ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย
หวังเสียนกลับส่ายหน้า:
"ไม่เอาล่ะ"
หากให้ไป๋หงเทียนชี้แนะจริง ๆ
ตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรให้พัฒนามากนัก
โดยเฉพาะเพลงดาบสายน้ำ ต่อให้ชี้แนะเพิ่ม ก็ยังเทียบกับความเข้าใจเมื่อครู่ไม่ได้
หวังเสียนคิดว่า การที่ไป๋หงเทียนยอมปล่อยเจตนาดาบพญาราชันในดาบนั้นออกมาอย่างไม่สงวนท่า ถือเป็นการแสดงยุทธศิลป์ด้วยความจริงใจอย่างเต็มที่แล้ว
สำหรับความหมายอันล้ำลึกเช่นนี้ หากเปลี่ยนเป็นนักเรียนพวกนี้ นอกจากอัจฉริยะระดับโลกอย่างแท้จริงแล้ว ไม่กี่คนที่จะเข้าใจได้แม้เพียงเสี้ยวเดียว
ส่วนเขาที่เข้าใจได้บ้างนิดหน่อย ก็นับว่าได้ประโยชน์มหาศาลแล้ว
ไม่เอาล่ะ?
ทุกคนได้ยินก็ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
คนที่มีตาก็เห็นได้ชัดว่า ท่านจอมยุทธ์ให้ความสำคัญกับนายมาก!
โอกาสแบบนี้กลับทิ้งไป...
ชั่วขณะนั้น เหล่าตัวแทนห้องต่างมีสีหน้าแปลก ๆ หลากหลายอารมณ์
ชุยกั๋วเหลียงในฐานะครูประจำชั้นร้อนรนจนหัวจะแตก อยากจะเอ่ยปากเองเหลือเกิน
ตัวแทนห้องสี่หลายคน โดยเฉพาะโจวซวี่คุนก็เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็หุบปากไป
ด้านหลังท่านอธิการเซี่ยเห็นแล้วขนตากระตุก กลัวไป๋จอมยุทธ์จะไม่พอใจ จึงรีบเอ่ยปากก่อน:
"คือว่า... ความสามารถวิชาดาบของนักเรียนหวังนั้นไม่เลว... แต่เพราะเพิ่มระดับมาได้ไม่นาน คาดว่ายังไม่มีโอกาสเรียนรู้วิชาการต่อสู้พื้นฐานใช่ไหม?"
"แฮ่ก ๆ... ดังนั้น..."
เหล่านักเรียนได้ยินก็เข้าใจทันที
ที่แท้ก็ยังไม่ได้เรียนนี่เอง
แล้วจะให้ท่านชี้แนะอะไรได้เล่า
จะให้ปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเจ็ดอย่างท่านมาสอนวิชาการต่อสู้พื้นฐานต่อหน้าต่อตาแบบนี้หรือ?