“สหาย ขอหมูสามชั้น 2 ชั่ง เอาชิ้นที่มีมันหนา ๆ ติดหนังมาด้วยนะ!”
หลินเฉิงควักทั้งคูปองซื้อเนื้อและธนบัตรออกมาอย่างใจกว้าง
ยุคนี้คนกินน้ำมันกันน้อย ใครเห็นเนื้อหมูติดมันก็อดน้ำลายสอไม่ได้ ยิ่งมันเยอะก็ยิ่งแพง แถมยังขายดีอีกด้วย
พนักงานขายเห็นหลินเฉิงจ่ายเงินไม่อั้น จึงจัดการหั่นหมูสามชั้นชิ้นโตที่มีชั้นมันหนาถึงสามนิ้วและมันเยิ้มจนแทบหยดให้เขาทันที
จากนั้นหลินเฉิงก็ไปซื้อของที่แผงขายอาหารแห้งอีกกระป๋อง เป็นเครื่องดื่มมอลต์จากเซี่ยงไฮ้ น้ำตาลทรายแดง 2 ชั่ง ลูกอมนมกระต่ายขาว 2 ชั่ง แป้งสาลีขาว 10 ชั่ง และน้ำมันถั่วเหลือง 1 ถัง
พอเดินมาถึงแผงขายสินค้าเบ็ดเตล็ด สายตาของหลินเฉิงก็หยุดอยู่ที่ผ้าดาครอนสวย ๆ หลายผืน
เมื่อนึกถึงเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเก่าที่เต็มไปด้วยรอยปะบนตัวจางว่านฉิง หลินเฉิงก็เจ็บแปลบในใจ เขาชี้ไปยังชุดสำเร็จรูปผ้าดาครอนสีชมพูอ่อนลายดอกไม้ผืนหนึ่งกับกางเกงขายาวผ้าดาครอนสีดำ แล้วเอ่ยว่า
“สหาย ขอชุดนี้ไซซ์สำหรับหญิงสาวสูงประมาณ 165 เซนติเมตร รูปร่างผอมหน่อยนะครับ!”
“ขอครีมบำรุงผิวไป๋เชวี่ยหลิง 2 กล่อง กับยางรัดผมสีแดง 2 เส้นด้วยครับ!”
หลังจากกว้านซื้อของอย่างบ้าคลั่ง หลินเฉิงก็จ่ายเงินไปกว่า 20 หยวน แต่ในกระเป๋ายังเหลือเงินก้อนใหญ่อีก 100 หยวน
เขาหอบหิ้วถุงใบใหญ่ใบเล็กที่เต็มไปด้วยของจนแน่น แล้วเดินกลับหมู่บ้านอย่างอารมณ์ดี
……
ขณะเดียวกัน ที่ลานบ้านของหลินเฉิงในหมู่บ้านชาวประมง
ดวงอาทิตย์ลอยสูงแล้ว
จางว่านฉิงสะดุ้งตื่นจากความฝัน
เธอขยี้ตาแล้วเอื้อมมือไปคลำผ้าห่มข้างกายโดยไม่รู้ตัว แต่ผ้าห่มเย็นชืดไร้ไออุ่น หลินเฉิงเองก็ไม่อยู่แล้ว
เรื่องราวชวนใจเต้นเมื่อคืนที่ทั้งวาบหวามและอ่อนโยนผุดขึ้นมาในความคิดของจางว่านฉิงอีกครั้ง
ความเจ็บระบมที่ส่งมาจากร่างกายทำให้แก้มของเธอแดงขึ้นทันที แต่หลังจากนั้น ความหวาดกลัวอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้ามา
เธอรีบสวมเสื้อฝ้ายสีน้ำเงินเก่าขาดวิ่น แล้วเดินกะเผลกลงจากเตียงเตาดิน เปิดประตูออกไปมองหาทั่วบ้าน
ลานบ้านกว้างโล่ง ไม่มีใครอยู่ในครัวเช่นกัน
“พี่เฉิงไปไหนนะ...”
ใบหน้าของจางว่านฉิงซีดเผือด มือกำชายเสื้อแน่น
เมื่อคืนเธอเป็นฝ่ายรุกมากเกินไปหรือเปล่า ทำตัวไร้ยางอายเกินไปไหม?
หรือเพราะร่างกายของเธอผอมแห้งเกินไป พี่เฉิงถึงเบื่อแล้ว เลยทิ้งเธอไว้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง?
