ไม่ใช่การข้ามภพ ไม่ใช่การข้ามภพ ไม่ใช่การข้ามภพ
เรื่องสำคัญต้องพูดสามรอบ
......
เมืองดัง: เจียงเฉิง
อวี่จิ่งหวาน
ตะวันเพิ่งจะลับฟ้า ในคฤหาสน์หลังหนึ่ง
กำแพงสีขาว พื้นกระเบื้องสีเทา ตกแต่งเรียบง่ายแต่ก็อบอุ่น บนโต๊ะชาไม้สีเข้ม มีขาคู่หนึ่งพาดอยู่
หลินชิงเหอหมอบอยู่บนโซฟา เอาขาพาดโต๊ะชา กำลังเล่นมือถือแล้วก็หัวเราะคนเดียว
"ติ๊ง"
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นมา
"ที่รัก"
"พรุ่งนี้บ่ายว่างมั้ย?"
"ไปรับคนที่สนามบินกับฉันหน่อย?"
เสียงใสเย็นหูแต่เพราะดังขึ้นข้างๆ หลินชิงเหอ
หลินชิงเหอหันไปมองภรรยาของตัวเอง
หลิวหรูเยียนหุ่นเว้าส่วนโค้ง สวมชุดนอนไหมที่ดูแพงมาก หน้าตาสวยหยด ยามีแววหยิ่งนิดๆ
เธอนอนขวางโซฟา เอาขาพาดบนขาหลินชิงเหอ หนุนหมอนกำมะหยี่ ถือมือถือยิ้มมองหลินชิงเหอ
"รับคน? ใครเหรอ ต้องให้ยอดหญิงหรูเยียนของเราออกโรงไปรับด้วย" หลินชิงเหอวางมือถือลง ถามด้วยความสงสัย
"บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกแบบนั้น!"
หลิวหรูเยียนรีบลุกขึ้นนั่ง จ้องหลินชิงเหอหนึ่งที ตามการเคลื่อนไหวของเธอ สองเนินใต้ชุดนอนไหวกระเพื่อม
"ได้ๆๆ รับใคร? ผู้ชายผู้หญิง?" หลินชิงเหอยิ้มกริ่ม สายตาเร่าร้อน ถึงจะเคยเห็นหมดแล้วก็เถอะ แต่แบบนี้ เห็นลางๆ ยั่วใจกว่า
"ผู้ชาย เพื่อนบ้านตอนเด็กๆ"
"คนรักเก่าเธอเหรอ?" หลินชิงเหอล้อเล่น
ไม่โทษที่เขาถามแบบนี้ ตั้งแต่เขาข้ามภพมาที่โลกนี้ ยิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้เพี้ยนสุดๆ อย่างเช่นภรรยาของเขา หลิวหรูเยียน
ร้อยปีหนึ่งคนอย่างเฉินโย่วชู่ สาวสวยระดับนางฟ้าอย่างเซียวหรงหยู
มองทีเดียวติดตาชั่วชีวิตอย่างหลี่สื่อหยา งามทะลุกาลอย่างหลิวหรูเยียน
ชาติก่อนมีตำนานเกี่ยวกับเธอในโลกอินเทอร์เน็ต — ยอดหญิงหรูเยียนทั้งชีวิต เคยจน เคยรวย เคยเสแสร้ง เคยหยิ่ง เคยเจ้าเล่ห์ แต่ไม่เคยหน้าตาขี้เหร่
อย่างเช่นเมืองนี้ชื่อเจียงเฉิง ซีรีส์สั้นสิบเรื่อง แปดเรื่องใช้ชื่อนี้
แล้วก็ข่าวเม้าท์ที่ได้ยินเรื่อยๆ อย่างเพื่อนบ้านภรรยาท้องหนี อย่างตัวแทน อย่างลูกสาวแท้ลูกสาวปลอม เต็มไปด้วยน้ำเน่า
โคตรเพี้ยน
ที่สำคัญคือเขามีระบบ
[ระบบแก้ไขโลก]
ทำภารกิจสำเร็จก็ได้รางวัล
"ปัดๆๆ ฉันจะไปมีคนรักเก่าได้ยังไง?"
"บอกเธอตั้งกี่ครั้งแล้ว"
"เฉินจื่อเซวียนก็แค่เพื่อนบ้านตอนเด็ก หลังๆ ย้ายไปต่างประเทศ"
"ไม่รู้ไปโดนใครแซวว่าฉันมีคนรักเก่าเป็นเขา"
"ไอ้พวกปากบอน อย่าให้ฉันรู้ตัวเลย รู้เมื่อไหร่ ไม่ปล่อยแน่"
หลิวหรูเยียนพูดเสียงดังทำท่าดุๆ มือตีหลินชิงเหอเบาๆ สองสามที
ตอนแต่งงานกับหลินชิงเหอไม่นาน อาจเพราะหลินชิงเหอหน้ากับเฉินจื่อเซวียนพอดูได้ เลยมีข่าวว่าเฉินจื่อเซวียนเป็นคนรักเก่าของเธอ หลินชิงเหอเป็นแค่ตัวแทน เลยทำให้เธอโมโหมาก
หลินชิงเหอหล่อกว่าเฉินจื่อเซวียนตั้งเยอะ ใครจะไปมองเฉินจื่อเซวียนกันนะ
"ไปก็ได้ แต่..."
"หรูเยียน ดึกแล้ว เราไปพักผ่อนกันเถอะ"
พลางดึงหลิวหรูเยียนมากอด แล้วหอมแก้มเธอทีหนึ่ง ต่อจากนั้นก็อุ้มเธอลุกขึ้น
"เฮ้ย! ทำไมแก?"
หลิวหรูเยียนตกใจกับการกระทำของเขา มือกอดคอหลินชิงเหอแน่น กลัวจะตก
"อืม"
หลินชิงเหอตอบรับคำพูดของหลิวหรูเยียน อุ้มคนคนหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้สึกหนักเลย แล้วก็อุ้มเธอ ก้าวเท้ามั่นคงขึ้นไปห้องนอนชั้นสอง
หลิวหรูเยียนหน้าแดงเพราะคำพูดตรงๆ ของเขา ตาเหลือบมองเขาอย่างหมั่นไส้
โชคดีที่ไม่มีคนอื่น ไม่งั้นภาพลักษณ์ประธานหญิงสุดเย็นชาของเธอคงพัง
มือตีอกหลินชิงเหอเบาๆ ทีหนึ่ง
ปัง!!!
ประตูห้องนอนชั้นสองปิดเสียงดัง ไม่นานก็มีเสียงน่าจินตนาการดังออกมา
......
หลังจบศึก
หลินชิงเหอนั่งพิงหัวเตียง กอดหลิวหรูเยียนที่หน้ายังแดงระเรื่อแน่นๆ
"ว่าแต่ หรูเยียน ทำไมเฉินจื่อเซวียนต้องให้เธอไปรับล่ะ?"
"เขาไม่มีครอบครัวเพื่อนฝูงเหรอ?"
หลินชิงเหอถามด้วยความสงสัย
"ครอบครัวเขาย้ายไปอยู่ต่างประเทศหมดแล้ว"
"เพราะเราเคยเป็นเพื่อนบ้านกัน พ่อแม่ทั้งสองบ้านสนิทกันพอสมควร"
"เขาส่งข้อความมาถามฉัน ว่าจะไปรับเขาที่สนามบินได้มั้ย"
หลิวหรูเยียนแก้มร้อนผ่าว ซบแนบอกหนาของหลินชิงเหอ มือยังไม่วายลูบกล้ามท้องของหลินชิงเหอ เสียงตอบอย่างขี้เกียจ
"เธอไปคนเดียวก็ได้ป้ะ?" หลินชิงเหอเชื่อใจหลิวหรูเยียนอยู่แล้ว
"ถ้าเธอไม่ไป ฉันก็ไม่ไป"
"ฉันมีกึ๋นเรื่องเส้นแบ่งนะ"
หลิวหรูเยียนน้ำเสียงภูมิใจ เธอจะไม่ทำเรื่องให้สามีเข้าใจผิดหรอก
หลินชิงเหอก้มมองคนในอ้อมกอด ยกมือขึ้น เก็บเส้นผมที่ยุ่งเหยิงให้เธอ ยิ้มแล้วพูด: "โอ้? กันไว้ก่อนแบบนี้เลยเหรอ?"
"ก็แน่นอน ฉันเป็นหลิวหรูเยียนนะ ดูแลหลิ่วกรุ๊ปทั้งบริษัท" หลิวหรูเยียนทำหน้าน่ารัก
หลินชิงเหอได้ยินเธอพูดถึงหลิ่วกรุ๊ป มุมปากกระตุก ใครมันจะเอาชื่อตัวเองมาตั้งชื่อบริษัทแบบนี้
"ยอดหญิงหรูเยียนของเราสุดยอดที่สุด แล้วพรุ่งนี้เราไปด้วยกัน" หลินชิงเหอน้ำเสียงเย้าแหย่ คางถูกับหัวหลิวหรูเยียน
"บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกแบบนี้"
"งั้นเธอช่วยตอบข้อความให้ฉันที"
หลิวหรูเยียนเสียงอ้อน
หลินชิงเหอยื่นมือที่ว่าง ควานหาบนหัวเตียงซักพัก ก็หยิบมือถือหลิวหรูเยียนมาได้
พิมพ์รหัส ปลดล็อกสำเร็จ
มือถือหลิวหรูเยียนไม่เคยกันเขาออก
กดเข้าแอปเขียว
เห็นไลน์ที่แซะชื่อ [เฉินจื่อเซวียน] ส่งข้อความมาเมื่อสองสามชั่วโมงก่อน
[หรูเยียน พรุ่งนี้ฉันกลับประเทศ ไปรับฉันที่สนามบินได้มั้ย?]
หลินชิงเหอพิมพ์ "โอเค" แล้วส่ง
แล้วก็โยนมือถือทิ้งไปข้างๆ
"ฉันมีไอเดียเก๋ๆ มาลองกัน" หลินชิงเหอยิ้มเจ้าเล่ห์พลางพลิกตัว คร่อมหลิวหรูเยียน...
นอกหน้าต่างลมเย็นพัดอ่อนๆ ในห้องบรรยากาศอบอุ่นเร่าร้อน
......
อีกฝั่งมหาสมุทร
ห้องรับรองวีไอพีสนามบินต้าหลี่อัน
เฉินจื่อเซวียนนั่งตัวตรงบนโซฟา หยิบมือถือออกมาดูทีหนึ่ง แล้วยิ้มอย่างมีความหวัง
"หลิวหรูเยียน ไม่คิดเลยว่าเธอจะหาตัวแทนฉันมา ตัวจริงกลับมาแล้ว ตัวแทนควรไปให้พ้นทางแล้วล่ะ"
เฉินจื่อเซวียนไม่นานมานี้ได้ยินข่าวจากเมืองไทย ได้ยินว่าหลิวหรูเยียนหาตัวแทนของเขามา เขารีบร้อนอยากกลับประเทศทันที
หลิวหรูเยียนเป็นประธานหลิ่วกรุ๊ป สะเทือนทีเจียงเฉิงทั้งเมืองก็สั่น ถ้าแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ได้ ชาติหน้าไม่ต้องเดือดร้อนแล้ว ไม่ต้องไปเกาะเศรษฐีนีอีก
นึกถึงเศรษฐีนีร่างยักษ์คนนั้น ก็สะดุ้งเฮือก
ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขากับหลิวหรูเยียนจะไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกัน แค่เพื่อนบ้านธรรมดา ไม่นึกว่าหลิวหรูเยียนจะแอบชอบเขาถึงขนาดนี้ ยังหาตัวแทนมาอีก
"เสน่ห์ฉันมันแรงขนาดนี้เลยเหรอ"
"ผ่านมาหลายปีแล้ว ยังทำให้หลิวหรูเยียนคิดถึงไม่เลิก"
เฉินจื่อเซวียนคิดอย่างทะนงตัว ปิดมือถือ แล้วเดินไปยังประตูขึ้นเครื่อง
...
เครื่องยนต์ส่งเสียงก้อง ปีกเหล็กเฉือนเมฆ ลำตัวเครื่องบินลอยเหนือทะเลเมฆอย่างมั่นคง เมืองเล็กจนเป็นจุดแสง บินมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกอันลึกลับ...