วันต่อมา
หน้าสนามบินเจียงเฉิง
รถโรลส์-รอยซ์คันหนึ่งจอดลง
ชายหญิงคู่หนึ่งเดินลงจากเบาะหลัง
หลินชิงเหอสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสีดำ รูปร่างสูงโปร่งคล่องแคล่ว ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย
หลิวหรูเยียนสวมชุดเดรสสีเบจอ่อน ผมรวบหลวม ๆ ใบหน้าสวยเกินคน มีออร่าแผ่ออกมาแบบห้ามเข้าใกล้
คนที่เดินผ่านไปมาหันมองคู่นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า กับคู่ชายหนุ่มหญิงงามคู่นี้
"ซูเยี่ยนเว่ย แกหยุดดื้อได้แล้ว"
"ซูโหรวใกล้ตายแล้ว แค่ต้องการไตข้างหนึ่งจากแก"
"ทำไมแกเห็นแก่ตัวขนาดนี้ ยังจะหนีไปต่างเมืองอีก"
"แกคิดถึงเธอบ้างไม่ได้เหรอ?"
ไม่ไกลจากพวกเขาสักเท่าไหร่ จู่ ๆ ก็มีเสียงกู่ร้องดังออกมา
หลินชิงเหอเงยหน้ามอง ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยื้อแย่งกันอยู่ไม่ไกล ด้านหลังชายคนนั้นมีบอดี้การ์ดรูปร่างกำยำสองคนยืนอยู่
หญิงคนนั้นหน้าตาสะสวย ลากกระเป๋าเดินทางด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือถูกชายคนนั้นจับไว้
ชายคนนั้นสวมสูทตัดเย็บพิเศษ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ
"เราเลิกกันแล้ว ถ้าอยากบริจาคไตให้เธอก็ไปบริจาคเองสิ"
"เธอจะตายหรือรอด มันเกี่ยวอะไรกับฉัน"
ซูเยี่ยนเว่ยพยายามสะบัดมืออย่างสุดแรง สีหน้าไม่พอใจ
แต่แรงของเธอเห็นชัดว่าไม่พอ สะบัดยังไงก็ไม่หลุด ปล่อยให้ฟู่หลินโจวจับไว้แบบนั้น
"พอได้แล้ว แกอย่าดื้ออีก"
"แค่แกบริจาคไตให้ซูโหรว ฉันก็จะทำตามที่แกขอ"
"ประกาศความสัมพันธ์ของเรา"
"ถ้าแกยังเล่นตัวอยู่อีก ฉันจะโกรธจริง ๆ นะ"
ฟู่หลินโจวยิ่งหงุดหงิด มือทั้งสองข้างจับแน่นกลัวเธอจะหนี
"ฟู่หลินโจว ฉันพูดอีกครั้งหนึ่ง เราเลิกกันแล้ว"
"ซูโหรวไม่ใช่ใครของฉัน เกี่ยวอะไรกับฉัน"
ซูเยี่ยนเว่ยสีหน้าสิ้นหวัง ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังคนรอบข้าง
"แกคิดถึงครอบครัวแกไว้ ถ้าแกไม่ยอมบริจาค"
น้ำเสียงฟู่หลินโจวยิ่งไม่ดีนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยการข่มขู่
...
หลินชิงเหอกับหลิวหรูเยียนมองเรื่องวุ่นวายไม่ไกล เดินฟังคำพูดอันชวนตะลึง ทั้งคู่สบตากัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เอาล่ะสิ บ้าเอ๊ยจริง ๆ ข่มขู่ให้คนบริจาคอวัยวะกลางที่สาธารณะ แถมยังเป็นที่ที่คนพลุกพล่านอย่างสนามบินอีก
นี่มันผิดกฎหมายชัด ๆ อย่างน้อยก็ติดคุกห้าปีขึ้นไป
[ติ๊ด ตรวจพบคนบ้า กำลังออกภารกิจ]
คำอธิบายภารกิจ: เดิมฟู่หลินโจวกับซูเยี่ยนเว่ยเป็นแฟนกัน ต่อมาซูโหรวผู้เป็นรักแรกของฟู่หลินโจวปรากฏตัว ใช้พฤติกรรมแบ๊ว ๆ สารพัด ทำให้ทั้งคู่ห่างเหินกันมากขึ้น ซูโหรวยังปลอมแปลงเวชระเบียน ต้องการให้ซูเยี่ยนเว่ยบริจาคไตให้เธอ ตอนนี้อยู่ในช่วงที่ซูเยี่ยนเว่ยมองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง หมดหวัง วางแผนจะจากไป แต่ฟู่หลินโจวข่มขู่ให้เธอบริจาคไต
1. ช่วยซูเยี่ยนเว่ยให้หลุดพ้นจากการควบคุม
2. ทำให้คนบ้าทั้งสองได้รับการลงโทษที่สมควร
รางวัล: ความชำนาญการต่อสู้ขั้นต้น
หลินชิงเหองงเล็กน้อย พอเห็นรางวัลก็ขำออกมาทั้งที่โมโห ด้วยฝีมือของเขาในตอนนี้ ใครจะไปต้องการความชำนาญการต่อสู้อะไรนี่
แต่พอเห็นคนรอบข้างยืนมุงกันเป็นวง แต่ไม่มีใครคิดจะแจ้งตำรวจสักคน
หลินชิงเหอดูไม่ไหวแล้ว หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
ในรายชื่อผู้ติดต่อ เขาหาหมายเลขโทรศัพท์ที่บันทึกไว้ว่าลุงฉี
ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด
ไม่นานก็มีคนรับสาย
"ว่า"
"ลุงฉี"
"ผมอยู่ที่สนามบินเจียงเฉิง ที่นี่มีคนปลอมแปลงเวชระเบียนและข่มขู่ให้ผู้อื่นบริจาคอวัยวะ..."
หลินชิงเหอเล่าสถานการณ์ตรงนั้นให้ปลายสายฟัง
"ได้ ฉันจะให้คนไปจัดการ"
"อ้อ ใช่ ลุงตงแกบอกก่อนหน้านี้ว่ามีสามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งตามหาแก แกว่าง ๆ กลับหมู่บ้านสักครั้งนะ"
ฉีถงเหวยสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว บนบ่ามีตราแผ่นดินกับกิ่งมะกอกครึ่งวง นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือหนึ่งถือเอกสาร
ไม่นานมานี้เขาก็ได้เข้าทำงานในกระทรวงตามที่ตั้งใจไว้
พอฟังหลินชิงเหอเล่าจบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ มีคนกล้าทำผิดกฎหมายกลางที่สาธารณะ
แถมยังเป็นย่านที่มีประชากรหนาแน่นแบบหน้าสนามบินอีก
นี่มันไร้กฎหมายจริง ๆ ต้องจัดการให้หนัก
ฉีถงเหวยคิดพลาง หยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาสั่งการ...
หลินชิงเหอเพิ่งวางสาย ฝั่งนั้นก็มีเหตุการณ์ใหม่เกิดขึ้น
ฟู่หลินโจวหมดความอดทนแล้ว เตรียมสั่งให้บอดี้การ์ดข้างหลังจับตัวคนไปโดยตรง
ซูเยี่ยนเว่ยกอดกระเป๋าเดินทางไว้ พร้อมกับตะโกนขอความช่วยเหลือ
ไม่นาน ทางออกสนามบินก็มีตำรวจและตำรวจตระเวนชายแดนเต็มชุดวิ่งตรงเข้ามา
เข้าควบคุมตัวฟู่หลินโจวกับบอดี้การ์ดสองคนของเขาทันที
"พวกแกไม่อยากทำงานแล้วเหรอ?"
"ฉันเป็นซีอีโอของกลุ่มฟู่ พวกแกกล้าจับฉันเหรอ?"
ฟู่หลินโจวคำรามด้วยความโกรธ
"หยุดขัดขืนเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นถือว่าขัดคำสั่งจับกุม"
หัวหน้าชุดตำรวจตะโกนเสียงเข้ม
หลินชิงเหออุทานในใจ กล้าข่มขู่ตำรวจอีก นี่มันเป็นซีอีโอจนสมองพังไปแล้วจริง ๆ
"กลุ่มฟู่นี่เป็นใครกัน ถึงได้อวดดีขนาดนี้?" หลินชิงเหอหันไปถามหลิวหรูเยียน
"ไม่เคยได้ยิน เห็นทีจะเป็นบริษัทเล็ก ๆ ที่ไหนสักแห่งกระมัง"
หลิวหรูเยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็นึกไม่ออกว่ากลุ่มฟู่คืออะไร ต่อให้เธอยังไม่รู้เลย ก็คงเป็นแค่บริษัทเล็ก ๆ
เรื่องวุ่นวายฝั่งนั้นจบลงแล้ว ตำรวจคุมตัวฟู่หลินโจวกับบอดี้การ์ดสองคนเดินเข้าไปด้านใน
ซูเยี่ยนเว่ยถูกตำรวจหญิงพยุงตัว เดินตรงมาทางหลินชิงเหอ
เมื่อกี้เธอยืนไม่ไกลจากหลินชิงเหอ เธอสังเกตเห็นว่าเขาช่วยแจ้งตำรวจ
"ขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือ ถ้าไม่ใช่คุณ ฉันคงถูกจับตัวไปแน่ ๆ"
ซูเยี่ยนเว่ยก้มหัวให้หลินชิงเหอเล็กน้อย
"เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องห่วง เขาไม่รอดออกมาในไม่กี่ปีนี้หรอก"
สำหรับหลินชิงเหอแล้ว มันก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยจริง ๆ
ถึงเขาจะไม่เห็นค่ารางวัลนั้น แต่ความรู้สึกของการได้ช่วยเหลือคนอื่นก็ดีไม่น้อย
มีคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาระดับจังหวัด ต่อให้นายทุนจะใหญ่แค่ไหน ก็ใหญ่เกินผู้บริหารจังหวัดไม่ได้ ใครจะกล้าเสแสร้งทำเป็นเชื่อฟัง
หลังจากซูเยี่ยนเว่ยจากไป
"พระเอกช่วยนางเอกนะเนี่ย"
หลิวหรูเยียนพูดช้า ๆ ข้าง ๆ สายตามองจ้องไปที่ใบหน้าหลินชิงเหอ
หลินชิงเหอหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง
ในขณะเดียวกัน โรงพยาบาลเอกชน
ห้องวีไอพีเดี่ยว
ซูโหรวสวมชุดผู้ป่วย นอนอยู่บนเตียง ยกขาพาดกัน เลื่อนโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว ไม่มีท่าทางคนป่วยหนักเลยสักนิด
เธอวางแผนปลอมแปลงเวชระเบียนคนป่วยหนัก สกัดให้ซูเยี่ยนเว่ยยอมจากไปเอง เพื่อจะได้ขึ้นเป็นคุณนายฟู่ ใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือย
ระหว่างที่ซูโหรวยังมัวเมาอยู่กับความฝันหวาน โทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้นมาทันที
"ว่า"
"อะไรนะ?"
ข่าวจากปลายสายเหมือนค้อนทุบหัว ทำให้เธอวิงเวียนหัวเรือน
เสียงซูโหรวสั่นเครือ ความฝันดี ๆ ก่อนหน้านี้แตกสลายไปทันที
"พี่ฟู่ถูกจับเหรอ?"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก —
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เจ้าหน้าที่สองคนสวมเครื่องแบบเปิดประตูเดินเข้ามา
"คุณซูโหรวใช่ไหม?"
ตำรวจวัยกลางคนสีหน้าเคร่งขรึม สายตามองเธอ
"คุณเกี่ยวข้องกับคดีหนึ่ง กรุณาไปกับเราเพื่อให้ความร่วมมือในการสอบสวน"
ตึก
โทรศัพท์หลุดจากมือซูโหรว ตกลงบนผ้าปูเตียงดังปึก
ซูโหรวตัวชา รีบแก้ตัวโดยไม่ทันคิด: "ตำรวจคะ พวกคุณคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ ฉันแค่ป่วยนอนโรงพยาบาล"
"ผิดหรือไม่ผิด กลับไปสอบสวนก็รู้เอง" ตำรวจอีกคนหยิบหมายเรียกตัวออกมา
"เชิญให้ความร่วมมือด้วย"
...
[ติ๊ง ระบบประเมินว่าภารกิจสำเร็จ]
กำลังแจกรางวัล...
หลินชิงเหอรู้สึกทันที...
อืม ไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะทักษะการต่อสู้ของเขาจัดว่าพอรู้แค่ผิวเผิน
หลินชิงเหอหน้ามืดลง รางวัลนี้เหมือนไม่มีเลยชัด ๆ