ขณะที่เธอกำลังทำอะไรไม่ถูก น้ำตาคลออยู่ในเบ้า เสียงหัวเราะและเสียงนินทาจงใจพูดให้ดังขึ้นของป้าขี้เมาท์หลายคนจากนอกลานบ้านก็ดังเข้ามา
“แหม พวกเธอไม่รู้เหรอ เมื่อเช้าตรู่หลินเฉิงหิ้วถังอาหารทะเลสองถังออกไป ไม่แม้แต่จะเข้าบ้านด้วยซ้ำ!”
“ยังต้องถามอีกเหรอ ฉันได้ยินว่าเขาไปในอำเภอแล้ว จะไปทำอะไรได้ล่ะ?”
“ก็ต้องจับปลาเหลืองตัวโตกับปูม้าชั้นดีได้ตั้งแต่เช้า แล้วเอาไปขายเอาเงินมาคุกเข่าขอโทษจางชุ่ยฮวา ขอคืนดีน่ะสิ!”
“จุ๊ ๆ ฉันก็บอกแล้วไง จางชุ่ยฮวาน่ะเป็นสาวสวยที่ขึ้นชื่อไปทั่วละแวกสิบลี้ หลินเฉิงเอาอกเอาใจเธอยิ่งกว่าบรรพบุรุษเสียอีก”
“เมื่อคืนแค่โมโหชั่ววูบ เลยพาลูกสาวคนรองบ้านจางที่พูดน้อยเหมือนน้ำเต้าปิดปากกลับมาระบายอารมณ์”
“พอนอนด้วยกันแล้วได้ลองชิมรส ก็รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงผอมแห้งที่มีแต่จะทำให้เสียเงิน เช้ามาก็เลยเสียใจจนไส้เขียว!”
“น่าสงสารลูกสาวคนรองจริง ๆ ยอมให้เขานอนด้วยฟรี ๆ ทั้งคืน ยังไม่ได้กินข้าวอิ่มสักมื้อ สงสัยจะถูกไล่ออกจากบ้านแล้วล่ะ...”
ทุกคำพูดที่ดังมาจากนอกประตูทิ่มแทงหัวใจของจางว่านฉิงอย่างเจ็บปวด
ที่แท้...เป็นแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
ความอ่อนโยนเมื่อคืนของพี่เฉิง รวมถึงบะหมี่ไข่ลวกที่เขาทำให้เธอ ทั้งหมดเป็นเพราะอยากประชดพี่สาวของเธอเท่านั้นหรือ?
ตอนนี้หายโมโหแล้ว เขาก็เลยเอาอาหารทะเลไปง้อพี่สาว...
จางว่านฉิงหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง หัวใจราวกับตายด้าน
ตั้งแต่เล็กจนโตที่บ้าน เธอเป็นแค่หญ้าราคาถูกเมื่อเทียบกับน้องชายชื่อเย่าจู่ ส่วนเมื่อเทียบกับพี่สาวที่พูดเก่ง ก็เป็นได้แค่สาวใช้
แต่ขณะที่ป้าขี้เมาท์หลายคนหน้าประตูกำลังแทะเมล็ดแตง คุยกันจนน้ำลายกระเด็น เสียงตวาดเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นกะทันหัน
“พวกป้าแก่ทั้งหลาย เช้าขนาดนี้กินอิ่มจนว่างมากหรือไง ถึงได้มาพ่นขี้อยู่หน้าบ้านฉันวะ?!”
ป้าขี้เมาท์หลายคนสะดุ้งเฮือก เมล็ดแตงกระจายเกลื่อนพื้น
พอหันไปดูก็เห็นหลินเฉิงร่างสูงใหญ่กำยำกำลังก้าวฉับ ๆ เข้ามา
ในมือเขาไม่ได้ถือถังอาหารทะเลอะไรทั้งนั้น กลับสะพายถุงแป้งสาลีขาวไว้บนไหล่ซ้าย มือขวาหิ้วหมูสามชั้นชิ้นโตมันเยิ้ม ส่วนในอ้อมแขนยังอัดแน่นไปด้วยสินค้าชั้นดีจากสหกรณ์ร้านค้า!
“หลินเฉิง นายไม่ได้ไปขอคืนดีกับจางชุ่ยฮวาหรอกเหรอ?”
ป้าขี้เมาท์คนหนึ่งเผลอโพล่งถามออกมา
“พูดจาเหลวไหล!”
