เปรี้ยง!
ผงนั้นพุ่งไปกระแทกเสาหินเบื้องหน้าหลี่อ้าวอย่างแม่นยำ แล้วระเบิดออกทันที
กลิ่นหอมประหลาดเข้มข้นจนชวนคลื่นไส้แผ่กระจายไปทั่วอุโมงค์ ซึมติดแน่นอยู่บนตัวหลี่อ้าวและศิษย์สำนักในที่บาดเจ็บสาหัสสองคนนั้น
“นี่มันอะไรกัน?!”
หลี่อ้าวได้กลิ่นนั้น หัวใจพลันเต้นระรัวด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี
“จงเพลิดเพลินให้เต็มที่เถิด คุณชายใหญ่”
ฉีหยางหัวเราะเย็นเยียบ เสียงแหบพร่าดังก้องไปทั่วอุโมงค์
คำราม!!!
ทันทีที่ฉีหยางพูดจบ นอกห้องโอสถหมื่นพิษก็มีเสียงคำรามสุดสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้น!
ตามมาด้วยแผ่นดินไหวสะเทือน!
อสูรพิษชั้นสองตัวหนึ่ง ร่างใหญ่โตดั่งภูเขาลูกเล็ก เต็มไปด้วยเกล็ดดำสนิท—มังกรดินเกราะดำ—พุ่งทะยานออกมาจากพิษหมอกด้วยดวงตาแดงก่ำ!
อสูรพิษชั้นสอง นั่นเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานรากอันน่าสะพรึงกลัว!
มังกรดินเกราะดำตัวนี้เดิมอาละวาดอยู่นอกหุบเขา พอได้กลิ่นธูปเรียกอสูรความเข้มข้นสูงนี้เข้าไป ก็บ้าคลั่งขึ้นมาทันที!
ดวงตาอสูรแดงก่ำคู่นั้นจับจ้องไปที่หลี่อ้าวสามคนในอุโมงค์อย่างมั่นหมาย อ้าปากกว้างพ่นลมพิษเหม็นคลุ้งออกมา แล้วพุ่งตรงเข้าใส่!
“อสูรพิษชั้นสอง! ไม่นะ!!!”
หลี่อ้าวมองอสูรยักษ์ที่บดบังฟ้าดินตรงหน้า ถึงกับตกใจจนขาหนีบร้อนผ่าว ปัสสาวะราดออกมาทันที
เขาไร้ซึ่งความกล้าแม้แต่น้อยที่จะต่อสู้ หันหลังจะวิ่งหนี
แต่ความเร็วของอสูรพิษชั้นสองนั้นรวดเร็วนัก!
ฉีหยางไม่มองชะตากรรมของหลี่อ้าวและพวก
ในวงการบำเพ็ญเซียน ตายเพื่อนดีกว่าตายตัวเรา
เขาตบยันต์เทพยดาเดินอีกหนึ่งแผ่น อาศัยจังหวะที่อสูรพิษชั้นสองกำลังกัดฉีกหลี่อ้าวและพวกอย่างบ้าคลั่ง พุ่งทะยานเข้าไปในอุโมงค์ลับด้านหลังห้องโอสถหมื่นพิษ แล้วหายลับเข้าไปในพิษหมอกอันกว้างใหญ่ไพศาลในพริบตา