เช้าวันศุกร์ โรงเรียนก็แตกตื่นกันไปทั่วแล้ว
บนบอร์ดประกาศของโรงเรียนมิงเต๋อ มีการติดผลการสอบยกชั้นฉบับใหม่
รายชื่อที่แต่เดิมไม่มีการจัดอันดับ ตอนนี้กลับมีตัวเลขเขียนกำกับด้วยปากกาแดงตัวหนา ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะมองไม่เห็น
“อันดับหนึ่งของชั้นปีคือใคร ขอฉันดูหน่อย! ต้องเป็นซีจื่อยันอย่างไม่ต้องสงสัยใช่ไหม?”
“ไอ้สัส??? เมื่อเช้าฉันไม่ได้ล้างหน้าจนขี้ตาบังตาอยู่ใช่ไหม??? อันดับหนึ่ง หลินจือเหยา??? นี่มันใครวะ?!”
“คนที่โกงข้อสอบจากชั้นหนึ่งเซ่นสิบหกนั่นไง” มีคนพูดเสียงเบา “คงเป็นเพราะผลสอบแก้ตัวเมื่อวานออกมาแล้วล่ะมั้ง”
“ไอ้สัส? สรุปว่าโรงเรียนตรวจสอบกันตั้งนาน ไม่เพียงจับคนโกงไม่ได้ แถมยังขุดเจออัจฉริยะที่หลุดรอดมาอีกคนเหรอ?”
คนที่มารุมดูบอร์ดประกาศมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ พอเห็นอันดับแล้ว เสียงอุทานว่าไอ้สัสก็ดังไม่ขาดสาย
ครูจากฝ่ายกิจการนักเรียนถือสมุดจดอยู่ข้าง ๆ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น “ลืมระเบียบวินัยในโรงเรียนกันหมดแล้วหรือไง? นักเรียนที่มีชื่ออยู่ด้านล่าง กลับเข้าห้องแล้วคัดระเบียบโรงเรียนมาสิบรอบ เอาไปส่งที่ห้องพักครูประจำชั้นของพวกเธอด้วย”
“หา? อ๊ะ!” ชั่วพริบตา เสียงคร่ำครวญก็ดังระงมไปทั่ว
ที่จริงมีนักเรียนชั้นหนึ่งเซ่นสิบหกมาถึงโรงเรียนตั้งนานแล้ว แต่กลับยืนลังเลอยู่ตรงประตู ไม่กล้าก้าวเข้าไป
ราวกับต้องรอให้เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นมาถึงก่อน ถึงจะกล้าข้ามประตูโรงเรียนเข้าไป
เขาคาดว่าผลสอบของหลินจือเหยาน่าจะออกมาแล้ว แต่ก็มีคนไม่กี่คนที่เชื่อมั่นในตัวเธอ
เขาจึงไม่กล้าไปดูที่บอร์ดประกาศ กลัวว่าหมวก “ห้องที่โกงกันทั้งห้อง” จะถูกโยนมาใส่หัวเขาดังป้าบ