“อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง……”
ความเยือกเย็นในดวงตาของซูชิงหานค่อยๆ จางหายไป กลับกลายเป็นประกายแห่งความเข้าใจ!
นางพยายามใช้พลังปราณอันเกรี้ยวกราดของขั้นฝึกปราณขั้นสิบเพื่อบังคับใช้กระบี่ขั้นสูงชุดนี้ แต่กลับมองข้ามกฎการไหลเวียนของพลังปราณในร่างกาย!
แคร้ง!
ซูชิงหานไม่สนใจฉีหยาง กลับชักกระบี่ออกมาแทงร่ายรำอีกครั้ง!
ครั้งนี้ กระบี่ของนางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ไม่ใช่ความแข็งแกร่งดุดันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่ในช่วงจังหวะสำคัญของการเปลี่ยนท่าเดิน นางกลับปล่อยตามการไหลของพลังปราณในร่างกาย กระบี่เคลื่อนตามกาย ไหลรินไม่ขาดสาย!
ความรู้สึกติดขัดเมื่อครู่ก่อน หายไปอย่างไร้ร่องรอย!
ในกระแสกระบี่ที่แผ่กระจาย แม้แต่กลิ่นอายของความกลมกลืนเป็นหนึ่งก็เริ่มปรากฏ!
ร่ายกระบี่ครบชุด ซูชิงหานเก็บกระบี่เข้าฝัก ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวออกมา
นางหันกลับมา มองชายชราหลังค่อมที่กำลังนั่งยองๆ เช็ดน้ำชาด้วยแขนเสื้อด้วยสายตาสลับซับซ้อน
บังเอิญหรือ?
ตำแหน่งที่น้ำถูกสาด กลับกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำให้นางติดขัดในการก้าวเท้าพอดี
คำพูดไร้สาระที่พึมพำออกมา กลับแก้ปมตายในวิชากระบี่ของนางได้พอดี
ซูชิงหานสูดหายใจลึกๆ
นางพบว่าตนเองยิ่งมองสามีจอมกากในนามผู้นี้มากขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งเข้าใจยากขึ้นเท่านั้น
“ขอบคุณ”
ซูชิงหานเอ่ยคำนี้กับฉีหยางเป็นครั้งแรกโดยที่ไม่เคยทำมาก่อน
ฉีหยางเงยหน้าขึ้น แสร้งทำเป็นตกใจจนรับมือไม่ถูก
“เซียนน้อยพูดให้เฒ่าหมดราคาแล้ว เฒ่าคนนี้ก็แค่ชาวนาคนหนึ่ง จะคู่ควรกับคำขอบคุณของเซียนน้อยได้อย่างไร!”
ซูชิงหานไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม
นางมองฉีหยางอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง ในแววตาก็มีความไว้วางใจที่แปลกประหลาดเพิ่มขึ้นมาโดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัว