“ไปที่หาดหินกระจายไม่ได้ ที่นั่นมีคนตกปลาเป็นประจำ” เขาคิดในใจ “ไปที่แหลมคลื่นซัดดีกว่า ที่นั่นน้ำเชี่ยว ตกปลายาก คนจึงไม่ค่อยไปตกที่แหลมคลื่นซัด”
กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินเฟิงก็มาถึงแหลมคลื่นซัด ที่นั่นไม่มีคนตกปลาตอนกลางคืนจริงๆ
เขาหาจุดตกปลาที่หย่อนเบ็ดลงไปได้ลึกพอ แล้วเคลื่อนย้ายก้อนหินมานั่ง
ด้วยความระมัดระวัง เขาใส่เหยื่อลงบนเบ็ดก่อน แล้วจึงเหวี่ยงคันเบ็ดออกไป ให้เบ็ดจมลงน้ำ
หลับตาลงครึ่งหนึ่ง เฉินเฟิงสงบจิตใจ จดจ่ออยู่กับปลาไหลไฟฟ้าสายฟ้า
วินาทีต่อมา ภาพตรงหน้าเขากลายเป็นก้นทะเลที่เต็มไปด้วยน้ำทะเล หินโสโครก ปะการัง สาหร่าย...
เขากลายเป็นปลาไหลไฟฟ้าสายฟ้า
เฉินเฟิงว่ายน้ำออกจากซอกหินอย่างคล่องแคล่ว แล้วว่ายไปทางแหลมคลื่นซัดตามความรู้สึกที่มีต่อร่างจริงของเขา
เขาว่ายน้ำไปพร้อมกับมองหาปลาเซินไถไปด้วย
ไม่นานนัก ร่างจริงของเฉินเฟิงก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงที่คันเบ็ดเป็นระลอก
เขาหันความสนใจกลับมายังร่างจริง รู้สึกประหลาดใจในใจ: “ไม่คิดว่าตกปลาได้เสียจริงๆ วันนี้โชคดีไม่เบานะเนี่ย”
เขาชักคันเบ็ดขึ้นมาอย่างชำนาญ
ไม่นาน ปลากะพงดำตัวเท่าฝ่ามือก็ถูกดึงขึ้นมา
ขณะนั้นเอง แผงสีฟ้ากึ่งโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินเฟิง
เซียนตกปลา
ชื่อ: เฉินเฟิง
ระดับพลัง: ขั้นหล่อเลี้ยงเลือด
วิชา: ท่าหยั่งเหวลึก (1/500) +
คะแนนตกปลา: 1
“ฮ่าๆ ถูกแล้ว เกิดเป็นคนข้ามมิติ ทำไมจะไม่มีแผงสถานะได้ล่ะ?” มุมปากเฉินเฟิงเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ด้วยความดีใจ เขาเพิ่มคะแนนตกปลาลงในความคืบหน้าของท่าหยั่งเหวลึก
วินาทีถัดมา พลังปราณพลุ่งพล่าน ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
เฉินเฟิงดีใจจนต้องอุทานในใจ: “ดีๆ ประหยัดการบำเพ็ญอย่างหนักไปหนึ่งครั้ง”
ใส่ปลากะพงดำลงในเข่งปลา เฉินเฟิงเหวี่ยงเบ็ดตกปลาอีกครั้ง หลับตาลงครึ่งหนึ่ง สงบจิตใจ กลายเป็นปลาไหลไฟฟ้าสายฟ้า
ปลาไหลไฟฟ้าสายฟ้าอยู่ห่างจากแหลมคลื่นซัดประมาณสี่ห้าลี้ ระยะทางไม่ใกล้ เฉินเฟิงตอนแรกแค่ว่ายน้ำไป พอถึงกลางทาง เขาก็ค่อยๆ ขยายขอบเขตการมองหาปลาเซินไถ
ทันใดนั้น เขาได้กลิ่นหอมหวาน
