ห้องประชุมเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง บรรยากาศตึงเครียดก่อนหน้านี้มลายหายไป เหลือเพียงความรื่นเริงอบอุ่น
เพื่อนร่วมงานจากสำนักงานการศึกษาเอ่ยกับอานยวนอวี่ว่า “ผมก็รู้อยู่แล้ว ครอบครัวของหัวหน้าอานเป็นแบบนี้ ลูก ๆ ในบ้านจะโกงสอบได้อย่างไร หัวหน้าอานเองก็ไม่มีทางใช้อำนาจหน้าที่หาผลประโยชน์ส่วนตัวหรอกครับ”
“คุณวางใจได้ ผมจะเขียนรายงานตามความจริงทุกประการ แล้วส่งขึ้นไปอย่างครบถ้วนแน่นอน”
หัวหน้าฝ่ายการศึกษาก็เอ่ยอย่างเป็นกันเองว่า “นักเรียนเฉินมู่หลิง พรุ่งนี้อยากกินอะไรอีกล่ะ ใช้โควตาค่าอาหารของฉันได้เลย รับรองว่ามีให้กินจนอิ่ม!”
เจ้าซวนถือกระดาษคำตอบอยู่ในมือ พลางหารือกับคนจากห้องกิจการครูเรื่องการนำไปติดประกาศ
“ทุกท่านครับ ถ้าอย่างนั้นคะแนนการสอบยกชั้นครั้งนี้จัดอันดับใหม่ได้หรือยังครับ นักเรียนหลินจือเหยาของชั้นเราต่างหากที่เป็นอันดับหนึ่งของรุ่น!”
“วางใจได้ ตอนแรกยังไม่ได้จัดอันดับอยู่แล้ว พอดีเลย เขียนชื่อนักเรียนหลินไว้บนสุดได้เลย” คนจากห้องกิจการครูรับปากเต็มที่ “แต่เฉินมู่หลิงที่อยู่ชั้นพวกคุณ เดิมทีอยู่อันดับสี่ร้อยเก้าสิบเก้า ตอนนี้คงต้องเลื่อนลงไปอีกหนึ่งอันดับแล้ว”
“เลื่อนเลย!” เจ้าซวนตอบโดยไม่ลังเล “ผมจะไปติดประกาศรายชื่อกับคุณด้วย กระดาษคำตอบก็ต้องเอาไปติดด้วยนะครับ”
นี่มันอะไรกัน นี่คือเกียรติยศ!
นับจากวันนี้เป็นต้นไป พวกชั้นหนึ่งเซ่นสิบหกก็เชิดหน้าชูคอได้แล้ว!
ผู้อำนวยการเกายิ้มแย้มกล่าวว่า “พี่หลินเอ๋ย ผมอิจฉาคุณจริง ๆ ลูก ๆ ต่างก็มีอนาคต ไม่ต้องให้คุณคอยเป็นห่วงเลยสักนิด”
หวานบิดาแสร้งทำเป็นพูดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจว่า “ก็ใช่น่ะสิ เด็ก ๆ เก่งกันขนาดนี้ พ่อแม่อย่างเราก็สบายใจขึ้นเยอะ”