หวังเสียนเขย่ากระสอบป่าน
กระสอบป่านพวกนี้เขาเก็บได้จากสุสานดาบต้องห้ามทั้งนั้น
เก็บมาได้ห้าใบ ขาดไปสอง เหลือสามใบ ล้วนอัดแน่นเต็มที่
ในนั้นสองใบยังอยู่ที่โรงเตี๊ยม นอกนั้นอีกสองใบใหญ่ ถ้าเอามาพร้อมกันก็ลำบาก
ถ้าไม่ใช่เพราะกระสอบสามใบนี้ เขาคงมาค่ายหุบเขาอสูรได้เร็วกว่านี้
ช่วยไม่ได้ มันเยอะเกินไป
เอากระสอบที่น้อยสุดมาก่อน ดูว่าจะแลกผลงานการรบได้เท่าไหร่
ถ้าแลกได้น้อย ก็รอพรุ่งนี้ค่อยมาแลกที่เหลือ
นายทหารด้านข้างมองดูวัสดุที่ร่วงกราวราวกับหิมะ เบิกตากว้าง
"หา?"
ไม่ใช่สิ
ชาวบ้านเขาเอาวัสดุมาส่ง แค่กระเป๋าติดตัวไม่กี่ใบก็เกินพอแล้ว
สรุปว่านี่นายใส่กระสอบป่านมา?
ข้านึกว่าในกระสอบใส่ของจุกจิกอะไรเสียอีก…
นักยุทธ์รอบข้างก็มองจนหายใจแรงขึ้น
"ดูจากวัสดุแล้ว น่าจะมาจากแถวสุสานดาบต้องห้ามนั่น... ถึงจะว่าโบราณสถานนั้นค่อนข้างปลอดภัย แต่วัสดุเยอะขนาดนี้มันเกินไปหน่อยไหม?"
"ชำเลืองดูคร่าวๆ น่าจะร้อยกว่า…"
"เศษดาบเสียส่วนใหญ่ เศษดาบคืออาวุธของหุ่นดาบแห่งสระโลหิต พลังชีวิตหุ่นดาบประมาณหกสิบหน่วย ถือว่าไม่อ่อนเลยนะ"
"ไม่ใช่สิ นี่วัสดุของทั้งทีมเลยรึเปล่า?"
"คนคนเดียวจะไปฆ่าได้มากขนาดนี้ได้ไง?"
"ให้ข้าเดือนนึง ข้าก็ฆ่าไม่หมดหรอก"
"ไม่ใช่ พี่ท่านอยู่โบราณสถานเดือนนึงก็ไม่มีที่เติมเสบียงนะ?"
……
เหล่านักยุทธ์รอบข้างแลบลิ้นด้วยความตะลึง
เด็กหนุ่มหยิ่งเย็นชาผู้นั้นหันกลับมา มองดูกระสอบป่าน ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร