"เด็กสามคนนั้นไม่ใช่ลูกในไส้ของคุณหรอก"
นี่คือคำพูดที่หลินเหยียนพูดกับสวีฉางหลง
สวีฉางหลงหน้าดำคร่ำเครียด "ไอ้หนู แกพลาดแล้ว ฉันเคยตรวจดีเอ็นเอมาแล้วนะ
พวกเธอเป็นลูกฉันชัด ๆ!
มีอะไรจะสั่งเสียอีกไหม ว่าไป!"
หลินเหยียนหรี่ตาลง "ตอนเด็กคุณเคยถูกรถชนไหม?
แล้วก็ร่างกายท่อนล่างไร้ความรู้สึกอยู่พักใหญ่?"
สวีฉางหลงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีสีหน้าประหลาดใจ:
"แก...แกไปรู้มาจากไหนกัน?"
เรื่องนี้เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย มีแต่พ่อแม่เขาเท่านั้นที่รู้
หลินเหยียนยิ้มจาง ๆ "ผมรู้วิชาแพทย์แผนจีน แผนจีนให้ความสำคัญกับการมอง การฟัง การถาม และการคลำชีพจร
ผมใช้แค่ [การมองวินิจฉัย] ก็ดูออกแล้ว"
สวีฉางหลงรู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี
เขาไม่ใช่ว่าไม่เคยดูหมอจีน แถมยังเคยดูหมอจีนอาวุโสมาแล้วหลายคน ต่อให้เป็นหมอจีนที่เก๋าเกมขนาดไหน ก็ไม่มีใครใช้ [การมองวินิจฉัย] แล้ววินิจฉัยโรคออกมาได้ตรง ๆ
นับประสาอะไรกับหลินเหยียน เด็กหนุ่มที่ดูแล้วไม่น่ามีประสบการณ์อะไร!
"สมัยเด็กยังไม่รู้ประสีประสา หลังเก็บเกี่ยวข้าวสาลีฉันเอาไปตากบนถนนหลวง
ครั้งหนึ่งมีรถบรรทุกคันใหญ่เบรกไม่ทัน ชนฉันเข้า
ยังดีที่ตอนนั้นฉันไหวตัวทัน หลบได้หน่อย เลยไม่โดนเต็มแรง"
"หลังจากนั้นฉันนอนโรงพยาบาลเป็นครึ่งปีถึงจะมีความรู้สึกกลับมาที่ท่อนล่าง แต่มันก็ไม่มีผลอะไรร้ายแรงตามมา" สวีฉางหลงว่า
หลินเหยียนยิ้มบาง ๆ "กับการใช้ชีวิตประจำวันของคุณมันก็ไม่เป็นปัญหาใหญ่"
"แต่มันทำให้คุณเป็นหมันไปตลอดชีวิต"
สวีฉางหลงมองหลินเหยียนด้วยความตะลึง "แกหมายความว่า...ฉันเป็นโรคมีบุตรยากงั้นหรือ?"
หลินเหยียนพยักหน้า "ที่ถูกรถชนคราวนั้น ทำให้ท่อนำอสุจิของคุณตัน หากตอนนั้นพบแต่เนิ่น ๆ แล้วผ่าตัดก็ยังพอมีหวัง
น่าเสียดาย..."
"แกมั่ว! ทุกครั้งที่ฉันเล่นกับผู้หญิงฉันยังเสียวซ่านสะใจดี!
ไม่เคยตันสักหน่อย!" สวีฉางหลงเดือดดาล
หลินเหยียนทำหน้าจนใจ "ท่อนำอสุจิตันน่ะ มันไม่กระทบชีวิตคู่ของคุณหรอก แค่ทำให้ผู้หญิงท้องไม่ได้
ก็เหมือนเครื่องทำน้ำอุ่นที่ต่อกับก๊อกน้ำในบ้าน มันพังก็แค่ไม่ปล่อยน้ำร้อน แต่ก็ไม่ได้ทำให้น้ำเย็นไหลน้อยลง"
สวีฉางหลงตกอยู่ในความเงียบงัน
นานทีเดียว เขาถึงถามด้วยเสียงสั่น "แล้วจะให้ฉันเชื่อแกได้ยังไง?"
"คุณไม่ต้องเชื่อผมหรอก เรื่องแบบนี้ แค่ตรวจดีเอ็นเอสักครั้งก็รู้ความจริงแล้วไม่ใช่เหรอ?
แต่ว่า คุณหาคนที่คุณไว้ใจได้ไปตรวจดีกว่า
ด้วยบารมีของท่านหลง แค่ให้โรงพยาบาลตรวจดีเอ็นเอแบบเร่งด่วนสักครั้ง คงไม่ยากกระมัง?" หลินเหยียนว่าเรียบ ๆ
"อาเปียว เข้ามา!"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
สวีฉางหลงถือผลตรวจดีเอ็นเอแบบเร่งด่วนที่เพิ่งออกมา นัยน์ตาแดงก่ำ!
เขากล่าวอะไรไม่ออกสักคำ หันหลังคว้า หยิกผม หม่าโหย่วหรง แล้วลากไปตรงหัวมุมที่ไม่มีคน
หม่าโหย่วหรงยังงงเป็นไก่ตาแตก "คุณ...คุณพี่ นี่คุณจะทำอะไรน่ะ?"
"อีดอก! บังอาจนักนะ คิดจะใส่เขาให้ข้าหรือ?"
สวีฉางหลงขว้างผลตรวจดีเอ็นเอใส่หน้าหม่าโหย่วหรง
หม่าโหย่วหรงมองดูผลตรวจดีเอ็นเอ ราวกับถูกฟ้าผ่า:
"คุณพี่ ฟังฉันก่อน พวกเธอเป็นลูกสาวของคุณจริง ๆ..."
"ยังจะกล้าอีก? ต่อให้ในพวกนี้มีสักคนเป็นลูกในไส้ของข้า ข้าก็ไม่โกรธขนาดนี้!
ให้ตายเถอะ เด็กสามคน!
ไม่มีใครเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าสักคน!!!
ข้านี่มันจะออกไปคอสเพลย์เป็นนินจาเต่ายังไม่ต้องแต่งตัวเลย!!!" สวีฉางหลงคำราม
"ตั้งหลายปีแล้ว เด็ก ๆ เรียกคุณว่าป๊ามาตลอด! คุณไม่มีเยื่อใยอะไรบ้างเลยหรือ?
สายเลือดมันสำคัญถึงปานนั้นเชียวหรือ?
คนอื่นที่เกิดลูกไม่ได้ ก็รับเลี้ยงเด็กมิใช่หรือ?
เด็กเรียกคุณว่าป๊าคำหนึ่ง นางก็นับเป็นลูกสาวคุณแล้ว!"
หม่าโหย่วหรงโวยวายแถข้าง ๆ คู ๆ
ทันใดนั้น อาเปียวก็เดินเข้ามา กลืนน้ำลายอึกหนึ่งแล้วพูดว่า
"ท่...ท่าน... ทางโรงพยาบาลเพิ่งโทรมาบอกว่า...บอกว่า..."
"บอกอะไร! รีบตดออกมาเร็วเข้า!" สวีฉางหลงอารมณ์เสีย
"บอกว่าฮูหยินตั้งครรภ์ลูกคนที่สี่แล้ว ให้ยินดีด้วยกับท่านขอรับ..."
"เชี่ย!!!!"
"ฉางหลง ท้องนี้ฉันรับรองว่าเป็นของคุณ! จริง ๆ! ฉันสาบาน!"
"ลากนางออกไป! จัดการนางกับไอ้พวกเด็กเวรนั่นซะ อย่าให้ข้าได้เห็นอีก!!!"
หลังจากหม่าโหย่วหรงถูกพาตัวไป สวีฉางหลงก็ราวกับลูกโป่งที่รั่วลม ทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
"น้องชาย ขอบใจเจ้ามาก มิเช่นนั้น ข้าอาจเลี้ยงลูกให้คนอื่นไปชั่วชีวิต" สวีฉางหลงกล่าวขอบคุณ
"เรื่องเล็กน้อย" หลินเหยียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"จริงสิ ยังไม่ได้ถามชื่อแซ่ของเจ้าเลย?"
"หลินเหยียน"
"อ้อ? เจ้าคือเด็กคนที่ติดคุกนั้นของตระกูลหลินน่ะหรือ?"
หลินเหยียนยิ้มเจื่อน ๆ พยักหน้า แล้วเล่าความจริงให้ฟัง
"ให้ลูกแท้ ๆ ไปรับโทษแทนลูกปลอมที่สลับกันมา?
นี่มันน่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าเด็กสามคนของข้าไม่ใช่ลูกในไส้เสียอีก!
สมองคนตระกูลหลินโดนลาตบหรือไร?" สวีฉางหลงกล่าวด้วยความไม่พอใจ
นิ่งไปอึดใจ สวีฉางหลงพูดต่อ "พี่หลิน เราสองก็ช่างมีชะตากรรมพี่น้องร่วมทุกข์ เช่นนี้แล้ว เรามานับถือกันเป็นพี่น้องร่วมสาบานดีหรือไม่?"
หลินเหยียนเห็นว่าสวีฉางหลงเป็นคนใจกว้าง จึงพยักหน้าตอบรับอย่างไม่อิดออด:
"ตกลง! ท่านพี่!"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ น้องชายดี! ภายหน้ามีเรื่องอะไรเอ่ยปากสักคำ ข้าผู้เป็นพี่จักช่วยเจ้าแก้แค้นให้แน่!" สวีฉางหลงหัวเราะร่าอย่างสะใจ
"ท่านพี่ ที่จริงภาวะเป็นหมันของท่านพี่ ผมรักษาได้" หลินเหยียนว่า
"จริงหรือ? เจ้ามิใช่บอกว่ารักษาไม่ได้แล้วหรือ?" สวีฉางหลงประหลาดใจ
"คนอื่นรักษาไม่ได้ แต่น้องชายของท่านพี่ซึ่งเป็นหมอเทวดานี้รักษาได้!" หลินเหยียนว่า
"แล้วต้องใช้เวลารักษานานเท่าไหร่?" สวีฉางหลงถาม
"เพียงเข็มเดียวก็ทะลวง!"
หลินเหยียนว่าแล้วก็หยิบเข็มเงินสามนิ้ว ปักเข้าไปในจุดกวนหยวนและจงจี๋ของสวีฉางหลงอย่างแม่นยำ ปลายนิ้วดีดเบา ๆ ส่งพลังปราณผ่านจุดชีพจร
ไม่นานนัก สวีฉางหลงก็รู้สึกถึงกระแสอุ่นที่ท้องน้อยไหลทะลักสิ่งที่อุดตัน ร่างกายผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก:
"ข้ารู้สึกเหมือนข้างล่างมันโล่งขึ้นมาจริง ๆ ด้วยแฮะ!" เขากล่าวด้วยความดีใจ
หลินเหยียนเก็บเข็ม ปัดแขนเสื้อเบา ๆ "แค่ฝ่ายหญิงไม่มีปัญหา ภายในสามเดือน ต้องมีข่าวดีแน่ แล้วก็...เป็นไปได้สูงว่าเป็นลูกชาย!"
สวีฉางหลงดีใจจนน้ำตาแทบไหล เกือบจะคุกเข่าให้หลินเหยียน
เขาเป็นลูกโทนสืบตระกูลมาสามชั่วคน!
ความยึดติดเรื่องมีลูกชาย คนทั่วไปยากจะเข้าใจ
"น้องชาย หากมีข่าวดีขึ้นมาเมื่อไหร่ ข้าจักให้เด็กนับถือเจ้าเป็นพ่อบุญธรรมเด็ดขาด!"
"ผมยังมีธุระ ขอตัวก่อน"
หลังจากหลินเหยียนจากไป สวีฉางหลงกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ข้านี่มันวันนี้ดวงเฮงจริง ๆ ถึงได้มานับถือน้องร่วมสาบานเจ๋ง ๆ แบบนี้!
น่าเสียดาย ข้าไม่มีอะไรจะตอบแทน..."
อาเปียวเตือนว่า "ท่านหลง อย่าลืมนะขอรับ วันนี้ท่านพกสัญญาหนึ่งร้อยล้านจากตระกูลหลินมาด้วย!"
สวีฉางหลงตบหน้าผาก "เออจริง!"
……
……
ภายในบ้าน
"ท่านพ่อ คุณชายหลินกลับมาแล้ว!"
"เสี่ยวเช่อกลับมาแล้วหรือ? หึหึ ดูท่าจะเกลี้ยกล่อมไอ้ตัวไร้นั่นสำเร็จแล้วสินะ" หลินฝูเซิงกล่าวยิ้ม ๆ
"มันนั่งคุกมาห้าปี ออกมาแล้วไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมแต่งงานหรอก
การที่ได้แต่งกับคุณหนูตระกูลถัง หลินเหยียนไม่รู้จักสำนึกบุญคุณพวกเราแค่ไหน!" หยางยวี่เสียว่าเย่อหยิ่ง
หลินฝูเซิงผงกศีรษะเห็นชอบ "ไม่เลว นักโทษทัณฑ์บนคู่กับแม่ม่ายขี้เหร่ ก็นับว่าเป็นคู่สวรรค์สรรสร้าง ฮ่า ๆ ๆ!"
ทว่าเมื่อเห็นว่าผู้ที่กลับมามีเพียงหลินเหยียนคนเดียว หลินฝูเซิงและหยางยวี่เสียก็พากันชะงัก
"เช่อเอ๋อกับพี่สะใภ้เจ้าเล่า?" หลินฝูเซิงขมวดคิ้ว
"คนหนึ่งขี้แตกจนไม่รู้เหนือรู้ใต้ อีกคนหนึ่งนิ่วในไตติดท่อปัสสาวะสลบเพราะความเจ็บปวด ตอนนี้ก็คงอยู่ในโรงพยาบาลกันทั้งคู่แล้วกระมัง"
หลินเหยียนตอบเรียบ ๆ
"ว่าอะไรนะ?!"
หลินฝูเซิงมีสีหน้าตื่นตระหนก รีบว่า "เร็ว! เตรียมรถเดี๋ยวนี้! ข้าจะไปโรงพยาบาลดูเช่อเอ๋อ!"
หยางยวี่เสียก็มีแววกังวลสุดซึ้ง คลุมเสื้อนอกแล้วรีบร้อนจะตามไป
หลินเหยียนรู้สึกว่ามันช่างเย้ยหยันสิ้นดี
เขาผู้เป็นคุณชายตัวจริงต้องทุกข์ทรมานในคุกห้าปี ทั้งสองกลับไม่ถามไถ่สักคำ
หลินเช่อผู้เป็นคุณชายปลอมแค่เป็นนิ่วในไต สองคนนั่นกลับทำเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย
ความรักกับความไม่รัก มันชัดแจ้งจริง ๆ!
"พ่อ แม่... ลูกกลับมาแล้ว"
ทันใดนั้น หลินเช่อก็เดินขากะเผลกกลับมา
บนตัวเขายังมีถุงปัสสาวะห้อยอยู่ ในนั้นเต็มไปด้วยเลือด
เมื่อเห็นว่าหลินเหยียนก็อยู่ด้วย หลินเช่อถึงกับโมโหตาแดงก่ำ!
เขาแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่านิ่วในไตของเขาเป็นฝีมือหลินเหยียน!
ที่โรงพยาบาล หมอตั้งใจจะผ่าตัดส่องกล้องท่อไตย่อยนิ่ว ซึ่งเป็นการผ่าตัดใหญ่ที่ต้องดมยาสลบ
แต่วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของเขา แถมยังเป็นวันที่ต้องเซ็นสัญญาหนึ่งร้อยล้านกับกลุ่มฉางหลง
หลินเช่อถึงกับกัดฟันขอผ่าแบบดมยาชาเฉพาะที่!
อันที่จริง ที่เรียกว่าดมยาชาเฉพาะที่ ก็แค่ฉีดยาชาเข้าท่อปัสสาวะนิดหน่อย ออกฤทธิ์ได้จำกัดมาก
ตอนผ่าตัด หลินเช่อรู้สึกเหมือนมีมีดกรีดอยู่ในท่อปัสสาวะ เหมือนมีเหล็กเผาไฟจี้จนร้อนแดง สร้างความเจ็บปวดจนเขาร้องโหยหวนราวกับสัญญาณเตือนภัยทางอากาศเป็นเวลาสองชั่วโมงรวด!
การทรมานในยมโลกขุมที่สิบแปด ก็คงได้แค่นี้กระมัง!
สุดท้ายต้องใส่สายสวนปัสสาวะแล้วยังเซ็นเอกสารขอรับผิดชอบเอง ถึงจะฝืนสังขารกลับมาบ้านได้
"หลินเหยียน รอให้ข้าเซ็นสัญญาใหญ่กับกลุ่มฉางหลงก่อนเถอะ
เมื่อได้เป็นผู้กุมอำนาจตัวจริงของตระกูลหลินแล้ว คอยดูข้าจะจัดการแกยังไง!"