หลินเหยียนไม่ใช่นักบวชนักกตัญญูสักหน่อย
ผู้หญิงสวยจนแทบหยุดหายใจยืนอยู่ตรงหน้า สวมชุดนอนไหมบางจนแทบโปร่งแสง ชวนเขาขึ้นเตียง
ถ้าเขายังปฏิเสธอีก ก็ไม่สมกับเป็นผู้ชายแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ปราณมังกรหยางบริสุทธิ์เก้าหัวในร่างของเขาก็ปั่นป่วนมาหลายวันแล้ว
พลังหยินบริสุทธิ์จากร่างของถังเสวี่ยเจี้ยนช่วยกดมันได้พอดี
หลินเหยียนพยักหน้าทันที “ได้”
ใบหน้าของถังเสวี่ยเจี้ยนแดงระเรื่อกว่าเดิม เสียงเบาจนแทบเหมือนเสียงยุงบิน
“งะ…งั้นเดี๋ยว…เบามือหน่อยนะ…เด็กเพิ่งหลับ…”
หลินเหยียนสูดลมหายใจลึก ๆ ข่มไฟในใจไว้ ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง
“วางใจได้ ผมจะเบามือแน่นอน”
เขายื่นมือไปโอบเอวถังเสวี่ยเจี้ยน
หญิงสาวในอ้อมแขนสั่นเทาด้วยความประหม่า ร่างกายเกร็งแข็งราวกับสายธนูที่ขึงตึง
หลินเหยียนเอ่ยปลอบเสียงเบา
“ไม่ต้องกลัว เราแต่งงานกันแล้ว จะกลัวอะไรล่ะ?”
ถังเสวี่ยเจี้ยนซุกหน้าอยู่กับอกเขา แล้วครางรับเบา ๆ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้เธอจะถูกตราหน้าว่าเป็นหม้ายเคราะห์ร้านสามีและแม่ที่มีลูกก่อนแต่ง แต่ความจริงเธอยังเป็นสาวพรหมจรรย์ที่ไม่เคยผ่านเรื่องชายหญิงมาก่อน
แม้แต่ความรักก็ยังไม่เคยมี
จู่ ๆ ก็ต้องกลายเป็นผู้หญิงของคนอื่น เธอจะไม่ประหม่าได้อย่างไร
ทั้งสองกำลังก้าวข้ามธรณีประตูห้องนอน
พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นในความมืด
“หลินเหยียน! นายจะทำอะไร?!”
หลินเหยียนสะดุ้งไปทั้งตัว
เป็นแม่ยาย หลี่ซินหรู!
ความรู้สึกราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขา ทำให้หัวใจหลินเหยียนเต้นรัวขึ้นทันที
แต่พอคิดอีกที
เดี๋ยวก่อนสิ!
ผมแต่งงานแล้วนะ!
จะกลัวอะไรล่ะ?
ถังเสวี่ยเจี้ยนเองก็ตกใจ แต่ไม่นานก็สงบสติได้ แล้วก้าวมายืนขวางหน้าหลินเหยียน