ความคิดนี้แล่นผ่านในชั่วพริบตา ฉีหยางรู้สึกได้ถึงพลังแห่งปฐมพิษที่ก้นบึ้งตันเถียนสั่นสะเทือนอย่างแรง!
ไม่ใช่การทะลวงขั้น หากแต่ประหนึ่งประตูที่ปิดแน่นถูกผลักออกจนเปิดเป็นรอยแยกเล็ก ๆ กระแสแห่งการหลอมละลายอันอ่อนยิ่งยวดสายหนึ่งทะลักออกมาจากแก่นกลางของพลังแห่งปฐมพิษ ดำรงอยู่ได้ราวสามลมหายใจ
ฉีหยางคว้าโอกาสนั้นไว้ได้ทันที ระเบิดวิชาพิษหมื่นพิษสู่แก่นแท้เต็มห้วงพลัง พยายามขยายรอยแยกนั้นออกไป
แต่ยิ่งพยายามไล่ตามมัน สายตานั้นก็ยิ่งจางหาย ในที่สุดก็สลายสิ้นไป ราวกับทรายในกำมือ ยิ่งกำแน่นก็ยิ่งไหลรินเร็ว
ฉีหยางถอนหายใจยาว ในใจทั้งเสียดายและปลื้มใจ
เสียดายที่ไม่สามารถทะลวงขั้นได้ในคราวนั้น ปลื้มใจที่ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสถึงขอบของความเข้าใจ ทิศทางนั้นถูกต้องแล้ว เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลา
เขาต้องการตัวอย่างมากขึ้น ประสบการณ์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ให้ความเข้าใจที่ว่าพิษคือการเปลี่ยนแปลงนี้จมดิ่งจากระดับสมองลงสู่ก้นบึ้งของจิตวิญญาณ กลายเป็นสัญชาตญาณ
สิ่งนี้มิใช่สิ่งที่ทำได้เพียงนั่งในห้องลับ
ในคัมภีร์พิษหมื่นพิษมีประโยคหนึ่งที่เขาไม่เคยใส่ใจมาก่อน ญาณแห่งพิษวิถี อยู่ที่ร้อยเรียงของผู้คน อยู่ที่เกิดดับของสรรพสิ่ง ผู้ปิดประตูทำเองโดยไม่ดูโลก ย่อมไม่บรรลุวิถี
ฉีหยางตัดสินใจแล้ว จบการหลบฝึก ออกจากหุบเขาดาวตก
นั่งสมาธิอยู่ในห้องลับสิบปี สิ่งที่ควรสั่งสมก็สั่งสมไว้ครบถ้วน
รากฐานถูกตอกแน่นถึงขีดสุดของขั้นสร้างฐานรากช่วงปลาย พลังแห่งปฐมพิษถูกหลอมรวมถึงขีดจำกัดของรูปแบบกายภาพ ระบบทุ่งวิญญาณให้ผลผลิตคงที่ ทรัพยากรเพื่อการต่อสู้สำรองไว้อย่างสมบูรณ์
เงื่อนไขภายนอกล้วนเต็มพร้อม เหลือเพียงการหยั่งรู้ขั้นสุดท้ายเท่านั้น
เขาจำเป็นต้องออกไป เดินในห้วงมนุษย์ แสวงหาสายโอกาสสุดท้ายท่ามกลางความผันแปรของสรรพสิ่งใต้หล้า
ฉีหยางใช้เวลาหนึ่งเดือนจัดการเรื่องเบื้องหลัง
ไม้โบราณหดกลับเข้าตันเถียน เมล็ดพันธุ์พิษหมื่นพิษบรรจุลงกล่องหยกผนึกวิญญาณติดกายไว้ ห้องลับทุกแห่งถูกกำจัดร่องรอยอย่างเป็นระบบ