เพราะเขากดเสียงต่ำมาก หวานบิดากับหวานมารดาจึงไม่ได้ยิน แม้แต่ผู้ใหญ่ในบ้านของเขาก็ฟังไม่ชัด ยังคงพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้น
มีเพียงหลินจือเหยาที่ได้ยินชัดเจนทุกคำ
ดูเหมือนอีกฝ่ายจงใจพูดด้วยระดับเสียงที่เธอได้ยินพอดี
เมื่อเผชิญกับสายตาของหลินจือเหยาที่มองมา ชายหนุ่มคนนั้นก็ไม่หลบเลี่ยง
แม้หลังจากมองเห็นใบหน้าของเธอชัด ๆ แววตาจะวาบผ่านความตะลึงในความงามอยู่ชั่วขณะ แต่เขาก็ไม่ลืมคำพูดของหลินซิงเหอ เพื่อนรักของตน
ลูกสาวที่ตระกูลหลินเพิ่งรับกลับมาคนนี้เจ้าเล่ห์ไม่น้อย อายุยังน้อยก็โกหกเป็นไฟ
เดิมทีพวกเขาคิดว่าเป็นคุณอาหลินกับคุณน้าซูที่ตามหาเธอเจอ ใครจะคิดว่าเธอจะเดินทางจากอานเฉิงที่ห่างไกลมาถึงเมืองหลวงด้วยตัวเอง ไปดักรออยู่หน้าโรงละครที่คุณน้าซูทำงาน แล้วถึงได้กลับมาด้วยกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เพิ่งเข้าโรงเรียนมิงเต๋อก็กล้าโกงข้อสอบ แถมยังโกงจนได้ที่หนึ่งของรุ่น แม้แต่เหวยเหวยก็เพิ่งติดสามอันดับแรกของรุ่นเท่านั้น
นอกจากนี้ เด็กสาวคนนี้ยังประพฤติตัวไม่ดี เพื่อนที่คบหาก็ล้วนเป็นคนไม่ดี ได้ยินว่าเป็นพวกอันธพาล ไม่รู้ว่าเข้าโรงเรียนมิงเต๋อมาได้อย่างไร
แล้วยังคิดจะไล่เหวยเหวยออกไปอีก
เรื่องนี้เขาทนไม่ได้เด็ดขาด!
ถึงเหวยเหวยจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลหลินแล้วอย่างไร? ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าพวกเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กไม่ได้
ดังนั้นเวลาชายหนุ่มมองหลินจือเหยา สีหน้าจึงบูดบึ้ง มองอะไรก็ขัดตาไปหมด
ป้าจ้าวไม่รู้ข่าวลือพวกนี้ เพียงรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้มีแววตาใสซื่อตรงไปตรงมา ดูแล้วเป็นเด็กดีคนหนึ่ง