พวกเขาอยู่ที่ไหน?
"เซียวจางอยู่ข้างล่างคอยดูแลอยู่"
ผู้กำกับหวังเอนหลังพิงเก้าอี้
"บอกฉันหน่อยสิ คุณพาคนแบบไหนกลับมาได้บ้าง?"
โจวซิงซิงเปิดกระเป๋าใส่แฟ้มและส่งแฟ้มให้
รูปถ่ายติดพาสปอร์ตถูกแปะลงบนกระดาษขนาด A4 บุคคลในภาพมีจมูกแบน ริมฝีปากยื่น และดวงตาที่อยู่ห่างกันมากกว่าปกติ
"มอร์ติเมอร์ ทอยน์บี รหัสลับ โทดแมน"
เกิดในประเทศอังกฤษ ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา
"เขาถูกแม็กเนโตชักชวนให้เข้าร่วมกลุ่มภราดรภาพ และทำงานอยู่ที่นั่นสองสามปี หลังจากที่กฎหมายการลงทะเบียนผ่าน กลุ่มภราดรภาพก็ยุบตัวลง และเขาก็ต้องไปอยู่บนท้องถนน"
"แล้วความสามารถของคุณล่ะ?"
"ลิ้น."
"……อะไร?"
ผู้กำกับหวังสงสัยว่าการได้ยินของเขากำลังแย่ลง
"ลิ้นของมันยืดได้ยาวประมาณสี่เมตร เหนียวและแข็งแรงมาก สามารถยกผู้ใหญ่ขึ้นแล้วเหวี่ยงไปไกลได้"
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วสำนักงาน
"สตีเฟน โชว์!"
"มาถึง!"
"คุณเดินทางไปสหรัฐอเมริกา ซึ่งทำให้รัฐบาลต้องเสียค่าใช้จ่ายในการเดินทาง 23,700 หยวน ไม่รวมค่าเบี้ยเสี่ยงภัย..."
"ผมจ่ายค่าอาหารแมคโดนัลด์สามชุดนั้นเองทั้งหมด 23,600 ดอลลาร์"
"หุบปากซะ! ถ้าแกขัดจังหวะฉันอีก ฉันจะหักคอแกด้วยท่าเตะกรรไกรสุดอันตราย!"
ผู้กำกับหวังทุบกำปั้นลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ
"คุณใช้เงินของประเทศ เดินทางไปไกลถึงนิวยอร์ก แล้วสิ่งที่คุณนำกลับมาก็มีแค่คนคนหนึ่งแลบลิ้นออกมางั้นเหรอ?"
สตีเฟน โชว์ ยืดหลังตรงขึ้น
"ท่านผู้กำกับครับ คำพูดของคุณดูไม่เป็นมืออาชีพเลยครับ"
ผู้กำกับหวังเงยหน้าขึ้นมองเขา
ผมทำงานในหน่วย 749 มากว่าสามสิบปีแล้ว เจ้าหน้าที่พิเศษที่เคยขายหมูจะมาว่าผมเป็นมือสมัครเล่นได้อย่างไร?
เฮ้!
รสชาติสดใหม่มาก!
"เดี๋ยวผมจะอธิบายให้คุณฟัง"
"ประการแรก ลิ้นของมนุษย์คางคกสามารถควบคุมทิศทางและแรงได้อย่างแม่นยำ มันยาวถึงสี่เมตร ลองคิดดูสิ"
"เวลาทำงานบนที่สูง ถ้าใครสักคนบนนั่งร้านทำประแจหรือหมุดย้ำหล่น แล้วคนอื่นต้องเดินไปหยิบ เขาก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วแลบลิ้นออกมา แค่นั้นเอง"
ประการที่สอง…
สตีเฟน โชว์ ยกนิ้วที่สองขึ้น
"เขายังมีทักษะการกระโดดที่ยอดเยี่ยม โดยสามารถกระโดดได้สูงอย่างน้อยเก้าเมตร"
"เก้าเมตรครับหัวหน้า! นั่นมันระยะทางเท่ากับสามชั้นเลยนะ!"
"ตอนที่เขาทำงานก่อสร้าง เขาจะวิ่งขึ้นลงชั้นต่างๆ ตลอดเวลา ในขณะที่คนอื่นๆ ต้องรอลิฟต์ก่อสร้างนานมาก แต่เขาสามารถนั่งย่อตัวลงแล้วกระโดดขึ้นไปได้เลย"
แค่นั้นเองเหรอ?
"เรื่องยังไม่จบ! ผิวหนังของเขาสามารถหลั่งเมือกได้"
"ผมให้เลโอนาร์โด ดา วินชี ทดสอบความเหนียวของกาวนี้หลังจากแห้งแล้ว และพบว่ามันแข็งแรงกว่ากาวสำหรับงานก่อสร้างในท้องตลาดถึง 80%"
"ลองคิดดูสิ ถ้าหากสามารถสกัดสารนี้ได้ในปริมาณมาก สิทธิบัตรนี้จะมีมูลค่าเท่าไหร่กัน?"
ผู้กำกับหวังหยิบกระติกน้ำร้อนขึ้นมาแล้วก็วางลงอีกครั้ง
"ยิ่งไปกว่านั้น เขายังทนต่อสารพิษได้ดี สารเคมีต่างๆ แทบไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ ต่อเขาเลย"
"งานบำรุงรักษาโรงงานเคมี การปฏิบัติงานในสภาพแวดล้อมที่เป็นพิษ และการก่อสร้างในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากรังสี โดยทั่วไปแล้วงานเหล่านี้ต้องหยุดพักหกเดือนหลังจากทำงานสามเดือน"
"เขาสามารถทำงานได้โดยไม่หยุดพัก ซึ่งจะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายเรื่องชุดป้องกันให้กับเราได้"
โจวซิงซิงพูดมาถึงตรงนี้ก็ล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า พอจะจุดก็เห็นสายตาโกรธเกรี้ยวของผู้อำนวยการหวัง จึงหัวเราะแห้ง ๆ หนึ่งทีก่อนยัดกลับเข้าไปใหม่
"ท่านผู้อำนวยการครับ ส่วนที่ยากที่สุดของโครงการก่อสร้างถนนบนภูเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ คือส่วนที่สร้างอยู่บนหน้าผาครับ"
"คนงานต้องทำงานกลางอากาศเพื่อติดตั้งสลักเกลียวขยายตัว พวกเขาจึงทำงานได้ไม่มากนักในแต่ละวัน"
"ค่าใช้จ่ายสำหรับเชือกนิรภัย ประกันภัย และค่าเบี้ยเลี้ยงสำหรับการทำงานในที่สูง รวมแล้วเกือบสองพันหยวนต่อวันสำหรับคนงานหนึ่งคน!"
"มนุษย์คางคกสามารถนอนราบไปกับหน้าผาและเกาะอยู่ได้อย่างมั่นคง เขาสามารถใช้ลิ้นเกี่ยวสว่านไฟฟ้าและทำงานได้สำเร็จ คนคนเดียวก็ทำงานได้เทียบเท่ากับห้าคน"
"คุณพาพวกเขากลับมาจากอเมริกาเพื่อให้พวกเขาไปนอนอยู่บนหน้าผาแล้วขันน็อตงั้นเหรอ?"
"นี่คือการใช้ประโยชน์จากจุดแข็งและใช้ความสามารถของทุกคนให้เกิดประโยชน์สูงสุด"
สีหน้าของสตีเฟน โจว ดูเคร่งขรึม
"เขาได้รับการปฏิบัติอย่างไรในสหรัฐอเมริกา? เขาถูกไล่ล่าและถูกทำร้ายร่างกายทุกวัน"
"แม็กนีโตใช้เขาเป็นเบี้ยทิ้ง เอ็กซ์เม็นมองเขาเป็นตัวร้าย ชาวบ้านมองเขาเป็นสัตว์ประหลาด"
"ฉันพาเขากลับมา ลงทะเบียนให้เขาทำประกันภัยหกประเภทและกองทุนที่อยู่อาศัยสองประเภท จัดหาอาหารและที่พักให้เขา และให้ข้าวและน้ำมันเป็นของขวัญในช่วงวันหยุด!"
"หัวหน้าครับ เขาไม่มีแม้แต่เตียงนอนในอเมริกา เขาต้องนอนในท่อระบายน้ำ!"
ผู้กำกับหวังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
"ฉันจะรายงานเรื่องนี้ให้เจ้านายฟังยังไงดี ว่าเราได้ดึงตัวคนเก่งระดับสูงเข้ามาทำงาน ซึ่งทักษะพิเศษของเขาคือการแลบลิ้น?"
"ท่านอย่าเอาแต่จ้องลิ้นสิ!"
สตีเฟน โชว์ เริ่มรู้สึกกังวล
"ลองพิจารณาคุณสมบัติโดยรวมของเขาดูสิ: ความสามารถในการกระโดด ความสามารถในการปีนป่าย การหลั่งเมือก และความต้านทานต่อสารพิษ"
"ความสามารถสี่อย่างรวมกันแล้ว ถ้าอยู่ในวงการก่อสร้างก็คือตัวเก่งรอบด้านเลย"
"อีกทั้งเขายังซ่อมวงจรไฟฟ้าเป็น ตอนอยู่กับภราดรภาพก็รับหน้าที่ดูแลระบบไฟฟ้าของฐาน!"
"คุณซ่อมวงจรไฟฟ้าได้ไหม?"
"เขามีใบอนุญาตช่างไฟฟ้าของสหรัฐฯ ผมให้เขาไปสอบ ค่าธรรมเนียมการลงทะเบียน 300 ดอลลาร์ และผมมีใบเสร็จแนบมาด้วย"
ผู้อำนวยการหวังพลิกดูใบเสร็จบนโต๊ะ แล้วก็พลิกเจอใบเสร็จของศูนย์สอบทักษะวิชาชีพเข้าจริง ๆ
"เจ้าเด็กแสบ แกนี่มัน..."
"เชิงปฏิบัติ"
สตีเฟน โชว์ หาเนื้อเพลงให้เขาเรียบร้อยแล้ว
"จุดแข็งที่สุดของผมคือความสามารถในการปฏิบัติจริง หัวหน้าหน่วยงานขอให้ผมพาเขาไปดูสถานที่ก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานบางแห่งในยูนนานและกุ้ยโจวเพื่อทดลองดู"
"ถ้าวิธีนั้นไม่ได้ผล ฉันจะพาเขากลับมา อย่างแย่ที่สุด ฉันจะให้เขามาช่วยฉันที่แผงขายหมู"
"คุณยังมีแผงขายหมูอยู่ไหม?"
"แน่นอนว่าเก็บไว้ นั่นเพราะเป็นฐานที่มั่นของฉัน"
ผู้กำกับหวังคลายฝากระติกน้ำร้อนออกแล้วจิบน้ำโกจิเบอร์รี่เล็กน้อย
"มีโครงการก่อสร้างถนนในหมู่บ้านที่เกิดหลุมยุบในมณฑลกุ้ยโจว ทีมก่อสร้างสามทีมเข้าไปทำงาน และหลังจากผ่านไปสองปีครึ่ง พวกเขาก็ยังทำงานไม่เสร็จ"
"ภูมิประเทศซับซ้อนมาก เต็มไปด้วยถ้ำและแม่น้ำใต้ดิน ไม่สามารถขนเครื่องจักรเข้าไปได้ ต้องทำด้วยมือทั้งหมด เดือนที่แล้วเกิดดินถล่มอีกครั้ง แต่โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ"
ดวงตาของสตีเฟน โชว์เป็นประกาย
"ผมพร้อมจะฝ่าฟันทั้งไฟและน้ำเพื่อท่านครับ หัวหน้า!"
"อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป ผมมีเงื่อนไขสองข้อ"
"คุณพูดว่า..."
"ประการแรก เราไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของเขาได้ เราจะบอกทุกคนว่าเขาเป็นแรงงานชั่วคราวที่ถูกว่าจ้างมาจากนอกเมือง และเขามีปัญหาเรื่องผิวหนัง—อย่าหัวเราะนะ ผมพูดจริง"
"ไม่มีปัญหา ฉันจะซื้อเสื้อกันแดดให้เขาแล้วห่อตัวเขาให้มิดชิด"
"ใบหน้าของเขาอาจไม่ตรงตามมาตรฐานความงามกระแสหลัก แต่คนบ้านนอกอย่างเราก็เคยเห็นอะไรแบบนี้มาบ้างแล้วไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง..."
สตีเฟน โชว์ลดเสียงลง
"สิ่งที่คนทั่วไปสนใจมากกว่าใบหน้าของเขา คือถนนนั้นสามารถสัญจรได้หรือไม่"
"ประการที่สอง หากเกิดอุบัติเหตุ คุณจะต้องรับผิดชอบ"
"ตกลง."
ผู้กำกับหวังโบกมือ
"ไปลงมือทำได้เลย ฉันจะประสานงานเรื่องงบประมาณกับฝ่ายการเงินเอง"
โจวซิงซิงลุกขึ้นยืน แล้วทำความเคารพอย่างเรียบร้อยเป็นระเบียบซึ่งหาได้ยากยิ่ง
ในทางเดินชั้นหนึ่ง เซียวจางนั่งยองๆ พิงกำแพง จ้องมองไปที่มนุษย์คางคก
ขาสองข้างของมนุษย์คางคกงอในองศาที่เว่อร์มาก
"เดิน."
สตีเฟน โชว์ ตบไหล่ชายกบเบาๆ
มอร์ติเมอร์ ทอยน์บีเงยหน้าขึ้น ลูกตาสีเหลืองกลอกไปกลอกมา
ภาษาจีนของเขายังไม่คล่องแคล่วนัก เขาเรียนภาษาจีนจากสตีเฟน โชว์บนเครื่องบิน
ระหว่างเที่ยวบินสิบสี่ชั่วโมง ฉันจำคำศัพท์ทั่วไปได้สามร้อยคำ
"คุณกำลังจะไปไหน?"
"กุ้ยโจว"
มณฑลกุ้ยโจวอยู่ที่ไหน?
"ที่นี่เป็นสถานที่ที่ดี"
สตีเฟน โชว์ ผลักเขาไปทางบันได
"ภูเขาสวยงาม น้ำก็สวยงาม และผู้คนก็ใจดี เพียงแต่ถนนหนทางไม่ค่อยดีนัก ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่เราต้องการคุณ"
มนุษย์คางคกไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เขาก็เริ่มคุ้นเคยกับการติดตามชายชาวจีนคนนี้แล้ว
ในนิวยอร์ก มีคนปาผลมะเขือเทศเน่าใส่เขาและบอกให้เขากลับไปลงนรก
เขาขดตัวอยู่ในท่อระบายน้ำมาสามวันแล้วและกำลังอดอาหาร
ร่างกายของฉันเต็มไปด้วยสะเก็ดแผลแห้งๆ ที่เป็นเมือก และฉันคิดว่าฉันคงจะตายที่นี่
จากนั้นชายคนนั้นก็ย่อตัวลงและยื่นโร่วเจียโม (แฮมเบอร์เกอร์จีน) ให้เขา
เขาบอกว่าชื่อของเขาคือ สตีเฟน โชว์ หรือคุณจะเรียกเขาว่า สตีเฟน โชว์ ก็ได้
ระหว่างเที่ยวบิน 14 ชั่วโมง สตีเฟน โชว์ ไม่เพียงแต่บังคับให้เขาจำคำศัพท์ภาษาจีนเท่านั้น แต่ยังสอนสิ่งอื่นให้เขาอีกด้วย
เดินตามหลังเขาไปในทิศทางที่เขามองอยู่
นั่นเป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงปกติ นับตั้งแต่แม็กเนโตไล่เขาออกจากกลุ่มภราดรภาพ
ไม่ใช่นายไอ้สัตว์ประหลาดตัวนี้
ไม่ใช่ไสหัวไปไกล ๆ
คุณต้องการหางานที่มั่นคงใช่ไหม?
ชายที่แต่งตัวเป็นกบเดินตามสตีเฟน โชว์ ออกมาจากอาคารสำนักงาน 749
มีรถตู้จอดอยู่ที่ทางเข้า สตีเฟน โชว์เปิดประตูรถตู้และเหลียวกลับไปมองชายกบ
"ขึ้นรถ"
"จากนั้นล่ะ?"
"จากนั้นนายก็จะเป็นคางคกที่มีตำแหน่งบรรจุแล้ว"