อีกด้านหนึ่ง ซุนฉางหมิงหนีกลับมาถึงที่พักได้อย่างโซซัดโซเซ ปากเต็มไปด้วยเลือด
เขากลัว!
พลังวิญญาณสายปฐพีที่อาละวาดนั้นเกือบเอาชีวิตเขาไปแล้ว แต่สิ่งที่เขากลัวยิ่งกว่าคือพลังวิญญาณที่ขัดข้องอยู่ภายในร่างกาย
“ยาพิษ... โดนยาพิษตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”
ซุนฉางหมิงตะโกนคำรามอยู่ในที่พัก สีหน้าโหดเหี้ยม
เขานั่งขัดสมาธิลง แล้วคว้ายาเม็ดแก้พิษออกมาจากถุงเก็บของอย่างบ้าคลั่ง ยัดเข้าปากเป็นกำใหญ่ แล้วฝืนเร่งพลังวิญญาณขั้นฝึกปราณเจ็ดชั้น เพื่อพยายามขับพิษออกไป!
แต่เขาหารู้ไม่ว่า พิษของหญ้าเซียนเมา สิ่งที่กลัวที่สุดคือการฝืนเร่งพลัง!
ตูม!
พลังวิญญาณเพิ่งหมุนเวียนครบรอบหนึ่งในเส้นลมปราณ พิษของหญ้าเซียนเมาก็ปะทุออกมาอย่างสิ้นเชิง!
พิษที่ซ่อนอยู่ในเส้นลมปราณ กลายเป็นมีดเล็กนับไม่ถ้วนที่คมกริบ!
“อ๊าาา!!!”
ซุนฉางหมิงร้องด้วยเสียงโหยหวนสุดสยอง
เส้นลมปราณขาดสะบั้น!
พลังวิญญาณที่บ้าคลั่งราวม้าที่หลุดบังเหียน พุ่งชนไปทั่วร่าง อวัยวะภายในถูกบดขยี้จนแหลกเป็นเละ
ปัง!
ร่างของซุนฉางหมิงกระแทกพื้นหินเย็นเฉียบอย่างแรง
เลือดไหลออกทั้งเจ็ดช่องทาง!
ทั้งกายสั่นเกร็ง!
ใบหน้าอ้วนที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มเอาใจคน ตอนนี้บิดเบี้ยวราวกับผีร้ายที่ปีนขึ้นมาจากขุมนรก
ตายอย่างน่าสยดสยอง!
ผู้ดูแลชั้นนอกขั้นฝึกปราณเจ็ดชั้นผู้นี้ ต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอับอายในที่พักของตัวเอง!
ตายจนแม้แต่ศพที่สมบูรณ์ก็ไม่เหลือ
...
วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในสวนยาเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน
ซูชิงหานไม่เก็บตัวอยู่ในห้องทั้งวันอีกแล้ว นางจะช่วยฉีหยางแบ่งเบางานหนักในสวนยาเอง
ถึงแม้นางจะไม่ถนัดงานไร่ แต่ด้วยขั้นฝึกปราณห้าชั้น ทำงานได้เร็วกว่าชายแก่ที่ “ครึ่งเป็นครึ่งตาย” อย่างฉีหยางมากนัก