“มีปลาเซินไถ!” เฉินเฟิงดีใจในใจ รีบว่ายตามกลิ่นหอมหวานนั้นไป
หาไปสักพัก เฉินเฟิงก็พบปลาหงส์เจ็ดดาวตัวหนึ่ง
เห็นอยู่ว่ามันใหญ่กว่าฝ่ามือประมาณสามส่วน ตัวทั้งตัวสีขาวเงินราวกับเงินหลอมละลาย แต่ขอบครีบกลับเรืองแสงเจ็ดสีเป็นวง
ปลาหงส์เจ็ดดาวเป็นปลาเซินไถขั้นกลางชั้นหนึ่ง ขายได้ไข่มุกระดับกลางสองเม็ด
ปลาหงส์เจ็ดดาวมีจิตวิญญาณเต็มเปี่ยม ระแวดระวังมาก มันสัมผัสได้ถึงอารมณ์ฆ่าที่เฉินเฟิงแผ่ออกมา จึงรีบพุ่งว่ายลงไปในสภาพแวดล้อมที่ซับซ้อนอย่างสาหร่ายทะเลและวัชพืชน้ำใต้ทะเล
เฉินเฟิงรีบส่งพลังปีศาจในร่างกายไปที่หาง แล้วสะบัดหางอย่างแรง “แผละ” เสียงหนึ่ง เขาก็พุ่งไปทางปลาหงส์เจ็ดดาวเร็วราวลูกระเบิดตอร์ปิโด ทันก่อนที่ปลาหงส์เจ็ดดาวจะหนีเข้าไปในสาหร่ายทะเลและวัชพืชน้ำ ตัดหน้ามันและฉกกัดมัน
ปลาหงส์เจ็ดดาวตอบสนองว่องไว รีบเปลี่ยนทิศหลบ หนีไปอีกทางหนึ่ง ทำให้เฉินเฟิงกัดพลาด
“ข้าช็อต!”
เฉินเฟิงปล่อยกระแสไฟฟ้าเต็มกำลังทันที กระแสไฟฟ้าสีเงินขาวกว่าสิบสายเปล่งประกายบนผิวตัวเขา วาบผ่านไป
กระแสไฟฟ้าอันทรงพลังแผ่กระจายออกไปรอบข้างทันที ทำให้ปลาหงส์เจ็ดดาวทั้งตัวแข็งทื่อ ปลาหงส์เจ็ดดาวดิ้นไปมาสองสามครั้งก็สลบไสล หงายท้องขึ้นมา
เฉินเฟิงหมุนตัวอย่างคล่องแคล่ว ฉกกัดหางปลาหงส์เจ็ดดาวไว้ แล้วว่ายต่อไปยังแหลมคลื่นซัด
ประมาณหนึ่งเค่อต่อมา ปลาไหลไฟฟ้าสายฟ้าก็พบเบ็ด แล้วเอาปลาหงส์เจ็ดดาวไปเกี่ยวบนเบ็ด
ร่างจริงของเฉินเฟิงลืมตาขึ้น ยกคันเบ็ดขึ้น
ปลาหงส์เจ็ดดาวขั้นกลางชั้นหนึ่งก็ถูกดึงขึ้นมาเช่นนั้น
แผงสีฟ้ากึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินเฟิงอีกครั้ง บอกว่าได้รับคะแนนตกปลา 100 คะแนน
เฉินเฟิงดีใจเกินคาด เขานึกว่าจะได้ยี่สิบสามสิบคะแนนก็ดีแล้ว
รีบใส่ปลาหงส์เจ็ดดาวลงในเข่งปลา เฉินเฟิงนั่งลงอีกครั้ง เหวี่ยงเบ็ดตกปลา
เขาเปิดแผงสถานะ เพิ่มคะแนนตกปลา 100 คะแนนลงในท่าหยั่งเหวลึก
วินาทีถัดมา เขาราวกับกินยาเซียน พลังปราณในร่างกายพลุ่งพล่าน กล้ามเนื้อนูนขึ้น พลังเพิ่มขึ้นอีกขั้นใหญ่
“ฮ่าๆ สุดยอด!” เฉินเฟิงหัวเราะอย่างดีใจโดยไม่รู้ตัว
หลังจากดีใจแล้ว เฉินเฟิงก็หลับตาลงครึ่งหนึ่งอีกครั้ง โอนจิตไปที่ปลาไหลไฟฟ้าสายฟ้า
