ตอนนี้เป็นเวลามื้ออาหาร นักเรียนชั้น ม.4 ถึง ม.6 ไม่ได้แบ่งเวลากินข้าว โรงอาหารจึงมีคนแน่นขนัด
เฉินมู่หลิงเห็นว่าเบียดเข้าไปไม่ได้ จึงตะโกนถามหลินจือเหยาที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “คุณอยากกินอะไร มีอะไรที่กินไม่ได้ไหม ฉันไปตักให้ คุณรออยู่ตรงนี้นะ!”
โรงอาหารเสียงดังอึกทึก ทุกที่เต็มไปด้วยนักเรียนที่เบียดเสียดกันเพื่อซื้ออาหาร
หลินจือเหยามองแล้วก็รู้ว่าตัวเองคงเบียดเข้าไปไม่ได้จริง ๆ แต่ก็อดเป็นห่วงร่างเล็ก ๆ ของเฉินมู่หลิงไม่ได้
“ไม่ต้องห่วง เรื่องแย่งอาหารฉันถนัดที่สุด! เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันตักมาให้หลาย ๆ อย่าง ถึงตอนนั้นคุณชอบกินอะไรก็คีบเอาเองนะ!”
เฉินมู่หลิงกลัวว่าถ้าไปช้าจะชิงน่องไก่ไม่ทัน จึงไม่รอให้หลินจือเหยาตอบ รีบเบียดเข้าไปในฝูงชนทันที
ไม่นาน เธอก็แย่งถาดอาหารสเตนเลสมาได้สองใบ หยิบตะเกียบติดมือ แล้วเลื้อยฝ่าฝูงชนราวกับปลาไหลไปถึงช่องตักอาหาร
“มะเขือยาวตุ๋นน้ำมัน หมูตุ๋นซีอิ๊ว น่องไก่พะโล้ ยำสาหร่ายเส้น และผัดสามสหาย เอาหมดเลยค่ะ! ป้าคะ ช่วยเพิ่มหมั่นโถวสองลูก บะหมี่ซอสถั่วเหลืองหนึ่งชาม แล้วก็ข้าวสวยหนึ่งถ้วยด้วยค่ะ!”
เฉินมู่หลิงพูดรวดเดียวจบ กลัวว่าประเดี๋ยวจะไม่ทันเอาเสียก่อน
หางตาเหลือบไปเห็นซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วที่อยู่ข้าง ๆ เฉินมู่หลิงก็เป็นประกาย “ป้าคะ อันนี้ด้วยค่ะ!”
“ขอซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วหนึ่งที่ค่ะ” เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้นจากด้านข้าง
เสียงนั้นเหมือนสายไหมที่ถูกดึงเป็นเส้น หวานเลี่ยนจนชวนเอียน