ฉีหยางมาพำนักอยู่ที่เมืองเทียนเชวี่ยเป็นเวลาครึ่งปีแล้ว
สามเดือนแรก สิ่งที่เขาทำทุกวันก็เหมือนกับตอนอยู่ที่เมืองเซิงหยุนทุกประการ
เดินเล่น ดื่มชา ฟังข่าวคราว
ต่างกันตรงที่เมืองเทียนเชวี่ยมีข้อมูลหนาแน่นกว่าเมืองเซิงหยุนหลายเท่า ข่าวที่ได้ยินตามร้านชาแบบสุ่ม ๆ ถ้าเอาไปไว้ในเขตรอบนอก ก็พอจะสั่นสะเทือนแถบนั้นได้ทั้งแถบ
“ได้ข่าวไหม? ผู้อาวุโสฮั่นแห่งสำนักกระบี่หมื่นเดือนก่อนปิดด่านทะลวงขั้นแก่นทองช่วงปลายสำเร็จ พอออกจากด่านสิ่งแรกที่ทำคือไปก่อเรื่องที่สายแร่เขตรอบนอกของสำนักวิญญาณไท่ซวี ฟันสัตว์อสูรขั้นสามไปสองตัว”
“นั่นยังไงก็สู้ไม่ได้หรอก บรรพจารย์ฉินแห่งหอเยาวภักดีปีที่แล้วทะลวงขั้นหยวนอิงช่วงกลางได้ ว่ากันว่าโอสถสร้างฐานรากที่นางปรุงมีอัตราสำเร็จถึงเจ็ดส่วน เจ็ดส่วนนะ!”
“ที่พวกเจ้าพูดกันก็เรื่องของคนใหญ่คนโต เกี่ยวอะไรกับข้า ข้าแค่อยากรู้ว่าภารกิจประกาศรับจ้างทางใต้เมืองเมื่อไหร่จะปล่อยงานที่ขั้นสร้างฐานรากรับได้สักที ช่วงนี้มีแต่งานขั้นแก่นทองทั้งนั้น เห็นแล้วคันไม้คันมือ”
ฉีหยางนั่งอยู่มุมร้านชา ค่อย ๆ จิบชา แต่หูกลับกรองข้อมูลที่เป็นประโยชน์ไม่หยุด
ผ่านไปครึ่งปี เขาก็มีความเข้าใจค่อนข้างชัดเจนเกี่ยวกับโครงสร้างของเขตศูนย์กลาง
สามสำนักใหญ่ระดับสุดยอด ได้แก่ สำนักวิญญาณไท่ซวี สำนักกระบี่หมื่น และหอเยาวภักดี ตั้งเป็นรูปสามขาตั้ง แต่ละสำนักครองอาณาเขตประมาณหนึ่งในสามของเขตศูนย์กลาง
สำนักวิญญาณไท่ซวีครองทิศตะวันออก ขึ้นชื่อเรื่องพลังโดยรวม วิชาที่ศิษย์ในสำนักฝึกหัดมีหลากหลาย ตั้งแต่วิชากระบี่ วิชาโอสถ ไปจนถึงวิชายันต์ ครบครันทุกแขนง
เป็นสำนักที่มีรากฐานลึกซึ้งที่สุด ว่ากันว่ามีผู้อาวุโสไท่ช่างขั้นหยวนอิงนั่งประจำอยู่ถึงสามท่าน
สำนักกระบี่หมื่นครองทิศตะวันตก ศิษย์ในสำนักล้วนฝึกกระบี่ ขึ้นชื่อเรื่องพลังโจมตีที่ไร้เทียมทานในใต้หล้า