ภาพตรงหน้ากลายเป็นน้ำทะเลทันที เมื่อกลายเป็นปลาไหลไฟฟ้าสายฟ้าอีกครั้ง เฉินเฟิงพบว่าตัวเองกำลังกินปลากะรังตัวหนักสามสี่จินอยู่
ไม่เลวนี่ ก้าวเดียวก็ล่าปลาได้กินแล้ว
เฉินเฟิงหยุดกิน มองหาปลาเซินไถเรื่อยๆ หายี่สิบนาทีก็ไม่พบ เขาจึงเลิกหาปลาเซินไถ แล้วเริ่มล่าปลาทั่วไปแทน
ปลาหงส์เจ็ดดาวตัวหนึ่งวางไว้ในเข่งปลาเด่นเกินไป ต้องใส่ปลาทั่วไปสักหน่อยเพื่อกลบ
เฉินเฟิงล่าปลาทั่วไปง่ายกว่ามาก
ไม่ถึงครึ่งเค่อ เฉินเฟิงก็ “ตก” ปลาทะเลทั่วไปตัวหนักสองจินขึ้นไปได้สิบสองตัว เข่งปลาเต็มไปกว่าครึ่ง กลบปลาหงส์เจ็ดดาวมิดชิด
ตกปลาทะเลทั่วไป เฉินเฟิงยังได้คะแนนตกปลา 12 คะแนน คะแนนเหล่านี้เพิ่มเข้าไปในท่าหยั่งเหวลึกทั้งหมด
เซียนตกปลา
ชื่อ: เฉินเฟิง
ระดับพลัง: ขั้นหล่อเลี้ยงเลือด
วิชา: ท่าหยั่งเหวลึก (114/500)
คะแนนตกปลา: 0
เฉินเฟิงรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองแข็งแรงขึ้นกว่าตอนก่อนตกปลาอย่างน้อยสองเท่า พลังเพิ่มขึ้นกว่าหนึ่งเท่า
ให้ปลาไหลไฟฟ้าสายฟ้าว่ายออกห่างจากชายฝั่งสองสามลี้แล้ว เฉินเฟิงก็เก็บคันเบ็ด แบกเข่งปลาอันหนักอึ้งกลับบ้าน
เวลานี้ ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อย
เฉินเฟิงเดินเร็วกลับมาถึงปากหมู่บ้านเจียวเว่ยพัว พอดีเห็นร่างผอมบางจากอีกฟากของถนน เขาจ้องมองให้ชัดก็พบว่าเป็นไหล่โซ่วโกว
ไหล่โซ่วโกวก็พบเฉินเฟิง เขารีบชักมีดหางวัวอันแวววาวออกมา
“โอ้ นี่ไม่เฉินเฟิงเหรอ?” ไหล่โซ่วโกวหัวเราะเย็นชา “ฟ้าสว่างแล้วก็กลับมาจากตกปลาเลยเหรอ? ขยันจริงๆ”
เมื่อวาน หลังจากถูกเฉินเฟิงตี เขากลัวว่าเฉินเฟิงจะตามไปบ้าน จึงไม่กล้าอยู่ในหมู่บ้าน ไปอยู่พ้องเกาลี่หยาง
ช่วงนี้พ้องเกาลี่หยางเริ่มปล้นสะดมอย่างเปิดเผย ในพ้องมีสุราและเนื้อไม่ขาด ไหล่โซ่วโกวเลยกินดื่มอย่างเต็มที่อยู่ครึ่งวัน
พอฟ้าจะสว่าง เขาก็ตื่นจากอาการเมาค้าง ทรมานจนนอนไม่หลับ นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานรีบไป ลืมของไว้อย่างหนึ่ง เขาเลยไม่รอฟ้าสว่างก็กลับบ้าน
ตอนออกเดิน เขาจงใจเอามีดหางวัวมาจากในพ้อง
เฉินเฟิงกวาดตามองไหล่โซ่วโกวอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไร เดินต่อไปยังปากหมู่บ้าน
ไหล่โซ่วโกวรีบเอามีดกั้นตรงหน้าเฉินเฟิง ตะโกนอย่างได้ใจ: “หยุด!”
