บรรยากาศภายในโรงเรียนวันนี้ แตกต่างจากทุกวันอย่างเห็นได้ชัด
นอกจากป้ายต้อนรับที่หน้าประตูแล้ว ภายในโรงเรียนยังมีนักข่าวที่สวมชุดทำงานมืออาชีพเดินอยู่อีกหลายคน
“น้องๆ น้องๆ ในโรงเรียนของพวกเธอ นักเรียนที่เรียนเก่งที่สุดคือใครเหรอ?”
“หา? ฮ่าๆ แน่นอนว่าเป็นเซี่ยซือเฉินจากห้องหนึ่งไงล่ะ!”
“จริงๆ แล้วฉันว่าเย่หมีเยว่จากห้องเก้าก็เก่งไม่แพ้กันนะ…”
“เป็นไปได้ยังไง? ในช่วงนี้ เท่าที่ฉันรู้ เซี่ยซือเฉินคือคนที่มีระดับความสามารถสูงสุดในทุกด้าน และยังเชี่ยวชาญวิชายุทธ์ชั้นพื้นฐานอีกด้วย”
นักข่าวคนนั้นทำหน้างง:
“ไม่น่าเชื่อว่าโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังอย่างนี้ จะมีนักเรียนที่เชี่ยวชาญวิชายุทธ์แล้วตั้งแต่ภาคเรียนแรกของปีสามเลยหรือเนี่ย?”
“ดูท่า ที่จอมยุทธ์ไป๋จะมาที่โรงเรียนมัธยมเจ็ดของพวกเธอ ก็ต้องมีเหตุผลแฝงอยู่แน่ๆ!”
คำพูดนี้ทำเอานักเรียนที่ถูกสัมภาษณ์อยู่หลายคนรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา
“จริงๆ แล้วโรงเรียนมัธยมหนึ่งกับโรงเรียนมัธยมสี่ก็มีเหมือนกันนะ... ฉันว่าที่จอมยุทธ์ไป๋เลือกมาโรงเรียนมัธยมเจ็ด ก็เพราะบรรยากาศของโรงเรียนเราดีกว่ามากกว่า... ฮ่าๆ...”
นักข่าวยิ้ม น้ำเสียงเริ่มผ่อนคลายลง แล้วก็เปลี่ยนไปถามเรื่องเบาๆ:
“งั้นในโรงเรียนพวกเธอ ใครหล่อที่สุดล่ะ?”
“บอกไม่ถูกเหมือนกัน ฉันว่าฉันก็หล่อนะ”
“...”
“เซี่ยซือเฉินสิ... หล่อแบบไอดอล!”
“จริงๆ แล้วผางซานเตาจากห้องสิบนี่ก็ไม่เลว แค่หน้าตาเข้มๆ หน่อยเท่านั้น!”
“อู๋ปั๋วจากห้องสามสิ หล่อแบบสุภาพบุรุษเงียบๆ!”
“จริงๆ แล้วฉันว่าหวังเสียนจากห้องสี่ก็ไม่เลวนะ...”
“เฮ้ย เพื่อน หวังเสียนเป็นใครวะ?”
นักเรียนหลายคนพากันพูดคุย หัวเราะกันจนแทบกลั้นไม่อยู่
เด็กผู้หญิงที่เพิ่งพูดแทรกเข้ามาตอนท้าย ใบหน้าเริ่มแดงเรื่อ รีบโบกมือด้วยความตื่นตระหนก:
“ก็...ก็คือหวังเสียนจากห้องสี่ไงล่ะ... หล่อแบบกวนๆ นิดหน่อย บางทีก็ดูหม่นหมองๆ...”
นักข่าวฟังแล้วรู้สึกว่าเรื่องนี้ดูมีอะไรซ่อนอยู่ จึงถามต่อ:
“แล้วเจ้าหวังเสียนนี่เรียนเก่งไหม? มีความสามารถพิเศษอะไรบ้าง?”
เด็กผู้หญิงรีบส่ายหน้า
เมื่อเห็นเช่นนั้น นักข่าวก็ทำหน้าอาลัย
“งั้นคนที่สวยที่สุดล่ะ?”