หลังจากเหตุการณ์ของซูชิงหานจบลง การลงทะเบียนสมัครสอบศิษย์รับใช้ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
แถวยาวเหยียด ฉีหยางต่อคิวนานถึงสองเค่อ กว่าจะขยับมาถึงโต๊ะลงทะเบียนได้
ผู้รับลงทะเบียนคือศิษย์หนุ่มสำนักในผู้สวมอาภรณ์ขาวปักลวดลายงดงาม
เขามีขั้นฝึกปราณสิบ คิ้วดกเต็มไปด้วยทิฐิมานะอันสูงส่ง
ศิษย์สำนักในเช่นนี้ ปกติแม้จะเหลือบตามองศิษย์รับใช้สำนักนอกก็ยังรู้สึกว่าแปดเปื้อนดวงตา
“ชื่อ อายุ พลัง ความสามารถธาตุ!”
ศิษย์สำนักในไม่แม้แต่จะเงยหน้า ถือพู่กันในมือจดบันทึกลงในสมุดรายชื่ออย่างรวดเร็ว
“ผู้อาวุโสผู้นี้ชื่อฉีหยาง ปีนี้ร้อยปี ขั้นฝึกปราณสาม รากวิญญาณผสมห้าธาตุ”
ฉีหยางก้มหลังค่อม เสียงแหบพร่ารายงานตอบ
เปรี๊ยะ!
พู่กันในมือศิษย์สำนักในหลุดร่วงลงบนโต๊ะโดยตรง
เขาผงกหัวขึ้นทันใด มองฉีหยางราวกับมองอสูร บนใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจและเยาะเย้ย
“ร้อยปี? ขั้นฝึกปราณสาม? ยังเป็นเศษสวะรากวิญญาณผสมครบห้าธาตุอีก?”
ศิษย์สำนักในโกรธจนหัวเราะออกมา กระหน่ำตีโต๊ะดังปัง
“แก่เฒ่า เจ้าสมองเสื่อมไปแล้วหรือไง! นี่คือการคัดเลือกศิษย์รับใช้สำนักใน! ไม่ใช่สถานสงเคราะห์! เศษสวะที่ครึ่งตัวฝังดินอย่างเจ้ามาหาเรื่องอะไรที่นี่? รีบไสหัวไปซะ! อย่าทำให้ตาใครเข้มัว!”>
ศิษย์รับใช้สำนักนอกรอบข้างต่างพากันหัวเราะเยาะ ชี้หน้าชี้ตาฉีหยาง
ในสายตาพวกเขา ฉีหยางนี่ช่างเพ้อฝันเหลือเกิน งูเห่าอยากกลายเป็นมังกร
เผชิญหน้าพลังกดดันและคำด่าของศิษย์สำนักในขั้นฝึกปราณสิบ ฉีหยางมิได้หวาดกลัวจนคุกเข่าร้องขอชีวิตเช่นศิษย์รับใช้คนอื่นๆ
เขาสบตาเขม็ง เงยหน้าขึ้นอย่างมีศักดิ์ศรี ดวงตาแก่ ๆ ที่ขุ่นมัวจ้องตรงไปที่ศิษย์สำนักในผู้นั้น ค่อย ๆ ชักป้ายไม้จันทน์แดงที่สลักอักษรสี่ตัว “สวนยาเกรดพิเศษ” ออกจากอก ปึง! วางลงบนโต๊ะลงทะเบียน