“เจ้าจะเอาอะไร?” เฉินเฟิงถามเสียงเย็น
“ฮี่ๆ เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือ?” ไหล่โซ่วโกวหัวเราะอย่างได้ใจ “เอาเข่งปลามาเสีย ข้าเห็นเจ้าได้ของมาไม่น้อย”
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว มีดในมือไหล่โซ่วโกวทำให้เขาระวังอยู่บ้าง เขาเพิ่งถูกอาจารย์รับเป็นศิษย์ฝึกวิทยายุทธ์ และเพิ่งเรียนท่าหยั่งเหวลึกเท่านั้น
แต่ถ้าให้ไหล่โซ่วโกวรู้ว่าในเข่งปลามีปลาเซินไถ ปลาเซินไถก็จะถูกชิงไป แถมไหล่โซ่วโกวยังจะจ้องจับตาว่าเขาทุกวันอีก
ไหล่โซ่วโกวครั้งนี้ถือมีดมาปล้นสำเร็จ ครั้งหน้าก็จะถือมีดมาปล้นอีก
ไหล่โซ่วโกวโบกมีดหางวัว ข่มขู่:“เร็วเข้า ไม่งั้นมีดพี่จะได้ดื่มเลือด!”
เฉินเฟิงแสร้งทำท่ากลัว เอาขึ้นเข่งปลา ยื่นเข่งปลาให้:“ข้า...ข้าให้ ข้าให้”
“ฮ่าๆ ไอ้ขี้ขลาด! ตัวโตขนาดนี้แท้ๆ!”ไหล่โซ่วโกวหัวเราะเยาะเย้ย “ท่าทางหยิ่งยะโสเมื่อวานไปไหนหมด?”
เขาก้าวเข้ามาข้างหนึ่ง รับเข่งปลาด้วยมือเดียว
แต่เข่งปลาหนักเกินไปสำหรับเขา เกือบถือไม่ไหว เขาจึงใช้สองมือถือเข่งปลาให้มั่น แล้วสะพายไปที่บ่า
ขณะนั้นเอง เฉินเฟิงก็เตะเข้าที่ท้องของไหล่โซ่วโกวอย่างแรงทันที
ผัวะ——
ไหล่โซ่วโกวถูกเตะกระเด็นออกไปสองสามเมตรทันที กระแทกพื้น เขาสองมือกอดท้อง ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด ลุกไม่ขึ้นทันที
การเตะครั้งนี้ของเฉินเฟิงมีแรงอย่างน้อยสองสามร้อยจิน
แต่ถึงไหล่โซ่วโกวจะเจ็บปวดแทบตาย เขาก็ยังกุมมีดหางวัวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
เฉินเฟิงเต็มไปด้วยความสังหาร คิดในใจ: “ทำแล้วต้องทำจนจบ ฉันจะฆ่ามันตอนนี้เลย! บังเอิญที่นี่ไม่มีใครเห็น”
เขากลัวว่าไหล่โซ่วโกวจะใช้มีดแทงสวนกลับมา จึงรีบหยิบก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นสองก้อนจากข้างทาง แล้วเดินไปทางไหล่โซ่วโกวอย่างรวดเร็ว
ไหล่โซ่วโกวเห็นดังนั้นก็ตกใจกลัว ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ท้องอีก รีบพยายามคลานหนี
แต่เขาถูกทำให้ขาอ่อนแรง ความเจ็บปวดที่ท้องดึงพลังส่วนใหญ่ไป แถมยังเมาค้างอีก ชั่วขณะจึงลุกไม่ขึ้น ทำได้เพียงใช้สัญชาตญาณถอยหลังไปเรื่อยๆ บนพื้น
“เฉินเฟิง พี่เฟิง ท่านเฟิง มีอะไรค่อยพูดกันได้...” ไหล่โซ่วโกวร้องขอชีวิตด้วยความกลัว กางเกงเขาเปียกชื้น โดนปัสสาวะแตก “พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน...”
