจริงใจกับเธอ แต่เธอกลับเล่นเกมกับเพื่อนร่วมชั้น นักเรียนเย่ นี่มันไม่ดีเลยนะ! ถ่ายใหม่]
หลังจากคิดอยู่นาน
เธอถึงพิมพ์ตอบกลับไปว่า:
[เย่หมีเยว่: ได้]
[หวังเสียน: อ่อ แล้วก็ช่วยแจ้งอาจารย์โจวให้ข้าด้วย บอกว่าข้าจะสมัคร ข้ายังอยู่ข้างนอกกำลังฝึกพิเศษ]
[เย่หมีเยว่: เมื่อไหร่เจ้าจะกลับมา?]
[หวังเสียน: ทำไม? อยากนวดให้ข้าอีกแล้วรึ?]
เย่หมีเยว่คิดไปพลาง นิ้วที่พิมพ์สั่นระริกอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะตาละห้อย พิมพ์ตอบกลับไปหนึ่งประโยค:
[เย่หมีเยว่: ข้ารู้สึกว่าช่วงนี้ฝึกฝนก้าวหน้าเล็กน้อย…ฝีมือน่าจะดีขึ้นแล้ว…]
[หวังเสียน: [ไม่ผ่าน] เจ้ายังห่างไกลนัก!]
[เย่หมีเยว่: ……]
[หวังเสียน: ถ้าเจ้าเปลี่ยนเป็นชุดในรูปนั้น ข้าอาจจะลองพิจารณาดูก็ได้…]
เย่หมีเยว่ตะลึง เริ่มพิมพ์สองคำว่า 'ไม่เอา'
คิดอีกทีก็ลบทิ้ง
แล้วพิมพ์อีกสองสามคำ 'เปลี่ยนชุดหนึ่ง ได้ไหม? แบบที่ข้าใส่ไปบ้านเจ้าครั้งแรกน่ะ…'
นางคิดอีกครั้ง สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว ปลายนิ้วสั่นเทาพิมพ์สองสามคำ 'เช่นนั้นรอเจ้ากลับมาก่อน…'
พอพิมพ์เสร็จก็ลบทิ้ง
สุดท้ายตอบกลับไปประโยคหนึ่ง
[เย่หมีเยว่: ไม่ได้!]
[หวังเสียน: เห็นไหม เจ้าก็รีบร้อนอีก ข้าแค่บอกว่าลองพิจารณาดู ไม่ได้บอกว่าจะตกลงเสียหน่อย]
นางกำหมัดแน่น
[หวังเสียน: เอาล่ะ แค่นี้ก่อน ข้าไปฝึกแล้ว]
เย่หมีเยว่พิมพ์ไปสองสามคำว่า 'เจ้าอยู่ที่ไหน?'
แล้วลบทิ้ง สุดท้ายตอบกลับไปว่า:
"ได้"
——
เขตไร้การควบคุม ค่ายพักแรมที่ปลอดภัยห่างจากตำบลหุบเขาแมลงอีกยี่สิบกิโลเมตร
ค่ายพักแรมไม่ใหญ่ แต่อำนวยความสะดวกครบครัน
บาร์เหล้า ร้านสะดวกซื้อ ห้างสรรพสินค้า ร้านอาหาร โรงแรม ร้านขายชุดป้องกันการต่อสู้ กรมทหาร…
ค่ายพักแรมหุบเขาแมลง
สถานีปลายทางของรถไฟที่ออกจากศูนย์ป้องกันชายแดนเมืองหรงเฉิงก็คือที่นี่