หลินเฉิงด่ากลับอย่างไม่ไว้หน้า “ผู้หญิงเห็นแก่ได้อย่างจางชุ่ยฮวา ต่อให้ให้ฉันก้มไปสวมรองเท้าให้ ฉันก็ไม่อยากแตะด้วยซ้ำ”
“ฉันเข้าไปในอำเภอก็เพื่อซื้อของดี ๆ ให้เมียฉัน ว่านฉิง!”
“ถ้าพวกแกยังกล้านินทากันหน้าบ้านฉันอีก เชื่อไหมว่าฉันจะฉีกปากพวกแกให้หมด!”
ป้าขี้เมาท์หลายคนตกใจกับท่าทางดุดันของหลินเฉิงจนวิ่งวุ่น ถอยกรูดอย่างลนลาน แต่ก็ยังอดยืดคอมองของในมือเขาไม่ได้ ตาแทบถลนออกมา!
“หลินเฉิงซื้อของดี ๆ มาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ!”
“ก็ต้องยอมรับนะว่าเขาดีกับเมียจริง ๆ ดีกว่าพวกผู้ชายที่ชอบใช้กำลังตั้งเยอะ จุ๊ ๆ จางชุ่ยฮวาจะไม่เสียใจทีหลังเหรอ?”
หลินเฉิงไม่สนใจพวกเธอสักนิด พอผลักประตูรั้วเข้าไปก็เห็นจางว่านฉิงยืนหน้าเศร้าอยู่ใต้ชายคา
เห็นท่าทางสิ้นหวังของสาวน้อยแล้ว หลินเฉิงก็รีบเดินเข้าไปหา เขาไม่แม้แต่จะปิดประตูด้วยซ้ำ ต่อหน้าชาวบ้านที่อยู่ข้างนอก เขาวางแป้งสาลีขาวกับหมูลงบนโต๊ะ ก่อนจะยัดของทั้งหมดในอ้อมแขนใส่มือจางว่านฉิง!
“ยัยโง่ ร้องไห้ทำไม ฉันกลับมาแล้วนี่ไง”
“เมื่อเช้าเห็นเธอนอนหลับสนิท เลยไม่ได้ปลุก”
“ที่บ้านไม่มีข้าวของกินแล้ว ฉันเลยเอาอาหารทะเลไปขายในอำเภอ แล้วซื้อของกินของใช้มาให้เธอ”
“เอ้า ดูสิว่าชอบไหม”
นอกจากพ่อแม่ที่จากไปตั้งแต่ยังเด็กแล้ว หลินเฉิงเป็นคนเดียวที่ดีกับจางว่านฉิงในชาติก่อน เขาย่อมไม่คิดเสียดายเงินกับเธออยู่แล้ว!
จางว่านฉิงยืนนิ่งตะลึง มือทั้งสองเต็มไปด้วยของที่เขายัดให้
ภายใต้สายตาให้กำลังใจของหลินเฉิง นิ้วมือที่สั่นเทาค่อย ๆ เปิดกระดาษห่อทีละชั้น
ชุดใหม่ผ้าดาครอนสีชมพูอ่อนลายดอกไม้ ยางรัดผมสีแดงแวววาว ครีมบำรุงผิวไป๋เชวี่ยหลิงที่พิมพ์ภาพหญิงงามไว้บนกล่อง เครื่องดื่มมอลต์ที่มีแต่เจ้าหน้าที่ในเมืองเท่านั้นที่ดื่มไหว ลูกอมนมกระต่ายขาว...
ป้าขี้เมาท์หลายคนที่แอบมองอยู่หน้าประตูถึงกับยืนแข็งค้างไปทั้งแถบ ต่างสูดปากด้วยความตะลึง ดวงตาเขียวด้วยความอิจฉา!
“คุณพระช่วย! นั่นชุดสำเร็จรูปผ้าดาครอนเหรอ? แล้วยังมีเครื่องดื่มมอลต์กับครีมบำรุงผิวอีก?!”
“ตายแล้ว หมูสามชั้นชิ้นนั้นหนักสักสองสามชั่งได้ไหมน่ะ มันหนาขนาดนั้นเลย! หลินเฉิงไปได้เงินมาจากไหนตั้งเยอะแยะ ถึงซื้อของทั้งหมดให้จางว่านฉิงที่พูดน้อยเหมือนน้ำเต้าปิดปากเนี่ย?!”