เฉินเฟิงมุ่งสังหารแน่วแน่ ไม่พูดจาไร้สาระแม้แต่ครึ่งประโยค โยนก้อนหินใส่หัวไหล่โซ่วโกวอย่างสุดแรง
ปัง!
ก้อนหินปักตรงกลางหัวของไหล่โซ่วโกว ทุบเป็นหลุมใหญ่ เลือดพุ่งกระฉูด มีแม้กระทั่งน้ำในสมองสีขาวไหลออกมา
“อ๊า——” ไหล่โซ่วโกวร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วล้มลง
เฉินเฟิงเอาหินอีกก้อนหนึ่งทุบลงบนหัวของไหล่โซ่วโกวอย่างสุดแรงอีกครั้ง
ปัง!
เสียงร้องของไหล่โซ่วโกวหยุดลงทันที สลบสนิท แขนขากระตุก
เห็นว่าไหล่โซ่วโกวอยู่ไม่ได้แล้ว เฉินเฟิงเงยหน้ามองไปทางอื่น รีบกวาดตามองรอบข้างอย่างรวดเร็ว
ไม่เห็นใคร เขาถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
ที่นี่อยู่นอกปากหมู่บ้าน ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว มีโอกาสที่ชาวบ้านจะเดินออกมาจากปากหมู่บ้านเห็นได้ตลอดเวลา
จากนั้น เฉินเฟิงรีบคิดหาวิธีจัดการศพของไหล่โซ่วโกว
“ไม่จำเป็นต้องทำลายศพ แค่ซ่อนศพก็พอ” เขาคิดในใจ
เขาหันไปมองพุ่มไม้หญ้ารกร้างสองข้างทาง เห็นว่ามีพุ่มไม้หญ้าบางจุดสูงเกินเอว ตัดสินใจซ่อนศพไว้ในพุ่มไม้หญ้ารกร้างตรงข้ามปากหมู่บ้าน
เฉินเฟิงรีบหยิบเข่งปลามาสะพายใหม่อีกครั้ง เก็บมีดหางวัวขึ้นมา สุดท้ายใช้มือข้างหนึ่งจับไหล่โซ่วโกวเดินไปทางพุ่มไม้หญ้ารกร้างข้างทางตรงข้ามปากหมู่บ้าน
เขาทำงานหนักเป็นประจำ แถมยังฝึกท่าหยั่งเหวลึก พลังยิ่งมหาศาล ยกไหล่โซ่วโกวหนักประมาณร้อยจินได้ไม่ยากเย็น
เดินไปไม่กี่ก้าว เฉินเฟิงก็สัมผัสได้ว่ามีของหลุดจากตัวไหล่โซ่วโกว
เขาหยุดเดินก้มลงมอง เห็นถุงไข่มุกใบหนึ่งหลุดออกมา บางๆ เห็นชัดว่าใส่ไข่มุกไว้ไม่น้อย
เขาก้มลงเก็บถุงไข่มุก ใส่อกเสื้อ เดินต่อไปยังพุ่มไม้หญ้า
ห่างจากถนนไปกว่าร้อยจั้ง ประเมินว่ากลิ่นศพจะไม่ลอยมาถึงถนน เฉินเฟิงก็โยนไหล่โซ่วโกวลงในพุ่มไม้หญ้าครึ่งคน แล้วใช้มีดหางวัวเฉือนคอไหล่โซ่วโกว
ทิ้งมีดหางวัวลง เขาใช้หญ้ารกกลบศพอีกชั้น
สุดท้าย เขาถอนหายใจยาวๆ ขับลมหายใจสกปรกออกมา แล้วหยิบถุงไข่มุกของไหล่โซ่วโกวออกมาแกะดู
เห็นว่าในถุงไข่มุกนอกจากมีไข่มุกชั้นต่ำจำนวนมากแล้ว ยังมีไข่มุกชั้นล่างกว่าสิบเม็ดและไข่มุกระดับกลางสามเม็ด
“น่าจะราวๆ สี่เม็ดไข่มุกระดับกลาง” เขาคิดในใจ เก็บไข่มุกใส่อกเสื้ออีกครั้ง “ไหล่โซ่วโกวฆ่าง่าย แต่เรื่องยุ่งยากข้างหน้าน่ะสิจัดการยาก”
เก็บความกังวลไว้ เฉินเฟิงอ้อมทางไปเล็กน้อย เพื่อไม่ให้เดินไปเดินมาเส้นทางเดียวจนเกิดรอยเท้าให้เห็นชัดในหญ้า
กลับมาที่ถนน เฉินเฟิงพบเลือดบนพื้น
เขารีบใช้พื้นรองเท้าถูไปมาไม่กี่ครั้ง เลือดปนกับดินสีดำจนมองไม่เห็นอีกต่อไป
ลบรอยเลือดเรียบร้อยแล้ว เฉินเฟิงก็เข้าหมู่บ้านเจียวเว่ยพัวกลับบ้าน
ระหว่างทาง เขาคิดในใจโดยไม่รู้ตัว: “ถ้าพ้องเกาลี่หยางรู้ว่าไหล่โซ่วโกวตาย คงง่ายที่จะสงสัยมาที่ฉัน ตอนนี้เกาะนี้ยิ่งวุ่นวาย ระเบียบกำลังจะล่มสลาย พ้องเกาลี่หยางเป็นอำนาจชั่วร้ายแบบนี้ แค่สงสัยก็ไม่ต้องมีหลักฐาน ฆ่าฉันทิ้งเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม”
“ดังนั้น ฉันต้องรีบเพิ่มพลังให้เร็วที่สุด ก่อนที่พ้องเกาลี่หยางจะมาถึงหน้าบ้าน!”
เฉินเฟิงกลับมาถึงบ้าน เฉินหลิงเดินเข้ามาหา เห็นว่าในเข่งปลาที่เอวเฉินเฟิงมีปลาชัดเจน จึงพูดด้วยความเวทนาอย่างมาก:“พี่ชาย เพิ่งหายจากบาดแผลหนัก ทำไมไม่รอฟ้าสว่างแล้วค่อยไปตกปลาล่ะ? เผื่อจะทิ้งโรคไว้...”
“น้องสาว ข้าตกปลาหงส์เจ็ดดาวได้ตัวหนึ่งนะ” เฉินเฟิงลดเสียงลง ทำเป็นลึกลับ
เฉินหลิงงงไปครู่หนึ่ง ทั้งดีใจและไม่ค่อยเชื่อ:“จริงเหรอ?”
เฉินเฟิงหัวเราะฮ่าๆ ส่งเข่งปลาให้เฉินหลิง
เฉินหลิงรับเข่งปลา เทปลาในเข่งลงในถังไม้ แล้วก็เห็นปลาหงส์เจ็ดดาว
นางหยิบปลาหงส์เจ็ดดาวขึ้นมา ดูอย่างละเอียด พอยืนยันว่าเป็นของจริง ดวงตางดงามเป็นประกาย ถามด้วยความตื่นเต้น:“พี่ชาย พี่ตกได้ยังไง?”
“ฮ่าๆ พี่ชายข้าตอนที่สลบไปหลายวัน ในฝันได้เรียนรู้วิชาตกปลาเทพจากเซียน” เฉินเฟิงหัวเราะ
เฉินหลิงไม่ค่อยเชื่อ:“จริงเหรอ?”
เฉินเฟิงวางท่าพี่ชาย:“พี่เคยโกหกน้องหรือเปล่า?”
“ยินดีกับพี่ชายที่ได้เรียนวิชาตกปลาเทพ!” เฉินหลิงรีบหัวเราะตบมือ ดวงตางดงามเงยหน้ามองเฉินเฟิง “พี่ชายเก่งมาก!”
“ฮ่าๆๆ” เฉินเฟิงหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว น้องสาวคนนี้น่ารักน่าเอ็นดู ให้ค่าอารมณ์เต็มที่จริงๆ
แต่ อีกสองสามวันเขาจะพิสูจน์ให้เฉินหลิงเห็นว่าเขาพูดจริง ตกปลาเซินไถได้ทุกครั้ง ไม่ใช่บังคับให้เชื่อโดยไม่มีเหตุผล
หัวเราะเสร็จ เขาพูด:“ปลาหงส์เจ็ดดาวตัวนี้เอาไปทำอาหารเช้าเถอะ”
“ทำอาหารเช้ากิน?” เฉินหลิงคิดว่าตัวเองฟังผิด
เฉินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย อธิบาย:“เอาไปขายที่ตลาด ก็ต้องโดนพ้องเกาลี่หยางชิงไปอยู่ดี สู้เอาไว้กินเองในท้องดีกว่า”
“เฮ้อ——” อารมณ์ของเฉินหลิงตกลงจากจุดสูงสุดของความดีใจสู่หุบเหวแห่งความผิดหวังและสิ้นหวังทันที
จับปลาเซินไถได้แล้วจะทำอะไรได้? ไม่มีทางเอาไปขายที่ตลาดเพื่อแลกไข่มุกอยู่ดี
ครึ่งเค่อต่อมา เฉินเฟิงและเฉินหลิงนั่งล้อมโต๊ะกินอาหารเช้า
ปลาหงส์เจ็ดดาวไม่ผิดที่เป็นปลาเซินไถขั้นกลางชั้นหนึ่ง กลิ่นหอมสะอาดที่แผ่ออกมาทำให้ทุกคนน้ำลายสอ
เฉินหลิงลืมความสิ้นหวังในอนาคตชั่วขณะ ใบหน้าสวยงามเผยรอยยิ้มดีใจ
คนที่นุ่งห่มผ้าไหมทั้งตัว ไม่ใช่คนที่เลี้ยงไหม แม้แต่นางเองก็ยังไม่เคยกินปลาเซินไถมาก่อน
ปลาหงส์เจ็ดดาวต้มแค่ครึ่งตัว ต้มเป็นน้ำซุปปลา คนละชาม แต่เฉินหลิงให้เฉินเฟิงเป็นชามใหญ่พิเศษ
กินอาหารเช้าเสร็จ เฉินเฟิงรู้สึกได้ถึงพลังปราณในร่างกายพลุ่งพล่าน ร่างกายร้อนระอุ รู้สึกอยากระบายพลัง
“น้องสาว ข้าไปฝึกวิทยายุทธ์แล้ว” เฉินเฟิงไม่พักผ่อน รีบจะออกจากบ้าน
เฉินหลิง:“พี่ชาย ระหว่างทางระวังตัวด้วยนะ”