ห้างสรรพสินค้าเอสเคพี ชั้นสอง
เมื่อผู้หญิงเริ่มเดินช้อปปิ้ง พลังงานก็เหมือนไม่มีวันหมด
ถังเสวี่ยเจี้ยนกับหลี่มานนีเดินเข้าร้านแล้วร้านเล่า ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิด
แม้แต่ถังเสี่ยวหลานก็มีความสุขจนออกนอกหน้า เธอเกาะไหล่หลินเหยียน พลางมองซ้ายมองขวา ปากเล็ก ๆ พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
“พ่อ! กระโปรงตัวนั้นสวยจัง!”
“พ่อ! กระเป๋าใบนั้นใบใหญ่จัง!”
“พ่อ! หนูอยากกินไอศกรีม!”
หลินเหยียนถูกถังเสี่ยวหลานสั่งจนหัวหมุน ตลอดทางต้องรับบทเป็นทั้งราวแขวนเสื้อมีชีวิตและตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่
ทั้งที่เขาไม่ได้จ่ายเงินสักหยวนเดียว
ถังเสวี่ยเจี้ยนตั้งหน้าตั้งตาเดินเลือกซื้อของอยู่ข้างหน้า ส่วนเขาก็อุ้มถังเสี่ยวหลานตามอยู่ข้างหลัง บางครั้งถังเสวี่ยเจี้ยนก็ยัดถุงช้อปปิ้งมาให้ถือ บางครั้งถังเสี่ยวหลานก็หยิกแก้มเขาแล้วบังคับหอมแก้มหนึ่งที
ความรู้สึกแบบนี้ก็ชวนให้สุขใจไม่น้อย
หวังเจิ้งเสียนเดินนำอยู่ข้างหน้า คอยแอบเหลือบมองถังเสวี่ยเจี้ยนเป็นระยะ ดวงตาคู่นั้นแทบจะติดหนึบอยู่บนตัวเธอแล้ว
หลี่มานนีถือถุงช้อปปิ้งอยู่หลายใบ ทั้งหมดเป็นของที่หวังเจิ้งเสียนซื้อให้ เธอเดินฉิวราวกับกำลังเที่ยวเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านตัวเอง
จนกระทั่งทุกคนเดินมาถึงร้านเสื้อผ้าแบรนด์ไฮเอนด์ครบวงจรแห่งหนึ่ง
ไฟหน้าร้านสว่างจ้าจนแสบตา ชั้นวางด้านในจัดแสดงเสื้อผ้าผู้ชายและผู้หญิงหลากหลายแบบ มีชุดสูทเรียบร้อยแขวนเรียงรายอยู่เต็มไปหมด
จู่ ๆ สายตาของถังเสวี่ยเจี้ยนก็ถูกชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มชุดหนึ่งดึงดูดไว้
เธอรีบเดินเข้าไป ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“ชุดนี้เหมาะกับคุณแน่นอน! ถ้าคุณใส่แล้วต้องได้ลุคหนุ่มสูทโหดสุดเท่แน่ ๆ!”