หมู่บ้านไห่ถังหยวน
นี่คือหมู่บ้านเก่าโทรมที่มีอายุยี่สิบปี ตั้งอยู่ในทำเลห่างไกล ราคาบ้านละแวกนี้ถูกจนน่าสงสาร
หลินเหยียนจูงมือถังเสวี่ยเจี้ยนไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างอุ้มถังเสี่ยวหลาน เดินเข้าไปในหมู่บ้านแห่งนี้
ทางเดินในตึกไม่มีไฟ ผนังหลุดลอกไปเกือบหมด บนบันไดยังมีฝุ่นจับอยู่บาง ๆ
พอขึ้นมาถึงชั้นสี่ ถังเสวี่ยเจี้ยนก็หยิบกุญแจออกมาเปิดประตู
ห้องขนาดเจ็ดสิบกว่าตารางเมตร มีสองห้องนอนกับหนึ่งห้องรับแขก เฟอร์นิเจอร์เก่าจนเหลืองไปหมด ในห้องรับแขกมีโซฟาผ้าเก่า ๆ กับโทรทัศน์รุ่นเก่าตัวใหญ่เทอะทะตั้งเบียดกันอยู่
นี่คือบ้านที่ถังเสวี่ยเจี้ยนกับลูกสาวอาศัยอยู่ด้วยกันมาห้าปี
“คุณพ่อ! พวกเราถึงบ้านแล้ว!”
ถังเสี่ยวหลานกระโดดลงจากอ้อมแขนหลินเหยียน แล้วดึงมือเขาเดินไปทั่วบ้านอย่างตื่นเต้นดีใจ
“คุณพ่อดูสิ นี่ห้องรับแขก!”
“นี่ห้องครัว!”
“นี่ห้องของหนูกับแม่!”
“ห้องนี้เป็นของคุณยายกับคุณตา!”
เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งไปวิ่งมา ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น แทบอยากจะแนะนำทุกซอกทุกมุมในบ้านให้หลินเหยียนดู
ถังเสวี่ยเจี้ยนยืนอยู่ตรงประตู มองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกขมขื่นในใจ
ก่อนหน้านี้ถังเสี่ยวหลานเคยบอกเธอว่า ต่อให้ไม่มีพ่อ หนูก็มีความสุขกับแม่ได้
เธอคิดมาตลอดว่าลูกสาวไม่ใส่ใจเรื่องนี้จริง ๆ
แต่พอมามองตอนนี้...
เด็กคนนี้คงโหยหาพ่อมากแค่ไหนกันนะ
ถังเสวี่ยเจี้ยนแอบมองใบหน้าด้านข้างของหลินเหยียน
ใบหน้าคมชัด คิ้วตาคมกริบ มีกลิ่นอายขี้เกียจเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง แต่พอถึงเวลาสำคัญกลับพึ่งพาได้อย่างเหลือเชื่อ
ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย
ทั้งคู่เพิ่งพบกันวันแรกวันนี้แท้ ๆ แต่กลับแต่งงานกันไปอย่างงง ๆ