ฉีหยางปิดด่านบำเพ็ญอยู่ในห้องลับถึงสิบห้าวัน
ซี่โครงหักทั้งสามเส้นหายสนิทดี รอยแยกของเส้นลมปราณที่ไหล่ขวาก็ปิดสนิทเช่นกัน
ถุงน้ำดีมังกรเลือดแดงอายุสามร้อยปีผสานกับวิธีเดินพลังของคัมภีร์พิษหมื่นพิษ ได้พลิกพลังพิษมารที่ตกค้างอยู่ในกายให้หมดสิ้นไปอย่างสิ้นเชิง
ไม่เพียงไม่ทิ้งบาดแผลซ่อนเร้นไว้ พลังวิญญาณในตันเถียนกลับยิ่งหนาแน่นกว่าเดิมถึงสามส่วนเมื่อเทียบกับตอนก่อนเข้านซากโบราณสถาน
ในวันสุดท้ายของการพักรักษาตัว ฉีหยางหยิบน้ำเต้าดำออกมาจากกล่องหยกอุ่น เพื่อเตรียมเร่งยาวิญญาณต่อไป
แต่เพียงสัมผัสถึงมือเท่านั้น เขาก็ต้องชะงักงัน
น้ำเต้าดำเปลี่ยนไปแล้ว
ลวดลายวิญญาณอันลึกลับบนผิวเปล่งประกายเจิดจ้ากว่าเดิมอย่างน้อยหนึ่งเท่า เปลี่ยนจากลวดลายมัวหมองจาง ๆ เดิม กลายเป็นเส้นใยสีเขียวอมดำอันแจ่มชัด
ขนาดของน้ำเต้าไม่ต่างจากเดิม แต่น้ำหนักเพิ่มขึ้นเกือบครึ่งหนึ่ง กำถือในมือรู้สึกหนักอึ้ง ดั่งกำก้อนเหล็กตัน
ฉีหยางดึงจุกน้ำเต้าออก กลิ่นหอมพฤกษาบริสุทธิ์สายหนึ่งฟุ้งกระจาย
เขามองเข้าไปข้างใน
ก็เห็นว่า ก้นน้ำเต้านั้น มีของเหลวสองหยดนิ่งสงบอยู่
หยดหนึ่งเป็นสีเขียวมรกตคุ้นตา เหมือนกับที่เคยเห็นทุกประการ
แต่ข้าง ๆ ยังมีอีกหยดหนึ่ง เป็นสีทองอ่อนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เปล่งประกายนุ่มนวลอบอุ่น
ของเหลวสองหยดแนบชิดกัน แต่กลับแบ่งแยกชัดเจน เขียวก็เขียว ทองก็ทอง ไม่ปะปนกัน
“กลายพันธุ์แล้ว?”
ตาของฉีหยางหดแคบลงเล็กน้อย
น้ำเต้าดำนี้ติดตามเขามาหลายปี การใช้งานเรียบง่ายมาโดยตลอด
ดูดซับแสงจันทร์ดวงดาว ทุกสามวันกลั่นน้ำยาสีเขียวหนึ่งหยด หยดลงบนยาวิญญาณได้จะเร่งให้เติบโตเร็ว
แต่ในซากโบราณสถานของสำนักหมื่นพิษ เขาได้พาน้ำเต้าดำอยู่ในแดนกำเนิดอุดมพิษหลายชั่วยาม ความเข้มข้นของพิษหมอกที่นั่น สูงกว่าบนพื้นผิวนับร้อยเท่า