ภายในลานบ้านกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
ฉีหยางยืนอยู่กับที่ ค่อย ๆ เหยียดหลังที่ค่อมมานานเกือบร้อยปีให้ตรงขึ้น
เขาง่ายหน้าขึ้นมามองยังยอดเขากระบี่ชี้ของสำนักใน แววตาอันหม่นหมองของชายชราประกายวาบอย่างน่าสะพรึง
“พิธีสอบใหญ่?”
มุมปากของฉีหยางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเปี่ยมความมั่นใจ
หากพูดถึงความเชี่ยวชาญในการแยกแยะพฤกษ์วิญญาณแล้ว ชาวนาที่ปลูกหญ้ามาร้อยปี กินหญ้าพิษชั้นยอดเป็นข้าวทุกวันนี้กล้าพูดว่าตนเองเก่งเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครในสำนักนอกกล้าเป็นที่หนึ่ง!
ส่วนความสามารถในการเอาตัวรอดหรือ?
ในมือของเขากำยันต์ไฟระเบิดระดับหนึ่งชั้นยอดไว้เต็มกำมือ แขนเสื้อซ่อนลูกศรพิษที่สัมผัสแล้วตาย ตันเถียนยังซ่อนพลังวิญญาณพิษไม้อันดุดันไร้เทียมทานเอาไว้
“สำนักใน ข้าไปแน่!”
ฉีหยางหันหลังเดินเข้าสู่กระท่อมมุงจาก ลั่นกลอนประตูไม้ แล้วมุ่งหน้าเข้าไปในห้องลับใต้ดินทันที
เหลือเวลาอีกสามเดือนก่อนการสอบ เขาจำเป็นต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด
สำนักในนั้นผู้แข็งแกร่งมากมาย ญาณวิญญาณของผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานรากรอบรู้เพียงใด เขาจำเป็นต้องซ่อนตัวให้แนบเนียนที่สุด!
“ยาอนิมิตต้องปรับปรุง ต้องให้ญาณวิญญาณของขั้นสร้างฐานรากช่วงปลายมองไม่ออกด้วยซ้ำ!”
“หญ้าพิษชั้นยอดต้องเร่งกระตุ้นอีกรุ่น หลอมยาพิษไร้สีไร้กลิ่นที่ใช้ป้องกันตัวหายนะสักสองสามชนิด!”
ฉีหยางนั่งขัดสมาธิบนแท่นหินสำริด อัญเชิญเตาหลอมโอสถทองแดงม่วงออกมา เปลวโอสถสีแดงเข้มก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
เมื่อตัดสินใจจะไปก่อเรื่องในสำนักในแล้ว ก็ต้องเตรียมอาวุธให้พร้อมจนถึงฟัน!
...
ในห้องลับใต้ดินลึกลงไปสิบจั้ง เปลวโอสถสีแดงเข้มกำลังแลบเลียก้นเตาหลอมโอสถทองแดงม่วงอย่างบ้าคลั่ง