ลวี่เว่ย ผู้อาวุโสลำดับสองแห่งสำนักลั่วเสียที่อยู่ไกลถึงตลาดชิงหยุน เมื่อได้ยินข่าวว่าฮั่วเต๋อแอบปลูกพืชปีศาจจนถูกหอผู้คุมกฎสังหารต่อหน้าคนทั้งปวง ก็โกรธจนทุบที่นั่งชั้นดีของโรงน้ำชาพังยับทั้งห้อง
“ไอ้ไร้ประโยชน์! ทำการให้สำเร็จไม่ได้ แต่ทำพังได้เก่งนัก!”
ลวี่เว่ยหน้าตาบึ้งตึง แววตาเต็มไปด้วยความอัดอั้นไม่ยอมจำนน
เมื่อฮั่วเต๋อตายไป เบาะแสที่เขากว่าจะหามาได้ก็ขาดสะบั้นลงสิ้น
บัดนี้สำนักเสวียนเทียนเฝ้าระวังแน่นหนาเพราะเหตุพืชปีศาจ เขาเป็นเพียงผู้อาวุโสของสำนักลั่วเสีย จึงไม่กล้าส่งคนแฝงเข้าไปสืบอีกต่อไป
“ซูชิงหาน... ถือว่าเจ้าอายุยืน! หนี้ก้อนนี้ ข้าจะต้องไปสะสางกับเจ้าสักวัน!”
ลวี่เว่ยกัดฟันกรอด พาคนถอนตัวออกจากตลาดชิงหยุนไป
ขณะเดียวกัน ณ สำนักในของสำนักเสวียนเทียน ทุ่งหญ้ามืดมนอันห่างไกล
ฉีหยางยังสวมชุดป่านเก่าขาดวิ่นตัวนั้น หลังค่อม ค่อย ๆ พรวนดินให้หญ้ามืดมนอย่างเชื่องช้า
ฮั่วเต๋อตายแล้ว สายตาของสำนักลั่วเสียถูกตัดขาดสิ้น ทุ่งหญ้ามืดมนแห่งนี้จึงกลับสู่ความสงบดังเดิม ฉีหยางก็ยังคงสวมบทชาวนาชราโปร่งใสที่เหลือชีวิตอีกไม่กี่ปีต่อไป
......
กาลเวลาเคลื่อนผ่าน พริบตาเดียวก็ล่วงไปหนึ่งเดือน
ในห้องลับลึกลงไปใต้ทุ่งหญ้ามืดมนสิบห้าจั้ง อบอวลด้วยกลิ่นคาวเหม็นจนชวนอาเจียน
ฉีหยางนั่งขัดสมาธิบนแท่นหินสำริด ทั่วร่างชุ่มโชกด้วยเหงื่อพิษสีดำ ใบหน้าชราเต็มไปด้วยรอยย่นบิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม เส้นเลือดบนหน้าผากกระตุกเต้นอย่างบ้าคลั่งดั่งไส้เดือนนับสิบนับร้อย
เจ็บเหลือเกิน!
การทรมานที่เจ็บลึกถึงไขกระดูกเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่คนจะทนไหวเลย!
บนแท่นหินตรงหน้าฉีหยาง มีกล่องหยกเปล่ากว่าสิบใบกระจัดกระจายระเกะระกะ
หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาใช้น้ำยาสีเขียวหนึ่งหยดที่น้ำเต้าดำกลั่นขึ้นทุกสามวัน เร่งให้พฤกษ์วิญญาณพิษเกรดสองสุกงอมไปกว่าร้อยต้นอย่างบ้าคลั่ง