ซีจื่อยันไม่ได้สนใจเรื่องวุ่นวายนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาเย็นชาของเขาจับจ้องอยู่ที่หลินจือเหยาตลอด
เมื่อเห็นว่าเธอก็เอาแต่ยืนมองเหมือนคนดูอยู่ข้างสนาม เขาจึงอดเหลือบมองเธอหลายครั้งไม่ได้
ที่จริงซีจื่อยันไม่ได้ใส่ใจอันดับมากนัก มีแต่พ่อแม่ของเขาเท่านั้นที่ให้ความสำคัญกับมันมาก
เมื่อวานเขารู้ผลสอบแก้ตัวแล้ว ศาสตราจารย์จางลี่ซินเป็นเพื่อนร่วมงานกับพ่อแม่ของเขา พอแม่กลับถึงบ้านก็โมโหมาก สั่งให้เขาขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือตลอดทั้งคืน
“ตั้งแต่เล็กจนโตแกได้ที่หนึ่งมาตลอด ทำไมคราวนี้ถึงสอบไม่ได้ที่หนึ่งล่ะ”
นั่นคือคำถามที่พ่อแม่ใช้ตำหนิเขา
ซีจื่อยันมองแผ่นหลังบอบบางเพรียวบางนั้น แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
มีคู่แข่งสักคนก็ดีเหมือนกัน ต่อไปจะได้ไม่เบื่อเกินไป
“เธออีกแล้วนะ ซูโยว” ครูฝ่ายกิจการนักเรียนได้ยินต้นเสียง จึงเดินเข้ามาด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร
“ก่อนหน้านี้เธอเป็นคนปล่อยข่าวไปทั่วว่านักเรียนหลินจือเหยากับนักเรียนเฉินมู่หลิงโกงข้อสอบด้วยวิธีไม่ถูกต้อง แถมยังพาดพิงไปถึงผู้บริหารของสำนักงานการศึกษาอีกด้วยใช่ไหม”
“เป็นแค่นักเรียนคนหนึ่งแท้ ๆ แต่กล้าก่อเรื่องไปทั่ว จนทำให้ผู้บริหารคนนั้นถูกพักงานเลยนะ”
ครูฝ่ายกิจการนักเรียนกล่าวอย่างผิดหวังว่า “ถ้าเธอเอาความกระตือรือร้นแบบนี้ไปใช้กับการเรียน บางทีที่หนึ่งของชั้นปีก็คงเป็นของเธอแล้ว จะมาพูดจาใส่ร้ายคนอื่นอยู่ตรงนี้ทำไม”
“นี่คือใบลงโทษของเธอ ให้ทัณฑ์บนหนึ่งครั้ง” ครูโยนใบกระดาษให้เธอ “พรุ่งนี้ให้พ่อแม่มาที่โรงเรียน งานอบรมความประพฤติของเธอต้องเข้มงวดขึ้นแล้ว”
“โอกาสมีให้แค่ครั้งเดียว โรงเรียนมิงเต๋อไม่ยอมรับนักเรียนที่ประพฤติตัวไม่เหมาะสม ถ้ายังไม่สำนึกก็เตรียมตัวลาออกจากโรงเรียนได้เลย!”