บุรุษศีรษะล้านร่างกำยำเห็นฉีหยางอยู่ข้างสระวิญญาณ ก็ชะงักฝีเท้าแล้วกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“มาอีกคนแล้วหรือ?”
ฉีหยางประสานมือคารวะ “สหายเต๋าทั้งหลาย ข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญอิสระที่ผ่านมาพักเท้า ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนกลุ่มก่อนหน้าแม้แต่น้อย”
บุรุษศีรษะล้านหัวเราะหึ ๆ “ผ่านมาหรือ? ในแดนลับแห่งนี้ไม่มีคำว่าผ่านมาหรอก”
เขาหันไปพูดกับบุรุษในผ้าคลุมดำ “เจ้าสี่ คนก่อนหน้านั้นหนีไม่พ้นหรอก ให้พวกข้างล่างตามไป ส่วนคนนี้จัดการเสียตรงนี้”
บุรุษในผ้าคลุมดำขานรับเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉีหยาง จากนั้นก็นำผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานรากบริบูรณ์ทั้งสี่คนไล่ตามไปทางเหนือ
บุรุษศีรษะล้านรั้งอยู่ เขายืนเบื้องหน้าฉีหยางและมองลงมาจากที่สูง
“ส่งถุงเก็บของมา ข้าจะให้เจ้าตายอย่างไม่ทรมาน”
ฉีหยางถอนหายใจ
เขาคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้แต่แรกแล้ว ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายย่อมปล้นฆ่าชิงทรัพย์เป็นสันดาน
เดิมทีเขาอาจใช้ยาอนิมิตปลอมเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานรากช่วงปลาย แสร้งทำตัวอ่อนแอ มอบถุงเก็บของเพื่อรักษาชีวิต แล้วค่อยหาทางภายหลัง
แต่ในถุงเก็บของมีน้ำเต้าดำ เศษโลหะทองคำสวรรค์ร่วงหล่น หญ้าผีเสื้อเสวียนหลิง และแก่นวิญญาณ สิ่งใดก็ตามที่บุรุษหัวล้านเห็นเข้า ล้วนจะนำพาปัญหาใหญ่ยิ่งกว่าเดิมมาให้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่คิดจะมอบหญ้าผีเสื้อเสวียนหลิงให้ใครทั้งนั้น
“สหายเต๋า ไยต้องทำเช่นนี้ด้วย”
“ไสหัวไป! ข้าจะเสียเวลาพูดกับเจ้าทำไม!”
บุรุษศีรษะล้านหมดความอดทน เขายกมือขวาขึ้น พลังวิญญาณสีแดงโลหิตจับตัวเป็นลูกแสงขนาดเท่ากำปั้น พุ่งเข้าใส่ฉีหยาง
การโจมตีเต็มกำลังจากผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองช่วงต้น สำหรับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานรากช่วงปลายแล้ว นับเป็นภัยพิบัติถึงชีวิต
แต่ฉีหยางมิใช่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานรากช่วงปลาย