มนุษย์ธรรมดาบำเพ็ญเซียน: อายุร้อยปีได้แต่งกับยอดอัจฉริยะ ทำไร่เก็บตัวจนเป็นอมตะ

ตอนที่ 110 กลับสู่สำนัก สนทนาวิถีในทุ่งหญ้า

7 นาที· 1.7K คำ

ปัง!

ฉีหยางสะบัดมือเพียงครั้งเดียว รัศมีกระบี่ปราณธาตุโลหะอันแฝงเร้นพุ่งออกไป ตัดก้อนหินใหญ่หน้าน้ำตกออกเป็นสองซีก รอยตัดเรียบกริบราวกับกระจกเงา

“พลังทะลวงน่ากลัวจริงๆ”

ฉีหยางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้น เขาก็หยิบวัสดุออกมาจากถุงเก็บของเป็นกอง

แก่นไม้หยินสื่อวิญญาณ ศิลาดาวเสวียนอู่... ล้วนเป็นสมบัติที่เขาสะสมไว้ก่อนหน้านี้

“หุ่นกระดาษแทนเคราะห์ นี่เป็นหนทางรักษาชีวิตที่ดีเลิศ ยิ่งมากยิ่งดี”

ฉีหยางไม่รีบเร่งเดินทาง แต่ใช้เวลาอย่างใจเย็น หลอมหุ่นกระดาษแทนเคราะห์ขึ้นมาอีกสองตัวด้วยวัสดุขั้นสูงสุดเหล่านี้ แล้วหลอมรวมเข้ากับกลางอก

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉีหยางนั่งอยู่ในถ้ำ มองดูความมืดมิดภายนอก จมสู่ห้วงคำนึง

บัดนี้เขาได้ก้าวเข้าสู่ขั้นสร้างฐานรากแล้ว แต่ปัญหาก็ตามมาติดๆ

เคล็ดหล่อเลี้ยงวิญญาณห้าพิษแม้จะดุดัน แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงวิชาที่ไม่สมบูรณ์

ฉีหยางคำนวณมาแล้ว วิชานี้ค้ำจุนให้เขาฝึกฝนไปได้แค่จนถึงขั้นสร้างฐานรากช่วงปลายเท่านั้น หลังจากนั้นก็จะหมดแรงไปโดยสิ้นเชิง

สำนักเสวียนเทียนแม้เป็นเพียงสำนักชั้นรองของแดนเหนือ แต่รากฐานก็มิอาจมองข้ามได้

เจ้าสำนักเป็นผู้ทรงพลังขั้นแก่นทองช่วงต้น ใต้บัญชามีผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานรากอีกยี่สิบกว่าคน ในจำนวนนั้นไม่น้อยเลยที่เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นสร้างฐานรากช่วงกลางและช่วงท้าย

เขาต้องการอยู่อย่างสงบภายในสำนักเสวียนเทียนต่อไป หรือแม้แต่ทะยานสู่ขั้นสูงกว่านั้นในอนาคต ก็จำเป็นต้องหาบทวิชาสืบเนื่องของเคล็ดหล่อเลี้ยงวิญญาณห้าพิษให้พบ หรือไม่ก็หาวิชาฝึกที่แข็งแกร่งกว่านั้นมาทดแทน

“เรื่องนี้รีบไม่ได้ ต้องค่อยๆ สืบถามไปทีละน้อย”

ฉีหยางส่ายหน้า ผลักความคิดนี้ทิ้งไปชั่วคราว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป