ปี 2024 วันที่ 1 ธันวาคม
วันนี้แม่บอกว่าพ่อจะกลับมาเยี่ยมหนู
หนูคิดว่าหูหนูฝาดไป
ครั้งล่าสุดที่เจอพ่อก็เมื่อห้าปีก่อนตอนกลางคืน
วันนั้นเป็นวันเกิดหนู พ่อกลับมาบ้าน โยนกล่องของขวัญสวยงามทิ้งไว้ แล้วกอดหนูหนึ่งครั้ง
หนูนับเวลาในใจเงียบ ๆ รวมแล้ว 3 นาที 36 วินาที
หนูลืมไม่ลง นั่นเป็นครั้งที่สามที่หนูเจอพ่อ
ครั้งแรกคือตอนหนูเกิดใหม่ ๆ ลืมตาขึ้น ครั้งที่สองคือตอนอายุสามขวบป่วยหนัก
ถ้าแม่ไม่เอ่ยถึงพ่อให้ฟังบ่อย ๆ หนูคงสงสัยแล้วว่าหนูมีพ่อไหม
หนูเคยถามแม่
"พ่อเป็นวีรบุรุษ มีเรื่องให้ทำมากมายเกินไป ดังนั้น... อย่าโทษพ่อเลยนะลูก"
"โทษพ่อเหรอ ทำไมหนูต้องโทษพ่อด้วยล่ะ หนูกับพ่อไม่ค่อยได้เจอกันสักหน่อย"
ตอนที่หนูพูดคำนี้ออกไป แม่เงียบไปนานมาก
"วีรบุรุษคืออะไรเหรอ" หนูถามแม่ต่อ
สีหน้าของแม่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่หาได้ยาก
"วีรบุรุษก็คือ... เวลาอยู่ในสถานการณ์อันตราย จะไม่เสียดายสิ่งใด ต้องช่วยเหลือผู้คนจากทุกข์เข็ญ พลิกฟ้าพลิกดินได้คนหนึ่ง!"
หนูพยักหน้า แล้วถามอีกว่า
"แล้วตอนที่หนูกับแม่ตกอยู่ในอันตราย พ่อจะปรากฏตัวไหม"
"แน่นอน เพราะพ่อคือวีรบุรุษของเราไงล่ะ"
"งั้นหนูไม่โทษพ่อ!"
ก็เหมือนตอนนี้
ฟ้าถล่มดินทลาย เลือดสีแดงสดปะปนกับเปลวเพลิง กลืนกินทุกสิ่ง
รอบข้างเงียบสงัด ชีวิตจมดิ่งอยู่ใต้ซากปรักหักพัง บรรยากาศสลัวสีแดงเลือดแต่งแต้มรอบด้านให้กลายเป็นเหมือนนรกในตำนาน
แต่หนูไม่กลัว
เพราะหนูเชื่อว่า พ่อจะต้องปรากฏตัว!
แค่หนูรอมาเนิ่นนานเหลือเกิน...
จนกระทั่ง
เปลวเพลิงแห่งนรกถูกแยกออกจากกัน
หนูไม่ทันได้รอพ่อของหนู
แต่หนูได้รอวีรบุรุษของหนู
......
"หนูน้อย ให้พี่พาหนูไปไหม"
หวังเสียนมองเด็กหญิงตรงหน้า ในใจไม่ได้นึกถึงความทรงจำใด ๆ
ในใจได้แต่ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
ในภัยพิบัติครั้งนี้ชาติที่แล้ว คนตายมากเกินไปแล้ว
เร่งรีบเช่นนี้ นอกจากเย่หมีเยว่แล้ว ตัวเองก็ช่วยได้อีกแค่คนเดียวเท่านั้น
คิดแล้วก็รู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง