วันแรกที่หลินจือเหยาไปโรงเรียนผ่านไปได้ไม่เลว บางทีอาจเป็นเพราะมีเฉินมู่หลิง “คอยคุ้มกัน” อยู่ เธอจึงพบว่าใคร ๆ ในชั้นหนึ่งเซ่นล้วนเป็นมิตรกับเธอ
หลังเลิกเรียน มีนักเรียนหญิงมาถามว่ากระโปรงของเธอซื้อจากที่ไหน บางคนก็ถามว่าเธอสอบเข้าได้กี่คะแนน ทุกคนพากันพูดจ้อกแจ้ก มีคำถามมากมายเป็นพิเศษ
หลินจือเหยาเข้าใจดี เพราะทุกคนต่างสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเธอ
“หลีกหน่อย——”
หัวหน้าห้องอุ้มหนังสือเรียนกองหนึ่งที่ยังมีกลิ่นหมึกพิมพ์โชยมา วางลงบนโต๊ะของหลินจือเหยา
“นักเรียนใหม่ นี่หนังสือของเธอ อย่าลืมเขียนชื่อตัวเองด้วยนะ”
เมื่อเห็นหลินจือเหยาพยักหน้ารับ เขาก็หันไปบอกคนข้าง ๆ ว่า “ผมไปถามอาจารย์จ้าวมาแล้ว แบบทดสอบเข้าเรียนของนักเรียนหลินได้คะแนนเต็ม”
“ความยาก...” มีคนกำลังจะเอ่ยแย้ง
แต่หัวหน้าห้องก็ขัดขึ้นเสียก่อน “ความยากพอ ๆ กับตอนพวกเราสอบเข้า ผมดูข้อสอบแล้ว”
“อาจารย์จ้าวบอกว่าใครสงสัยก็ไปที่ห้องทำงาน ขอให้ท่านดูข้อสอบได้เลย”
“ท่านยินดีต้อนรับทุกเมื่อ”
“……”
คราวนี้ทุกคนจึงพูดอะไรไม่ออก
ท่าทีที่มีต่อหลินจือเหยาดีขึ้นกว่าเดิม มีคนเริ่มแนะนำชื่อตัวเองก่อน คนอื่น ๆ ก็พลอยถูกชักนำให้แนะนำตัวตามไปด้วย
หลินจือเหยาความจำดีมาก ไม่รู้ว่าเป็นพรสวรรค์หรือเป็นเพราะสองสิบปีที่ต่อสู้ดิ้นรนในแวดวงธุรกิจ เธอจึงจำชื่อเพื่อนร่วมชั้นทุกคนได้อย่างง่ายดาย
ถึงขั้นจำได้ด้วยว่าแต่ละชื่อเป็นของใคร
“จือเหยา เดี๋ยวเธอจะกลับยังไง ให้ฉันไปส่งไหม” เฉินมู่หลิงเห็นทุกคนล้อมเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอแล้วพูดจ้อกันไม่หยุด ก็เริ่มไม่ค่อยพอใจ