หลังจากนั้นอีกช่วงหนึ่ง ฉีหยางก็กลับมาใช้ชีวิตแบบชาวนาเฒ่าดังเดิม
กลางวันถอนหญ้ารดน้ำอยู่ในทุ่งหญ้า กลางคืนก็กลับเข้าห้องลับ ใช้น้ำเต้าดำเร่งเมล็ดหญ้าพิษหยินเย็นที่ซูชิงหานนำกลับมา
ขั้นฝึกปราณสิบเป็นเพียงเกณฑ์ขั้นต่ำของสำนักใน หากต้องการลองสร้างฐานราก ต้องผลักดันพลังบำเพ็ญให้ถึงชั้นฝึกปราณสิบสองสมบูรณ์
นี่เป็นกระบวนการที่ยาวนานและเผาผลาญทรัพยากรอย่างมหาศาล
โชคดีที่ตอนนี้ สิ่งที่ฉีหยางขาดน้อยที่สุดก็คือพฤกษ์พิษและเวลา
เย็นวันหนึ่ง ฉีหยางเพิ่งจัดตะกร้าหญ้ามืดมนที่สุกเต็มที่เสร็จ บนท้องฟ้าก็มีรัศมีกระบี่อันคุ้นเคยสายหนึ่งตกลงมาอีกครั้ง
ซูชิงหานมาอีกแล้ว
แต่ครั้งนี้ นางมิได้สวมอาภรณ์ศิษย์ถ่ายทอดโดยตรงของยอดเขากระบี่ชี้ หากแต่สวมชุดกระชับสีดำกระชับคล่องแคล่ว กระบี่ยาวบนหลังก็แผ่รังสีเย็นเยียบชวนใจสั่น
กลิ่นอายของนางลึกล้ำกว่าเดิม เห็นได้ชัดว่ารากฐานมั่นคงสมบูรณ์แล้ว เตรียมปิดด่านเป็นตายอย่างเป็นทางการเพื่อทะลวงสู่ขั้นฝึกปราณสิบเอ็ด
“ท่านเซียนน้อยเหตุใดมาอีกแล้ว? มีสิ่งใดจะสั่งการหรือไม่?”
ฉีหยางรีบวางงานในมือ หลังโก่งค้อมกายเข้าไปต้อนรับ
ซูชิงหานมองฉีหยาง ในดวงตาเย็นชามีความอ่อนโยนวาบผ่านเล็กน้อย
นางควักถุงเก็บของใบประณีตออกจากแขนเสื้อ ยื่นไปตรงหน้าฉีหยาง
“ข้ากำลังจะเข้าไปปิดด่านเป็นตายในหลุมศพกระบี่ของยอดเขากระบี่ชี้ หากไม่ทะลวงขั้นฝึกปราณสิบเอ็ด ก็จะไม่ออกจากด่านเด็ดขาด”
น้ำเสียงซูชิงหานเรียบนิ่ง ทว่าถ้อยคำแฝงความเด็ดเดี่ยวไว้
“ในถุงเก็บของนี้คือเมล็ดยาวิญญาณธาตุหยินเย็นชั้นสองชุดหนึ่งที่ข้าใช้แต้มความดีความชอบของสำนักแลกมา กับโอสถยืดอายุอีกหลายขวด กระดูกแก่ของเจ้าพร่องเลือดลมหนักนัก อย่าให้ข้ายังไม่ทันออกจากด่าน เจ้าก็ตายแก่อยู่ในทุ่งหญ้านี้เสียก่อน”