ไม่เพียงสำนักชิงอวี่เท่านั้น ฝ่ายคนของหุบเขาจื่อหยางก็ตั้งตัวได้ทันเช่นกัน
ดวงเนตรประกายสายฟ้าของเย่หงอวี๋พุ่งจับจ้องไปยังเงามืดนั้นอย่างเฉียบขาด
เมื่อนางสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณพิษไม้ที่คุ้นเคย และทำให้รากวิญญาณสายฟ้าไฟของนางสั่นไหว ใบหน้าอันงดงามก็เผยรอยแค้นเคืองเข้มข้นขึ้นมาทันที
“เจ้าคือเจ้าคนแก่พิษที่ซ่อนหัวซ่อนหางนี่เอง!”
เย่หงอวี๋จำได้ในชั่วพริบตา คนที่ถูกมองทะลุตำแหน่งนี้คือผู้บำเพ็ญเร่ร่อนโหดเหี้ยมที่เคยใช้น้ำพิษกัดกร่อนฝ่ามือเพลิงของนางที่เขตนอกหุบเหวดาวตกนั่นเอง!
“จงอยู่!”
เย่หงอวี๋ตวาดลั่น มือตวัดแส้สายฟ้าเพลิงอันยาวเหยียด กลายเป็นมังกรสายฟ้าสีม่วงอาละวาด พุ่งข้ามฝูงชนตรงเข้าใส่แผ่นหลังของฉีหยาง!
ชั่วพริบตา ฉีหยางก็เปลี่ยนจากคนดูที่ไม่มีใครสนใจ กลายเป็นเป้านิ่งที่ถูกทุกคนรุมยิง!
เผชิญหน้ากับการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถบดขยี้ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณขั้นที่สิบสองให้ละเอียดได้นี้ ใบหน้าอันแห้งเหี่ยวใต้หน้ากากหนังมนุษย์ของฉีหยางไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
สายตาของเขาเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง ผุดรอยยิ้มเย็นชาอันน่าขนลุกขึ้นมา
“ในเมื่อพวกเจ้าหาเรื่องตายอยู่แล้ว ข้าก็จะเมตตา ส่งพวกเจ้าไปให้ถึงที่!”
ฉีหยางไม่คิดหลบเลี่ยง และไม่คิดจะยกห่วงธาตุทั้งห้าขึ้นมารับมือ
เขารู้ดี หากถูกคนพวกนี้รุมเข้า จะมีสามหัวหกแขนก็ต้องถูกถ่วงจนตายอยู่ที่นี่
เขาพลิกข้อมือ คว้าพืชพิษประหลาดสีแดงฉานทั้งต้นที่มีหนามแหลมขึ้นเต็มใบออกมาจากส่วนลึกสุดของถุงเก็บของ
นี่คือหญ้าหัวใจพิษเพลิงระเบิด!
เดิมทีเป็นแค่พืชพิษชั้นหนึ่งธรรมดา แต่เมื่อฉีหยางใช้น้ำยาสีเขียวในน้ำเต้าดำเร่งให้เติบโต พืชพิษต้นนี้ก็พัฒนาถึงขั้นน่ากลัวถึงห้าร้อยปี!
พิษเพลิงอันบ้าคลั่งที่อัดแน่นอยู่ภายใน หากถูกจุดระเบิด พลังทำลายจะไม่ด้อยไปกว่าการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของขั้นฝึกปราณสมบูรณ์เลยแม้แต่น้อย!